Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Postnatale Depressie Moet Ik Het Wiel Uitvinden

  • Auteur
    Berichten
  • #5651298

    Ik zal mijzelf eerst even voorstellen.


    Ik ben een moeder van 30 die een heftig jaar achter de rug heeft na de geboorte van mijn zoontje. Ik heb in een dal terecht gekomen en ben compleet afgevlakt geweest voor mijn emoties en de ‘moedergevoelens’ naar mijn zoon toe terwijl ik tegelijkertijd als de dood was dat er iets met hem zou gebeuren.


    Regelmatig heb ik huilend boven de box of het bedje gestaan en mijn man gevraagd om alles over te nemen.


     


    De meeste fora die dit onderwerp aankaarten zijn hopeloos verouderd en geven tips en links naar sites die vaak niet eens meer bestaan. Ik heb regelmatig te horen gekregen dat er een aantal jaar geleden veel voor dergelijke problematiek te vinden was maar dit langzaam is afgebouwd of verdwenen. Dit terwijl dit toch een probleem is van alle tijden en ik op diverse sites tegen kom dat 1 op de 10 of een op de 5 vrouwen hier mee te maken krijgt.


     


    Het lijkt wel dat wanneer er geen directe nood is waarbij je jezelf of je kind iets aan wilt doen en dus niet opgenomen hoeft te worden in een instelling er geen hulp beschikbaar is behalve een reguliere psycholoog of psychotherapeut.


     


    Maar goed, mijn verhaal:


     


    In het eerste half jaar is alles afschoven op de hormonen, babybleus en de grote verandering in het leven… Hoe hard ik ook schreeuwde dat het niet goed ging, niemand leek dit serieus te nemen. Uiteindelijk bij de huisarts beland die mij antidepressiva voorschreef en verder ook niet zo goed wist waar ik heen kon voor een lotgenotengroep of een gerichte therapie.


     


    Alle instanties die er zijn voor je kind kunnen je ook niet helpen tenzij je in extremen valt als suïcidale gedachten of je kind uit het raam wilt gooien, wat bij mij niet het geval is. Als het niet zo heftig is moet je maar met iemand gaan praten en het gewoon weer positief bekijken. Ik vind dit zo bizar!


     


    De antidepressiva heb ik snel weer afgebouwd omdat ik op dat moment alleen nog maar in bed wilde liggen wat ook niet echt hielp. Ondertussen dus een jaar verder en het gaat beter maar nu word ik overvallen door schuldgevoel. Ik kan het allemaal prima relativeren alleen is de balans tussen mijn relativeringsvermogen en mijn emoties nog niet in orde.


     


    Heeft iemand voor mij de gouden tip waar ik hulp kan zoeken specifiek op dit gebied?


    Ook al gaat het nu beter vind ik het wel belangrijk om dit af te sluiten en daar heb ik wel hulp bij nodig!

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct