Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Problemen met neefje en nichtje

  • Auteur
    Berichten
  • #5714925

    Goedemorgen,

     

    Ik weet niet zo goed meer wat ik hiermee aan moet. Ik snap het niet meer, misschien ben ik wel gek of zo, misschien ligt het wel aan mij/ons. Ik weet het niet. Wij zitten met een enorm probleem, tenminste, zo zien wij het. Dit gaat een heel verhaal worden, ik wil alles zo goed mogelijk uitleggen zodat er geen vertekend beeld komt of wat dan ook.

     

    Allereerst. Onze zoon [hierna te noemen ”zoon”] is 4, wordt bijna 5. Is een gemoedelijk jochie, gevoelig ook, wil het liefst samen spelen want dat vind hij leuk, en dus ook met zijn neef van anderhalf jaar ouder.

    Maar, zijn neef loopt heel vaak erg gemeen te doen, gemene dingen te zeggen, gemeen te spelen, dingen af te pakken, te klieren, onze zoon op te stoken, dingen in zijn oor fluisteren die hij moet vragen of zeggen en ga maar door. Zijn zusje begint nu precies hetzelfde te doen. Die is alleen nog wat jonger, dus die begint pas.

    Dit is niet alles, want ik heb ook nog een moeder. Mijn moeder is iemand, een heel goed mens hoor, maar ze wil alles voor iedereen goed maken en perfect tot de puntjes hebben uitgewerkt, lang leve vrede op aarde, iedereen moet met elkaar over weg kunnen etc. Maar, ze is ook zo naïef als de [vul zelf een woord in]. Ze kan namelijk vanuit de keuken en de schuur alles zien. Hier kom ik later op terug.

    Mijn vader is wat dat betreft wat meer realistisch, en die ziet ook in dat ze beiden erg geraffineerd zijn.

     

    Wat er eens gebeurd is. We zaten écht altijd al met kromme tenen omdat neef alles afpakte van onze zoon, daar werden wij werkelijk kotsbeu van. We zeiden vaak niet zoveel, omdat wij niet zijn vader en moeder zijn, oma heeft de leiding in haar huis, dus wij lieten het een beetje op de loop. Maar iedere keer was onze zoon degene die met een pruillipje stond, omdat er wéér iets af is gepakt, waar hij mee aan het spelen was. Dit werd ons op een gegeven moment teveel, toen is mijn vrouw naar neef toegelopen, pakte het weer van hem af, en zei tegen onze zoon ”hier zoon, daar was jij mee aan het spelen”. Dit heeft waarschijnlijk indruk gemaakt, want hij ging huilend naar oma, oma troostte hem en zei sussend ”jaa neef, ik vond het ook onterecht”. Dus toen explodeerde de bom voor de eerste keer. Oma vond het onterecht, vrouw vond het meer dan terecht, want hij doet hetzelfde elke keer als zij bij elkaar zijn, en wij waren er klaar mee. Mijn vader kwam erbij die elders in het huis was, die verdedigde zijn vrouw, ik mijn vrouw, om een lang verhaal kort te maken, veel geschreeuw, veel verwijten, hevige ruzie die uiteindelijk bijna slaand en wel uit elkaar ging. Gelukkig konden degenen die erop zouden rossen zich inhouden (ik en vader)

    Wij zijn boos weg gegaan, ze bekeken het maar. Enige waar wij ontzettend van balen is dat de kinderen dit hebben moeten ervaren. Onze zoon heeft het er nog regelmatig over gehad, dat papa zo boos was, mama zo boos was en opa en oma ook zo boos waren.

    Uiteindelijk weer na lange tijd langs geweest en erover gepraat. Het bleek allemaal een misverstand te zijn geweest, oma bedoelde dat het onterecht was ”op welke manier mijn vrouw het deed” en niet de handeling dat ze het deed. Maar goed, mijn moeder stond in de keuken, dus die had het niet helemaal mee gekregen.

     

    Dus, gelukkig dat weer opgelost. Ondanks dat we het niet helemaal met elkaar eens zijn, maar dat kan natuurlijk altijd. Gelukkig dat weer op rust.

     

    Andere keer. Mijn zus was bij oma, wij kwamen ook. Neef wilde met zoon met de trein spelen. Zo’n houten ding met 4 treintjes. Allereerst rent neef snel naar de doos, want dan kon hij alvast de machinist eruit pakken. Dit doet hij zo goed als altijd. Want dan kan hij zeggen ”ik heb de machiniiihiiiist”. Prima, onze zoon maalt er niet zo om, dus ze gaan spelen. Neef wil dat alles gebeurt zoals hij dat wil, de baan moet zo, die baan daar, en die baan die kant op. Onze zoon zegt an wel eens ”ik wil deze zo”, maar nee, het moet zoals neef het wil. Dus ik reageer eens met ”maar jullie kunnen deze toch ook zo doen?” zoals onze zoon dat wilde, omdat de rest van de baan volgens neef zijn idee ging. En neef loopt met zijn armen over elkaar boos weg, gaat naar oma om te vertellen dat onze zoon alles verkeerd doet, en dat ik iets durfde te zeggen. Oma reageert neutraal en zegt ”jullie spelen samen, dus jullie kunnen samen iets bedenken” of zo, gewoon een neutrale reactie dus. Zusje (3 j) van neef komt aan, die trekt alles uit elkaar. Neef en zoon beiden boos, want ”wij spelen met de trein en jij maakt het stuk”. Dit gebeurde nog een paar keer, beiden weer boos. Mijn zus komt er mee bemoeien, en zegt tegen de twee jongens ”zusje wil ook gewoon graag meespelen, dat mag toch” waarop ik dacht (helaas niet zei) ”zusje is 3, de trein is voor 4+ en zij trekt het aldoor uit elkaar wat die jongens aan het bouwen zijn, geef je kind dan wat anders te spelen, ze is te jong voor de trein!” Maar zo ging het nog een tijdje verder, en de jongens mochten maar niet boos worden, want ”zusje wilde ook meespelen”. Ik walg van deze reactie, en ook van dat zij alles stuk trekt. Ze is gewoon nog te jong!

     

    Recent. Opa en oma hadden visite, een stel met een al wat ouder kind. Jaartje of 9 of 10. Zij nemen omdat ze van ver komen vaak een cadeautje mee voor alle kleinkinderen van opa en oma. Wij moesten even wat regelen, dus vroegen of onze zoon even bij oma kon spelen. Wij leveren zoon af, en wie zit daar weer? Juist, neef en zusje van neef. De eerste reactie die wij kregen van zusje van neef was al ”wij waren hier eerder” waarvan ik altijd denk ”ja, én? WTF moet ik met die info? Rot op. Afijn dat dacht ik, ik zei het niet, ik glimlach en loop verder. Maar goed, wij doen ons ding, komen op een gegeven moment na een uurtje of 3 weer terug en het eerste wat wij te horen krijgen van oma is ”ze hebben de hele ochtend zoet gespeeld met zijn tweeën met het speelgoed van zoon”. Nou, dachten wij, dat is nog eens fijn. Het kan dus toch zonder gemeen gedrag, afpakkerij en geklier. Maar helaas was het hier niet bij gebleven, er moest weer iets gebeuren…

    Dus, wij dachten ”we doen nog wel even een koppie” want de kids waren zo fijn aan het spelen. En onze zoon vind het gerust leuk om met neef te spelen. Het speelgoed van onze zoon werd opgeruimd, ze wilden er namelijk niet meer mee spelen. Ze wilden met het speelgoed van neef. Het meisje van een jaar of 9 hielp mee het speelgoed in elkaar te zetten aangezien het lego was, en dat soms best lastig is voor 4 en 5 jaar. Er zat een lanceer ding bij, zoiets als je vroeger maakte met een bonk hout en daarop een plank zeg maar (dat idee, weet je wel?!) Aan een kant stond een mandje, aan de andere kant moest je met je vinger drukken zodat het item gelanceerd werd.

    Neef is al ruim een uur bezig met lanceren, voor de neus van onze zoon. Zoon wacht geduldig af tot hij ook mag, want lanceren is toch wel zo gaaf?! Na een uurtje vraagt zoon aan neef ”mag ik nu?” Neef antwoordt ”nee”. Dus zoon vraagt nog een keertje ”mag ik nu? Jij bent al een tijdje geweest” maar neef antwoord weer ”nee, het is van mij”. Dus ik draai mij om, en zeg ”maar jullie moeten toch samen spelen, samen delen?” zoals onze zoon dit leert op school. Nee, dat hoefde niet, want het was van hem zei hij. Waarop ik weer reageerde met ”jullie hebben net de hele tijd gespeeld met het speelgoed van zoon, dus dan kunnen jullie nu toch samen spelen met neef zijn speelgoed?” Ik kreeg geen reactie, neef keek naar beneden. Dus ik zeg op een gegeven moment maar ”dus, dan geef je hem nu even aan zoon, want die zit al een tijdje te wachten tot hij ook mag, hij vindt lanceren ook leuk, net als jij” en ondertussen kwam oma erbij.

    Oma was bezig met de was, en met andere dingen in de keuken. Die heeft er dus weinig van mee gekregen. Die wist in grote lijnen eerst te vertellen dat dit speelgoed van neef was, dus dan mag neef bepalen wie ermee mag spelen. Dus ik in discussie met oma, want ze hadden de hele ochtend gespeeld met zoon zijn speelgoed, en nu waren zij bezig met neef zijn speelgoed, en samen spelen, samen delen. Dus ik zeg nog maar een keer tegen neef ”dus nu laat je zoon even, dan kan hij ook even lanceren”. Ondertussen kreeg ik een snirp van oma, want zo mocht ik niet doen tegen neef. Maar, neef was ondertussen al een tijdje bezig met de lanceer ding uit elkaar te plukken, bewust, zodat zoon er niet mee kon spelen. Oma zegt dus weer ”ja, maar hij moet hem toch eerst in elkaar zetten? Dat doet hij nu toch?” dus ik, en mijn vrouw reageren met, dat hij hem juist uit elkaar trekt, zodat zoon niet kan spelen.

    Nou, bijna weer ruzie, want oma probeert alles voor neef goed te praten, en onze zoon zat bijna met een pruillip te wachten.

    Dus wij zeggen tegen elkaar ”bahh, wat is dit toch misselijkmakend” en dat hoorde vader van neef. Blijkbaar vond die ook dat onze zoon even mocht, dus die zei ”neef, nu laat je zoon even”.

    Uiteindelijk met enorm veel tegenzin gaf neef de lanceer geval aan zoon. Zoon heeft 1 keer gelanceerd, dit vond hij geweldig. Hij keek om naar het lanceer ding, en weg was ie weer -_- Neef had hem natuurlijk alweer gepakt.

     

    Neef was weg gelopen, vader ging erachteraan. Onze zoon ook, en niet veel later kwamen ze terug. Ze wilden weer spelen dus gingen aan de tafel zitten. Onze zoon begint opeens te huilen, helemaal verdrietig. Dus wij vragen waarom?! Vader van neef, had gezegd dat hij niet met neef zijn speelgoed mocht spelen” en hij huilde verder. Dus wij kijken elkaar aan, en zeggen ”nou, wij geloven niet dat vader van neef dat heeft gezegd” al kijken naar neef en daarna naar vader van neef. Dus vader van neef keek met een hoofd van ”eeh… Huh?” die wist dus van niets. Dus wij zoon weer getroost, en gezegd dat hij ook mocht meespelen. Dus alweer zoiets vuils. Ik heb daar werkelijk geen woorden voor. Misselijkmakend gewoon.

     

    Eerder. Mijn zus kwam langs, met haar kids (neef en nichtje dus). Onze zoon was kei trots, want hij had een racebaan gekregen van Sinterklaas. Neef wil ermee spelen, zoon laat hem trots zien. Onze zoon heeft ADHD, en het is een bijzonderheid als hij langer met iets kan spelen dan 20 minuten. Met de racebaan was hij uren zoet. Om even aan te geven hoe blij hij ermee was.

    Neef speelt samen met zoon. Neef ontdekt dat het ene autootje harder gaat als de ander (werkt op batterijen, dus het kan inderdaad zo zijn) het duurde dan ook niet lang voordat neef de snelste auto afpakte voor eigen gebruik. Prima, kan ik mee leven. Nichtje komt er ook bij zitten, die wil ook spelen. Eerste wat zij doet, is de racebaan uit elkaar trekken. Dat vonden de jongens niet leuk, dus die zeggen er wat van. Hun moeder zegt er ook iets van, dat dat niet mag. Ze spelen weer verder, en weer de racebaan uit elkaar getrokken. Dus, hun moeder zegt weer wat. Vervolgens, racebaan weer in elkaar, gaat ze erop leunen. Wat dus nu geresulteerd heeft in omgebogen pinnetjes van deze racebaan. Ik heb zelf ook dit soort racebanen gehad, en ik weet dus hoe gevoelig deze onderdelen zijn. Omgebogen pinnetjes is niet wat je wil met deze racebanen.

    Niet veel later, trekt ze hem weer uit elkaar. Maar, hun moeder blijft herhalen dat ze dat niet mag doen. Op een gegeven moment mocht nichtje dus ook even racen, terwijl de racebaan voor 4+ is en niet voor 3. Enige dat ze doet is uit elkaar trekken en kapot drukken. Neef doet hand apparaatje naar zijn mond, en kijkt nichtje aan. Nichtje doet precies hetzelfde, maar die stopt hem in haar mond. (gatver!!!) Dus hun moeder corrigeert nichtje, en vertelt tegen neef dat hij dat niet moet doen want ”hij doet hem voor zijn mond, en nichtje stopt hem in haar mond”. Vervolgens kijkt ie schuin naar mij, schuin naar zijn moeder en schuin naar zijn zusje, en doet dat ding weer naar zijn mond, kijken of zijn zusje hem weer in haar mond stopt. En ja hoor, ze stopt hem weer in haar mond. Toen werd hun moeder boos, want dat wilde ze niet. Maar de racebaan werd wel weer een paar keer op geleund, en uit elkaar getrokken.

    Vervolgens gingen ze weg. Zoon wilde met zijn racebaan, maar racebaan werkt niet meer. Ik probeer met al mijn kennis van de racebaan alles in orde te maken, maar het probleem was de gebogen pinnetjes. De racebaan is dus nu stuk. Dit was een paar dagen na Sinterklaas.

    Eerder al zat neef er met zijn vingers aan, en zoon begon dit ook te doen. Ik heb gezegd dat ik dat niet hebben wil, want vettigheid is niet goed voor de baan. Moeder van neef en nichtje reageert daarop tegen mij ”het is kinderspeelgoed hoor, die moet dat kunnen hebben…” waarop ik eigenlijk een beetje kwaad werd. Want onze zoon gaat er uiterst voorzichtig mee om (uitzonderingen daar gelaten) en dan komt er een gast en die zou alles even slopen?!

    Anyway, onze zoon was erg verdrietig toen ik vertelde dat we wel eens gaan kijken voor een andere racebaan, want deze was stuk 🙁

     

    En zo zijn er echt nog veel meer dingen die ik niet allemaal ga typen aangezien dan de server waarschijnlijk zwaar overbelast wordt :’) Maar er is al een raceauto stuk gegaan doordat neef ermee heeft gegooid, de racebaan is stuk door nichtje, en er is een andere racebaan eerder al stuk gegaan door neef. Hebben wij verder nooit wat van gezegd, waarom weet ik niet. Ergens vind ik het zielig om te zeggen dat mijn zus haar kind alles sloopt. Maar aan de andere kant zit ik met een verdrietig kind die niet meer met zijn nieuwe auto of racebaan kan spelen.

     

    Regelmatig op verjaardagen zijn ze ontzettend druk. Ze triggeren elkaar een beetje zeg maar. Dus op een gegeven moment zeggen wij ”ga anders even naar de speeltuin”. Onze zoon vind dit geweldig, die speelt regelmatig in die speeltuin die hier vlakbij is. Meestal is hij er niet uit te slaan (theoretisch natuurlijk hè? 😉 ) Als neef mee is, zijn ze met 30 seconden terug. En zijn ze er niet eens geweest. Neef heeft namelijk verteld aan onze zoon ”er is een monster in de speeltuin”. Waarom? Neef wil helemaal niet naar de speeltuin. Neef is bang voor andere kindertjes in de speeltuin, en vooral voor meisjes. Dus bedenkt neef maar van alles om niet te hoeven gaan. Gevolg is, onze zoon gaat niet meer naar de speeltuin ”want er is een monster”. Wij uitleggen dat er geen monsters zijn in de speeltuin, en uiteindelijk durft ie wel weer.

    Maar, ze komen ook regelmatig terug en dan komt onze zoon met vragen waarvan wij weten dat hij die niet van zichzelf heeft. Zijn nee fluistert hem geregeld iets in zijn oor, dat moet hij dan vragen. En als het eens een keer gebeurd, maar het is echt om de haverklap!

    Zijn ze in een speeltuin met oma? Bij oma in de buurt (een andere speeltuin) dan kijkt hij eerst of de glijbaan nat en vies is, dan sommeert ie onze zoon dat hij eerst moet, oh, doe maar twee of drie keer eerst want dan is zijn broek lekker droog, en die van onze zoon vies en nat. Normaal zou hij namelijk heel hard rennen zodat hij de eerste is! Ook weer zoiets gemeens. Niet zeggen ”we gaan maar niet glijden, hij is nat en vies” nee, ga jij maar lekker eerst.

     

    Blijkbaar zijn mijn vrouw en ik de enige die inzien dat neef gewoon altijd gemeen is. Mijn vader ziet het ook wel gedeeltelijk, maar minder. Hij is geraffineerd en gemeen.

     

    Inmiddels ben ik zo ver heen dat ik het contact met mijn zus wil verbreken. Ik heb geen zin meer in die vervelende kinderen van haar die geregeld de speelgoed van mijn kind stuk maken, zijn eigen spullen afpakken van mijn kind, hem opstoken, dingen influisteren en lelijk doen tegen hem. Ik heb zelfs al gezegd ”als hij weer iets afpakt, maak je een vuist, en die doe je heel hard op zijn oogjes” maar dat doet hij niet (hij is daar te zacht voor) en dat is natuurlijk ook absoluut niet de oplossing. Maar het verhaal met het lanceer ding was dus ook weer bijna geëscaleerd door mijn moeders naïeve gedrag en zijn vervelende gedrag. Het gaat weer een keer fout lopen. Ik weet echt niet meer wat ik hiermee aan moet.

     

    Er zijn nog veel meer dingen, maar dit waren de mest recente. Zo gaat het eigenlijk al vanaf dat onze zoon er is. Wij hebben ook echt het gevoel dat neef ”het lieverdje” is van oma, want hij mag van alles, onze zoon mag stukken minder. Ook belooft ze hem wel eens wat, bijvoorbeeld om met hem te picknicken, en dan komt het er niet van. Vervolgens heeft ze wéér eens de oppas op neef en nichtje, en dan kan het wel, maar dan moeten zij ook weer mee. Onze zoon is daar nóóit alleen, hij heeft oma nóóit eens voor zichzelf.

    Ik voel mij dan ook onbegrepen, ik weet werkelijk niet meer wat ik moet.

     

    Ik zeg ook ”ze hoeven niet op onze verjaardagen te komen, want ze slopen toch weer zijn speelgoed” maar mijn vrouw is wat dat betreft weer wat zachter en die zegt ”ja, maar hij vind het wel leuk om zijn neef op verjaardag te hebben, en anders komt er bijna niemand”. Waarop ik op mijn beurt weer zeg ”nou en? hij vind het niet leuk als zijn spullen stuk gaan, voor mijn part gaan we ergens heen om zijn dag nog veel leuker te maken of zo” ik heb er echt heel veel voor over wat dat betreft, al zou het mij 5.000 euro gaan kosten die dag (niet dat ik dat zo 123 heb hoor). Het maakt mij niets uit. En mijn vrouw is meer van ”ja, maar de familie moet een beetje bij elkaar blijven”. Ik wil niet meer dat ze bij elkaar in de buurt komen, mijn zus haar kinderen zijn gewoon gemeen. Geen discussie over mogelijk.

     

    Oh, nog wat. Het begon natuurlijk al vanaf jongs af aan. Toen zat neef op de peuterspeelzaal. Maar, de reden van oma was ”ja, dat doen ze op PSZ ook bij hem”. Dus, moet hij het maar bij ons kind doen?

    En de reden van mijn zus (hun moeder) was ”dat leren ze op de PSZ”…

    Terwijl onze zoon ook op de PSZ gezeten heeft, en daar speelde hij heel graag met andere kindjes, daar werd gecorrigeerd als er iets werd afgepakt, daar werd niet gemeen gedaan etc. Er gebeurde wel eens wat, absoluut! Maar dit werd als het gezien werd dan ook gevraagd wie, hoe en wat, en dan keken ze naar een oplossing om het samen op te lossen. Dus er werd aan gewerkt.

     

    Ik sluit de post even af, hij is volgens mij al belachelijk lang. En ik krijg kramp in mijn vingers en merk dat ik weer begin te koken, en dan type ik er alleen maar over.

     

    Ik ben radeloos.


    Manon 77
    Bijdrager
    #5715023 Quote

    ik neem aan dat je alleen jouw verhaal kwijt wil?

    #5715036 Quote

    Want?


    Ariel1990
    Bijdrager
    #5715044 Quote

    Omdat het een heel verhaal is door een ouder die blijkbaar de focus een beetje kwijt is en allemaal zijpaden neemt. Oma, de PsZ, nichtjes en speeltuinen…… Neefje is gewoon een vervelend ventje, maar misschien moet je zoontje een beetje van zich af gaan bijten. Grijp je niet te snel in? Geeft je zoontje op een goed moment zelf niet aan dat het klaar is? Als volwassenen ruzie gaan zoeken om speelgoed geef je het voorbeeld dat dit ‘normaal’ is. En eerlijk is eerlijk, dat is best een beetje raar.

    Kun je niet alleen onverwoestbaar spul meenemen naar oma of in huis als neefje komt. Als het allemaal echt zo’n issue is kun je toch gewoon met je zus in gesprek?


    Manon 77
    Bijdrager
    #5715045 Quote

    Het klinkt alsof je heel gefrustreerd bent om de wijze waarop jouw zus en zwager hun kinderen opvoeden en hoe jouw moeder erin staat. Maar er is niemand die kan zeggen hoe je dat op moet lossen. Je kunt anderen niet dwingen hoe ze hun kinderen opvoeden, je kunt het er hooguit met ze over praten. Hoe je zelf er mee ingaat, daar heb je wel invloed op.

    #5715294 Quote

    Op een gegeven moment begint onze zoon te huilen, omdat hij niet mee mag doen. Hij is (nog) niet opgewassen tegen zijn oudere neefje. En hij kan heel goed een dreun verkopen hoor, als hij echt goed kwaad wordt. Maar wij proberen hem (ondanks dat het negen van de tien keer meer dan terecht is) toch op te voeden met dat slaan niet de oplossing is.

     

    We kijken het vaak wel eerst aan ja. Dat is het probleem. Ik ben vrij afwachtend wat dat betreft, ik heb vaak ook zoiets van ”hij heeft toch zelf een moeder?” maar die reageert toch eigenlijk niet, of ze reageert met ”ja, maar dat moeten ze dan maar leren, heeft neefje ook moeten leren want op PZS deden ze dat bij hem ook”. Dat is niet echt een oplossing.

     

    Wij zeggen natuurlijk ook regelmatig dat als er iets is, dat hij dit gewoon mag komen vertellen aan ons, aan oma, aan zijn tante of oom, als het niet helemaal eerlijk gaat, vertel het, dan kunnen we eventueel kijken voor een gezamenlijke oplossing. Maar meestal begint hij te huilen, en dan is er altijd al wel wat gebeurd helaas.

     

    In gesprek gaan heeft geen zin. Waarom weet ik niet. We hebben toen al eens gezegd dat wij het vervelend vinden als zij hier komen, en hun kind loopt de hele dag met een smerige briebel, echt zo’n 11 met zand er tussen, kwijl en etensresten rondom zijn mond etc. Enige reactie die wij toen kregen van haar was dat ze ging huilen en zei ”dus ik voedt mijn kind niet goed op?” terwijl dat dus absoluut niet ons punt was. Gewoon even een doekje er langs halen zo nu en dan. Kleine moeite. De reactie van hem was ”ja, eeh, ik kan toch niet de hele dag met een doekje achter hem aanlopen?”

    Dus daarmee komen we ook vast niet zo ver. Want natuurlijk zijn wij er goed van bewust dat ieder zijn of haar kind opvoed zoals zij denkt het beste te doen. Ieders goed recht natuurlijk, respecteren wij ook. Alleen het lijkt mij niet dat je wil dat je kinderen gemeen doen, en dat je ze dan maar hun gang laat gaan, toch?

     

    Onze zoon pakt ook wel eens *proest* normaal kinder niveau wel eens *uch* wat af. Dan spreken wij hem daarop aan, laten hem hetgeen terug geven wat wij af heeft gepakt, en wordt hier dus op gecorrigeerd. Maar wij zullen nooit zeggen ”dat leren ze op de PSZ” want dat is helemaal niet waar.

     

    Ik ben ook absoluut niet gefrustreerd om de manier hoe zij hun kinderen opvoeden. Dat is (zoals ik net al zei) hun goed recht. Maar ik vind het wel lastig als mijn kind de dupe is van het gemene gedrag dat niet wordt gecorrigeerd door anderen. Inmiddels loopt het contact toch al niet zo goed. Dus ik vind het voorlopig prima zo. De eerste de beste verjaardag zit ik er dus wel bovenop. Ik ben klaar met het afwachtende gedrag. Mocht er iets gebeuren (er worden stukken speelgoed gesloopt) dan grijp ik direct in.

     

    Overigens wat ze hadden gekregen bij oma hadden wij geen invloed op. Er kwam visite van ver, die nam iets mee 🙂

     

    Maar bedankt voor de reacties. Ik weet inderdaad dat niemand dit kan oplossen. Maar ik dacht misschien herkent iemand dit, en kan hij of zij zijn of haar ideeën delen.

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct