Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Peuter niet laten huilen: ervaringen?

  • Auteur
    Berichten

  • gebruiker514549
    Bijdrager
    #10230832

    Hallo,

    Mijn dochter van 20 maanden huilt sinds een week of twee ‘s avonds hysterisch als ik haar in bed leg. Ook in de nacht wordt ze steeds wel een keer wakker en dan huilt ze ook enorm en roept/huilt “mama toe”. Ze wil bij mij in bed liggen of in ieder geval op schoot zitten. 

    Ik heb mijn kindjes als baby zelden laten huilen. Altijd getroost of als dat niet lukte bij me in bed genomen. Na een paar nachtjes (2 of 3) gingen ze dan weer goed in hun eigen bed slapen. Laten huilen voelt voor mij heel verkeerd. Maar nu als peuter dacht ik na een week bij mij slapen, dat ze er misschien toch aan gingen wennen (zoals iedereen me steeds weer zegt). Sinds een week laten we haar nu huilen. Eerste paar dagen met om de paar minuten aai over bol en weer weg (gecontroleerd huilen). Maar dat is olie op het vuur. 

    Heeft iemand ervaring met een kindje van rond de twee die je wél bij je in bed neemt (dus zelf ook vroeg naar bed)? Bleek het een fase die weer over ging? Zo ja; hoe lang ongeveer? 

    Ben benieuwd!


    Regenboogje-b
    Bijdrager
    #10231527 Quote

    Wij hebben het ook altijd zo gedaan dat als zij het wilde en ons nodig had, mocht ze bij ons.

    Ze is nu bijna 3.5 en slaapt gemiddeld 1 a 2 nachten in de week bij ons. Ze komt dan meestal robd 3 uur dat ze bij ons wil.

    Ze heeft steeds periodes gehad dat ze beter in haar eigen bed sliep en soms wat vaker bij ons.

    Sinds ze 3 is probeerde ik wel soms te vragen waarom ze bij ons wilde, maar dat kon ze nog niet vertellen. 

    Voor ons werkt dit, wij hebben haar nooit laten huilen, altijd laten merken dat we er voor haar zijn als ze ons nodig had.


    WendyPar
    Bijdrager
    #10231149 Quote

    Gewoon doen wat voor jullie het beste werkt. Of het nou kort of maandenlang duurt, als je kind eenmaal een par jaar ouder is ben je het allang weer vergeten en is slapen absoluut geen issue meer. Ongeacht hoe je er nu mee besluit om te gaan. Volg je gevoel en dan komt het wel weer goed. 

     

    Hier ook geregeld fases van beide jongens 1,5 en 2,5.. beide belanden wel eens bij ons in bed. De oudste kan sinds kort echter niet meer slapen bij ons, wil snachts even getroost worden en tussen ons in liggen en daarna teruggebracht worden om verder te kunnen slapen. Wij gaan er gewoon in mee. Wat de fase ook is, hij gaat altijd weer over. (….uiteindelijk 😅)


    gebruiker123099
    Bijdrager
    #10231117 Quote

    Hier ook gehad en t nachtelijke braken nog regelmatig met onze jongste (net 2).

    Moet ik er wel bij zeggen dat onze  jongste tot 1,5 bijna nooit heeft doorgeslapen.

    het is overdag ook nooit een langslaper geweest, al sinds de geboorte, is een maand voor hij 2 werd gestopt met overdag slapen, savonds in bed leggen werd drama en werd sochtends vroeg (lees 05.30) weer wakker.

    met 21 maanden ook huilen gehad met inslapen tot overstuur toe. Het hielp bij hem om ernaast te gaan zitten tot hij sliep.

    snachts legde ik hem tussen ons in (meningen partner en mij verschilden hierover).

    nu hebben we een tussenoplossing gevonden als hij wakker word, ik ga met hem dan in t logeerbed liggen.

    na deze nacht slaapt hij meestal weer een paar weken door in eigen bed, tot hij het weer op de heupen krijgt.

    Accepteren is soms makkelijker gezegd dan gedaan en ik moet zeggen dat voor mij de reden was om hem bij ons in bed te leggen puur uit vermoeidheid was (1,5 jaar lang gebroken nachten icm met vroege diensten is niet echt bevordelijk).

    mijn advies is doen waar jij/jullie je het prettigst bij voelt. En wat je/jullie beweeg redenen zijn om voor het een of het ander te kiezen. Bij deze leeftijd hoort verlatingsangst en merkte dit heel sterk bij onze jongste. Dit heeft hij overdag ook wanneer hij wakker is.

    groetjes ivanka


    Lovemykidz
    Bijdrager
    #10231091 Quote

    Hoihoi, 

     

    Zoinzo zou ik niet de ene keer mag het de andere keer slaap je in je eigen bed.  Teminste verschilt misschien per kind, maar mijn dochter raakte er erg van in de war.

    Ze wist niet meer goed wat de verwachtingen waren en wanneer nou wel en wanneer nou niet iets mocht. Dus ik zou daarin 1lijn trekken, of bij jou slapen of niet..waar jij je goed bij voelt.

    Verder ging ik altijd als ze overstuur was een slokje drinken brengen, en dan even op de kamer in een stoel zitten zonder aandacht te geven. (even in mobiel of in een boek of even voor je uit kijken of ogen dicht)

    Dat ze wist, ik ben er wel, maar je krijgt geen aandacht, en als ik dan zag dat langzaam die oogjes weer toe gingen ging ik weg.

    Soms hielp dat….. Soms ook helemaal niet hoor….het blijft een moeilijke fase!! Mijn 2 kids zijn nu 7 en bijna 10…maar ik lees vaak in me dagboekje terug, en dan zie ik dat ik met beiden rond de leeftijd 2 toch wel het meeste geworsteld heb.

    Sterkte!!! Ik hoop dat het zich verbeterd!!! 


    Mamaxx
    Bijdrager
    #10230933 Quote

    Hier een vergelijkbaar probleem. Wij zijn ook niet van het laten huilen, maar willen haar wel gewoon in haar eigen bed laten slapen.

    We gaan er bij zitten of op de gang, stellen haar gerust.

    Gisteravond aangeboden een lampje aan te laten maar dat wilde ze niet. Toen gewoon gaan slapen. Vannacht deur op een kiertje gehad en ook niet in paniek wakker geworden. 

    Het is een beetje gissen wat het is en maar het een en ander uit proberen. En vooral hopen dat het maar een fase is die hopelijk maar kort duurt!

    Lees ook: Peuterpuberteit, over eigenwijs zijn en nee zeggen

    CvB
    Bijdrager
    #10230878 Quote

    Hier precies hetzelfde gehad (dochter is nu 22 maanden)

    Denk dat het een combinatie is van verlatingsangst, het besef dat ze alleen zijn s nachts en uitproberen. Mijn dochter deed het ook tijdens het middagslaapje.

    Wij hebben haar ook in het begin bij ons in bed genomen, maar dat was één groot feest en nog meer drama als ik haar na 10 minuten weer terug naar dr eigen bed bracht. (in ons bed ging ze écht niet slapen)

    Wat uiteindelijk hielp, was haar een slokje drinken geven en terugleggen op dr rug en weglopen. Dan was ze ff helemaal over dr toeren, maar sliep ze binnen 5 minuten wel weer. 

    Toen we dit een week consequent doorzetten, wist ze dat ze s nachts niet uit bed mocht en was het voorbij. Ze zijn al echt wel slim hoor op die leeftijd 😉

    Nu wordt ze nog steeds wel eens wakker s nachts, dan ga ik er ff heen voor een slokje drinken en gaat ze zelf daarna weer liggen en verder slapen. Geen drama meer! 

    Dus ik denk dat je ook echt ff een weekje consequent moet zijn… succes 😉


    Naniene
    Bijdrager
    #10230875 Quote

    En even wachten om t hoekje ter geruststelling? Hier ook een periode gehad rond die leeftijd. Leek verlatingsangst. Als ik even bij de deur bleef staan buiten haar kamer met de deur open dan keek ze soms of ik er was en dan was t goed. Na twee weken was t voorbij. Ik laat haar nooit lang huilen want dat doet ze heel weinig en als ze het doet is er wel echt iets maar mijn eigen bed is heilig anders slaap ik niet. 


    W83
    Bijdrager
    #10230851 Quote

    Ik ga altijd even met haar naar beneden. Laat het licht altijd uit. Ze ligt dan naast me op de bank en laat duidelijk zien dat ze moet gaan slapen. Na 5 tot 10 minuten weer naar boven. Dan hoor ik haar vaak nog 20 tellen en dan gaat ze weer slapen.

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct