Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Pop Poli 2

  • Auteur
    Berichten

  • Lsh
    Bijdrager
    #10539513

    Mijn vorige bevalling heb ik als traumatisch ervaren. Nu ben ik 21 weken zwanger van de tweede en heb ik 1 afspraak gehad bij de pop-poli. hier heb ik toen mijn verhaal gedaan, maar dit gaf geen gevoel van opluchting. Ik wilde nu graag terug naar de verloskamer om te kijken wat dat met mij doet, maar deze zijn inmiddels verbouwd. Dus lijkt het mij niet echt zinvol om daar nog heen te gaan.
    Graag hoor ik van andere wat jullie geholpen heeft om met vertrouwen de volgende bevalling in te gaan.
    Hoop dat jullie je verhaal willen delen.


    MamavanSLN
    Bijdrager
    #10539523 Quote

    Ik heb mijn eerste bevalling ook als traumatisch ervaren. Ik werd ingeleid, wat ik niet wilde. Zodra de weeënpomp aan ging belande ik in een weeënstorm. Toen ik na 4 uur pijn hebben nog nauwelijks op was geschoten heb ik gevraagd om een ruggenprik. Het was druk op de ok, dus eindeloos moeten wachten tot ik de ruggenprik kreeg. De mensen die bij mijn bevalling aanwezig waren beloofde dat ik lachend terug zou komen… Eindeloos op de ok gelegen, om te wachten dat die ruggenprik wat zou gaan doen. En de hele tijd pijn. Na eindeloos gedoe met opnieuw prikken, rommelen met het slangetje in m’n rug. Zat de ruggenprik nog steeds niet. De mensen op de ok zeiden dat die moest zitten (dus met andere woorden, ik stelde me aan.) Vervolgens gaf mijn man aan dat er al 4 uur niet gekeken was naar de ontsluiting. Bleek ik volledige ontsluiting te hebben, dus ik zou het zonder pijnstilling moeten doen, want dat kan niet tijdens het persen. Inmiddels was ik helemaal op van de pijn. Maar omdat de baby nog niet voldoende ingedaald zat nog 1,5 uur moeten wachten tot ik een keer mee mocht persen… Na 3 kwartier persen vinden ze dat ik op moest schieten. Dus zag ik spullen voor een knip. Dit wilde ik niet, stond in m’n beval plan… Vervolgens wordt er ontkend dat er geknipt gaat worden, terwijl dit dus zonder mijn toestemming uiteindelijk wel gebeurd is. Na de bevalling bleef ik vloeien. Om mij heen werd iedereen erg onrustig. Aan mij werd gevraagd vind je het normaal dat je zoveel vloeit? Euhm… dat moeten jullie weten toch, ik beval voor het eerst, geen idee wat normaal is. Er bleek een placenta rest te zitten dus op naar de ok, weer een ruggenprik. Deze zat gelukkig wel…

    Ik heb eindeloos veel gesprekken gehad in het ziekenhuis. Dat het op dat moment te druk was en sorry sorry sorry. Ook hebben ze ervan geleerd dat ruggenprik ken niet altijd zitten.

    Tijdens mijn 2e bevalling (weer ingeleid) werd er veel beter naar mij geluisterd, maar ik vond bevallen en alles wat erbij hoorde nog steeds niets.

    5 maanden geleden voor de 3e keer bevallen, en opnieuw ingeleid. Hier zag ik zo tegenop dat ik vooraf een ruggenprik gekregen heb. Daarna pas gevoeld hoeveel ontsluiting ik heb en de weeënpomp aan laten zetten. Ik moet zeggen deze manier gaf mij het meeste vertrouwen. De weeën deden geen zeer, het persen wel gevoeld, maar ze was er in 3 persweeën. Deze bevalling was in 4 uur klaar (wel 1,5 uur op de ok gelegen voordat de ruggenprik helemaal zat) en ik liep ‘s avonds zelfstandig het ziekenhuis uit. Nooit eerder gehad, bij mijn andere 2 bevallingen moest ik altijd ter observatie een paar nachten blijven.


    Lsh
    Bijdrager
    #10539539 Quote

    Bedankt dat je je verhaal hebt gedeeld. Ik kan mij heel goed voorstellen dat je dit als traumatisch hebt ervaren.

    Samengevat heeft mijn bevalling 62 uur geduurd (3 nachten niet geslapen) na 50 uur met heel veel weeenstormen die geen ontsluiging opleverde een ruggenprik (die maar aan 1 kant werkte) en weeenopwekkers gekregen. Na een volledige uitputtingsslag heb ik 3 uur moeten persen. Ik was inmiddels zo uitgeput dat ik tussen de persweeen door in slaap viel. Uiteindelijk is onze dochter met de vacuümpomp gehaald.

    Onze dochter had een laaggeboortegewicht waardoor ze ’s nachts onderkoeld was en huid op huid bij mij moest liggen. Het enige wat ik dacht was: haal dat kind weg, ik wil slapen!

    Na 2 weken werd onze dochter een huilbaby en brak de pandemie uit waardoor wij weinig hulp kregen.

    Door dit alles heb ik het eerste half jaar/jaar geen tot weinig binding gevoeld. Dit maakt me nog verdriegtig en geeft mij een schuldgevoel.

    Ik hoop zo dat het deze keer anders is maar ben ook bang voor de teleurstelling als dit niet zo is.


    Lewis
    Bijdrager
    #10539547 Quote

    Ik heb een nare ervaring met de eerste gehad. 

    Het begin liep een beetje vreemd, niet het nare gedeelte hoor. Maar ik had al een tijdje voorweeen die niks deden. En tegelijk een torenhoge bloeddruk, eiwitten in de urine, dus ik kwam dagelijks in het ziekenhuis om de pre eclampsie te monitoren. Ene dag was er niks te voelen. En de andere dag, een zaterdag, lag ik op de verloskamers te wachten op de uitslagen van de testen. Maar de gyn was bij een bevalling geroepen. Dus vele uren daar gelegen. Ik pissig, want hoe was dit rustig?? Ik wilde naar huis, weer die voorweeen, grr grr. Toen de gyn kwam vertellen dat ik voor de nacht weer naar huis mocht, voelde ze toch even. En ondanks dat de weeen niet regelmatig waren zat ik toch al op 5 cm. Geen wonder dat ik me niet zo lekker voelde. Maar ik moest en zou naar huis. Ze zei dat ik binnen 2 uur wel weer terug zou zijn. Maar dat was niet zo. Het viel de hele nacht weer stil.

    Toen ik de volgende ochtend weg wilde gaan voor weer een nieuwe ronde testjes, barstte er uit het niets een weeenstorm los. Geen rustige opbouw, gewoon bam vol in de pijn. Ik kwam in paniek en kotsmisselijk aan. Er was nog geen kamer klaar en tijdens die eerste coronagolf was het druk. Dus ik heb een uur in mn eentje samen met mijn man gestaan daar. En daarna bleek de pre eclampsie snel te verergeren. Ik ging me heel slecht voelen. Alle aandacht ging daarheen. Voor mijn gevoel werd ik op bed vastgebonden, allerlei infusen, kabeltjes, banden, medicatie. Ik kreeg weinig uitgelegd. En ik lag daar met mn weeenstorm. In paniek heb ik om pijnstilling gevraagd. Dus er werd gauw een pompje remifentanyl aangezet. Dat stilde de weeenstorm en de weeen helemaal. Dus oxitocine erbij.

    Ik was zo apestoned dat mijn man me af en toe aantikte dat ik wel moest ademhalen. Ik zakte tussen de weeen zo weg dat ik stopte met ademen. Ik heb meerdere keren aangegeven dat ik bang was. Maar de arts die naast me zat had alleen oog voor de monitor en zei dat alles goed was. Ging verder met haar boekje lezen. Het erge vind ik dat ik allemaal enge dingen hoorde tijdens de bevalling, zelf in paniek was, mijn man niks kon met de voorbereiding, want bedgebonden… En ik kan niks op een rijtje krijgen door de pijnstilling. Alles is een rommeltje in mijn hoofd. Pas achteraf heb ik kunnen puzzelen wat wanneer en waarom gebeurde, met verslagen en verhalen van anderen. 

    Bij 9 cm kreeg ik persdrang en toen zeiden ze dat ik mee mocht persen. Wat ik begreep als persen, hard. Dus ik heb 3 uur geperst, want ze zat eigenlijk te hoog en rugligging werkte niet voor mij. Een team van artsen om me heen vanwege de vergiftiging en de vroeggeboorte (35 wkn). Ze bleven maar roepen dat ik een bolletje moest maken en dat ik nog meer had, nog harder moest persen. Ik had een gecompliceerde totaalruptuur als gevolg. Deze is nooit goed hersteld, en daar moest ik maanden later nog aan geopereerd worden. Ik herinner me van het hechten dat er een stuk of 6 mensen bij geroepen werden om te kijken wie het ging doen en waar. De gyn die het deed zei: zo, ik weet niet precies hoe het aan elkaar hoort, maar zo wordt het wel mooi. 

    Nou goed… Dat was mijn bevalling. Ik heb er maanden letterlijk nachtmerries van gehad. “Maar op papier zijn er geen gekke dingen gebeurd hoor!”. 

    Ik moet binnen 2 weken voor de tweede en eerlijk gezegd ben ik nog steeds bang. Ik heb gepraat met de gyn die bij mijn eerste bevalling was. Met een andere gyn die mijn ruptuur achteraf geopereerd had. Met de verloskundige en een coach. Familie. Praten helpt me niet niet zo. Wel om alles steeds meer te verwerken. Maar niet om de angst weg te nemen. Ik begin nu wel zo’n gevoel te krijgen dat ik er hoe dan ook wel weer doorheen kom. Desnoods weer op een vervelende manier. Maar ze moet eruit. Het wordt te zwaar, weer vele nachten van voorweeen, grote baby, veel bekkenpijn. Ik wil er vanaf. Maar zin in de bevalling… Nee helemaal niet. 

    Ik ben wel weer medisch, diabetes deze keer, en er is kans op een inleiding waar ik peentjes voor zweet. Maar als ik daarvoor vanzelf start, mag mijn vertrouwde verloskundige erbij zijn. Dat wil ik heel erg graag. Die zou me niet zo aan mn lot over laten. Daarnaast heb ik met meerdere mensen in het ziekenhuis afspraken gemaakt en duidelijk in mijn dossier laten zetten, wat ik deze keer echt anders wil zien. Zoals betere begeleiding bij het opvangen van de weeen, hoe we met de vorige schade omgaan als er weer geen ruimte is (knip en wie het gaat hechten), andere pershouding, duidelijkere communicatie over wat er gebeurt, zoveel als mogelijk is mobiel blijven (mag de mobiele ctg gebruiken). Dat soort dingetjes. Je kan een bevalling niet voorspellen. Maar ik heb nu wel heel duidelijk aan kunnen geven wat ik zou willen als het mogelijk is. En dat is goed gedocumenteerd. Mijn man heeft het ook allemaal uit zn hoofd geleerd zodat hij mijn advocaat kan zijn. Dat geeft ook meer gevoel van: deze keer gaat het sowieso anders (beter of slechter valt te bezien). 

    Maar ik snap heel goed hoe die angst niet zomaar weg gaat. Hopelijk komt er later in je zwangerschap voor jou ook een soort berusting in dat je er toch doorheen wil, ook al is het eng. Gewoon om het maar achter de rug te hebben.


    Lewis
    Bijdrager
    #10539551 Quote

    Achteraf is herkenbaar. Onze dochter was te vroeg, geelzucht waarvoor we terug moesten, moeilijk warm te houden, voedingsproblemen, huilbaby die alleen maar op mamma wilde plakken, huilmamma die op was en nachtmerrie na nachtmerrie had. Ik heb me op mn donkerste momenten afgevraagd of ze wel wilde leven, of we een fout gemaakt hadden. Pas na 4-6 mnd werd het beter/leuker. En hoe zielig ook… Ik kijk nu niet uit naar de kraamweken. Ik kon mensen die zeiden dat ik ook wel moest genieten wel schieten! En deze keer reageer ik nu al lauw als mensen zeggen dat het zo leuk is dat ze er bijna is. Natuurlijk wil ik haar ontmoeten en zal ik zoveel van haar houden. Maar ik kijk uit naar het tweede half jaar na de geboorte. En ondertussen hoop ik dat het deze keer makkelijker loopt en ik een andere ervaring ga hebben. Ik hoop het zo!


    Lsh
    Bijdrager
    #10539565 Quote

    Jeetje ook al zo’n heftig verhaal.

    Het is toch bijzonder dat je in je omgeving altijd alleen maar over die roze wolk hoort.
    De bevalling ben je zo vergeten en je krijgt er iets heel moois voor terug. Ook de opmerkimg dat je toch zelf graag een kindje wilde en je blij mag zijn dat je een kindje heb mogen krijgen vind ik echt verschrikkelijk.

    Hopelijk wordt deze bevalling heel anders voor je en wordt er goed naar je geluisterd.

    Ik dacht eraan om met de psycholoog samen na te denken over het bevalplan om deze vervolgens met mijn man en vk te kunnen bespreken.

    Lees ook: Uitgerekende datum berekenen - handige tool

    Lewis
    Bijdrager
    #10539581 Quote

    Ja mensen willen graag wat positiefs kunnen zeggen en horen. Als je zelf enkel de “normale” situatie kent, is het ook zo moeilijk om je een voorstelling te maken van hoe negatief je op een bevalling en kraamperiode terug kunt kijken. Ik vond het best fijn toen een goede vriendin over haar pnd vertelde en me op het hart drukte dat je niet elke dag op roze wolken hoeft te lopen om een goede moeder te zijn. Die emoties zeggen niks over houden van. Je mag je gewoon kut voelen over alles. En zo denk ik er nu ook over. Ik ben bewust zwanger van de tweede. En dat ik bang ben, er niet naar uit kijk, zegt niks over hoe graag ik toch dit kindje wil. Ik ervaar het meer als van de ene naar de andere kant gaan, en dat moeilijke tussenstuk dat nou eenmaal noodzakelijk is, maar zo eng. 

    Het heeft mij veel geholpen om steeds weer opnieuw te pratenen na te denken over wat ik zo erg vond aan mijn bevalling en wat ik dan nu nodig zou hebben. Nou geen stom nutteloos bevalplan! Was mijn eerste reactie. Maar na maanden van nadenken en input, heb ik er nu wel een. Een die korter en veel praktischer is dan de eerste. Maar dat soort handgrepen hebben me na verloop van tijd wel wat vertrouwen gegeven. En het was best moeilijk om te formuleren wat ik nodig denk te hebben. Dus lijkt me helemaal niet zo gek om dat met je psycholoog en ook andere betrokken partijen te bespreken hoor.


    Cvdpluijm
    Bijdrager
    #10539603 Quote

    Ik heb een trauma overgehouden van de laatste bevalling Ik had om 9.15u 2 cm ontsluiting om 9.27u vliezen gebroken en om 9.35u was ze geboren.

    Dus dit ging mega snel waardoor ik continu weeën storm had zonder pauze op een gegeven moment hoorde ik ze in de verte praten maar kon niet reageren omdat ik steeds weg viel omdat het te snel ging.

    Daarna met spoed naar de ok onder narcose omdat de placenta niet van zelf kwam omdat het allemaal zo snel ging.

    Ben ook ruim 2 liter bloed verloren.

    Staat ook in het verslag dat het een stortbevalling was en verwerkt moet worden.

     

     


    Lsh
    Bijdrager
    #10539775 Quote

    Als het zo snel gaat lijkt mij dat ook heel heftig. Hopelijk kan je het op een gegeven moment een plekje geven.

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct