Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

PCOS?, en nu miskraam 2?

  • Auteur
    Berichten
  • #10253202

     

    Hallo dames,

     

    Ik lees al jaren mee met forums, omdat ik veel onzekerheden ken als het gaat om zwanger worden. Ik denk dat het nu tijd is om mijn eigen verhaal te delen, zodat anderen ook mijn verhaal kennen en mij misschien wat tips kunnen geven :)

     

    Het wordt een lang verhaal….

     

    Begin 2013 (nu bijna 7 jaar geleden) stopte ik met de pleisterpil. Mijn vriend en ik waren klaar voor een baby! Na een jaar proberen, kreeg ik bij twee losse cyclussen op mijn NOD een positieve zwangerschapstest met een licht streepje -> een vroeg stadium van een zwangerschap. Beide zwangerschappen werden al na twee a drie dagen afgebroken. Heel vroege miskramen dus.

     

    We besloten naar een specialist te gaan. Zijn zaad werd getest en bleek van zeer hoge kwaliteit te zijn! Goed nieuws, maar dan zou er dus iets met mij aan de hand zijn? Net voordat we dat wilden uitzoeken testte ik opnieuw positief op mijn NOD. Na 11 dagen en 11 testen werd de streep steeds dikker. Ik was nog steeds zwanger. Dit was juni 2014. Bijna 1,5 jaar na het stoppen met de pil. We kregen een vroege echo, ik was volgens de verloskundige ongeveer 6 weken zwanger, terwijl ik zelf dacht al 7 weken zwanger te zijn. Twee weken later weer een echo en toen mooi gegroeid. 8 weken zwanger. Nog steeds week verschil. Maar, na 40w en 4 dagen heb ik een gezonde dochter gekregen! Ze is nu 4,5 jaar!

     

    September 2016 besloten mijn vriend en ik opnieuw te proberen om zwanger te worden. Ik gebruikte geen pil, maar we deden “het” om de vruchtbare dagen heen (mocht ik zwanger worden, dan was dat alleen maar mooi meegenomen!)

     

    Een wonder! Ik testte in november al positief! Ik was al meteen zwanger! We waren super gelukkig, maar ook wel terughoudend, want we hadden natuurlijk al twee vroege miskramen gehad. En was dit niet te mooi om waard te zijn? Opnieuw kreeg ik een vroege echo. Ik dacht 8 weken zwanger te zijn, maar de verloskundige gaf aan 6w en 3d. Dat kan toch niet? We wisten precies wanneer we het gedaan hadden. Maar oké, een kloppend hartje. Misschien was de bevruchting laat geweest. Dus weer door het dolle heen. Maar door forums te lezen zag ik dat het wel vaker voorkwam dat de datum later wel weer klopte. Dus ik ging uit van 8 weken en zou na 3 weken een termijnecho hebben. Dan zou ik dus ongeveer 11 weken zijn.

     

    In de tussentijd werd het kerst. Al mijn familie was bij elkaar. Het moment om het te zeggen! Ik kon natuurlijk ook niet drinken en sommige gerechten niet eten. Iedereen was dolgelukkig voor ons. Met oud en nieuw proostte we op een mooi jaar met een baby op komst.

     

    Ik zou op 5 januari de termijnecho hebben, maar een dag eerder begon ik te bloed te vloeien. Uiteraard weer forums en google geraadpleegd, het hoeft niets te betekenen… Toch maar even de verloskundige gebeld. Die gaf aan dat ik die dag al terecht kon in het ziekenhuis voor een echo. Oh… Dus het kan toch erg zijn? Ik had gehoopt dat ze me gerust zou stellen..

     

    In het ziekenhuis… ze zagen niets op de echo… Dus toen moesten ze gaan kijken met een inwendige echo.. Het hartje klopte niet meer. Het was gestopt met ongeveer 7 weken.

     

    We waren er kapot van. Gebroken. Hoe kan dat dan toch? Misschien een genafwijking werd er gezegd. Ik was niet toe aan onderzoeken. Ik wilde het er zo snel mogelijk uit hebben. Hoe kan ik me nou zwanger hebben gevoeld, terwijl het al weken dood is? Met behulp van pillen is de miskraam op gang gebracht. Verschrikkelijk.

     

    Al na mijn eerstvolgende cyclus besloten we toch de draad weer op te pakken. Ik ging niet aan de pil en we probeerde weer zwanger te worden. Ik durfde geen nieuwe baan aan te nemen, niet te gaan trouwen, niet te veel te drinken enz. omdat ik dacht het zal vast niet lang meer duren.

     

    Gelukkig besloot ik die dingen op een gegeven moment wel allemaal te doen. Want na 2,5 jaar onveilige seks, was ik nog steeds niet zwanger.

     

    Ik besloot nu toch wel voor onderzoek te gaan. Maar wat kan het dan zijn? Ik ben immers al zwanger geweest.

     

    Mijn huisarts vermoedde dat het misschien iets te maken heeft met mijn hormonen. Mijn cyclus is erg kort geworden na mijn zwangerschap. Soms duurt hij 21 dagen, dan weer 24, dan 26, maar nooit meer 28 zoals voor mijn zwangerschap van mijn dochter. Ze zegt dat als je een korte cyclus hebt, er onvoldoende tijd is om hormonen te laten groeien, waardoor een bevruchte eicel geen energie heeft om de weg af te leggen naar de baarmoeder. Dit zou de oorzaak kunnen zijn bij mij.

     

    Op 14 oktober a.s. heb ik een afspraak bij een specialist. Ongeveer twee maanden geleden heb ik die afspraak gemaakt.

     

    Maar je geloofd het nooit.. Op 18-9 een paar dagen na mijn NOD en wat licht bloedverlies doe ik toch maar een test. Ja.. weer een licht streepje. Zou het zo zijn? Na 2,5 jaar toch weer zwanger? De komende dagen iedere dag een test, steeds dikker.. Na een week een clear blue test 2-3 weken geeft hij aan. Ik had 3+ verwacht. Drie dagen later nog een clear blue test, nu moet het toch echt 3+ zijn… Nope, weer 2-3 weken. Weer forums en google geraadpleegd.. Kan allemaal voorkomen. Niets aan de hand. Ik had steken in mijn zij de eerste paar dagen, zou het een buitenbaarmoederlijke zwangerschap zijn? Weer google, weer forums lezen. De verloskundige bellen! Die zegt dat het misschien een cyste is op een eileider, kan geen kwaad, zegt ze. Oké. De pijn verdwijnt. Het zal wel niets zijn.

     

    2,5 week na mijn positieve eerste test. Ik ben ongeveer 7 weken (5 weken na de seks) zwanger, maar ik houd er rekening mee dat het ook 6 weken kan zijn. De bevruchting kan ook later hebben plaatsgevonden. Op die dag had ik mijn eerste echo. Dit was gisteren. Een week voor de afspraak met de vruchtbaarheidsspecialist. Wat een prachtig wonderlijk verhaal zou het zijn, als ik die kan afbellen! Ik droom de afgelopen 2,5 week al van babykleertjes, een broertje of zusje voor mijn dochter, samen zwanger zijn met een vriendin en stiekem drink ik 0,0% wijn en bier. Ik voel me gelukkig. Is het ons gegund dat het nu toch nog zo gemakkelijk gaat? We hadden deze maand maar 1x seks gehad, ik had geen zin in teleurstellingen en druk. En uitgerekend nu ZWANGER! YES!

     

    Maar ja.. je voelt het al aankomen. We komen dus bij de echo. Uiteraard moest deze inwendig plaatsvinden. Ze zag alleen een dooierzakje. Geen kloppend hartje. Iets wat lijkt op een hele vroege zwangerschap van hooguit 5 weken…

     

    NEEEEE!!! Het is weer zo ver. Er gaan zoveel depressieve gedachten door me heen! Waarom wij? Waarom moet ons dit overkomen. Na al die jaren..?? Al die mooie verhalen van anderen om ons heen? Waarom?

     

    De verloskundige zegt dat het meerdere oorzaken kan hebben en dat ze nog niet definitief kan zeggen dat het kindje is gestopt met groeien en het weer een miskraam is.. Maar hoe kan dat dan? Ik weet zeker van welke keer seks het moet zijn (gelukkig was het deze maand maar 1x) en dat was 5 weken geleden. Dan kan de zwangerschap niet pas op week 5 zitten.. Ze kan het niet verklaren en vreest het ergste. Ze adviseert ons om 14 oktober naar de specialist te gaan en daar een echo te laten maken. Als het dan nog steeds niet verder is dan 5 weken, dan weet je het pas echt zeker.

     

    Maar of dat nog niet genoeg is (sorry ik zit er even zwaar doorheen nu) ziet ze op mijn rechter eileider meerdere follikels. Ze rijpen allemaal tegelijkertijd wat maakt dat er geen is die genoeg hormonen krijgt om door te rijpen. Met andere woorden: PCOS. Dit verklaart dus waarom het na al die jaren nog niet gelukt is om zwanger te worden. Dus eigenlijk zegt ze nu: Je kunt bijna niet zwanger worden en als je dat dan eindelijk bent krijg je een miskraam. Wauw.. Wat een rot nieuws.

     

    Als ik zo hier en daar lees zie ik dat er weleens succesverhalen zijn. Dat het weleens voorkomt dat iemand dacht 7 weken zwanger te zijn en dat dan blijkt dat het er pas 5 zijn, en dat dit later goedkomt. Maar de verloskundige zegt dat alle baby’s de eerst 12 weken dezelfde ontwikkeling doormaken, en dat die kans vrijwel nihil is.

     

    Ik voel me zo moedeloos. Iedere keer als ik naar de wc ga denk ik: Komt er al bloed uit? Als ik buikpijn heb: Komt het nu op gang? Als ik aan de komende week denk: Moet ik echt tot maandag wachten? Zou het dan toch misschien goed kunnen komen? Als het niet goed komt: Weer een miskraam, pijn, bloedverlies, verdriet. Een cyclus in van hormoontherapie, op en neer naar het ziekenhuis, een man die steeds ouder wordt, een steeds groter leeftijdsverschil tussen mijn dochter en een eventueel kind.

     

    Wat moet ik nu? Ik heb behoefte aan hoop, goed nieuws of kracht. Op dit moment voel ik me zwaar, slap en verloren. Ik wil het liefst gaan gooien met spullen, want tja die hormonen doen gewoon nog hun werk.

     

    Help… Iemand die dit verhaal tot het einde heeft kunnen lezen (sorry!!), en tips, adviezen of ideeën voor me heeft?

     

    Ik weet niet meer wat ik moet denken (ik ben ook benieuwd naar jullie verhalen)

     

     


Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct