Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Roze wolk, kan die ook

  • Auteur
    Berichten

  • BOTW
    Bijdrager
    #10227641

    Mis ik de roze wolk? 


    Koffie-leut
    Bijdrager
    #10228589 Quote

    Tijd heelt… en ondertussen leef je NU. Dat is wel mijn levensles geweest. Hoe rot en zwaar sommige dagen ook waren, het is wel een leven delen samen. Ik blijf nog steeds horen GENIET ervan. In het begin kon ik wel terug schreeuwen “Dat bepaal ik zelf wel” (oververmoeid en hormonaal 😂). Het hield mij wel op de been. Het positieve blijven zien. In de eerste weken schrok ik bijvoorbeeld dat ik wel het instinct gevoel had dat ik voor haar moest zorgen, verder geen liefde of zo erbij voelde. Dat heeft echt moeten groeien.  Ik heb dan ook een zware laatste maanden zwangerschap/trauma bevalling en complicatied erna gehad. Mijn herstel duurt nog steeds (7 mnd). Uitzondering geloof ik 😉

    #10228300 Quote

    Herkenbaar. En t word beter. Alleen tijdens sprongen en regeldagen komt hij mij dit gevoel nog wel is terug 


    Neusje
    Bijdrager
    #10228298 Quote

    Ik had ook veel lichamelijke klachten… pijn door een knip/ hechtingen, last van naweeën,  Pijnlijke tepels door de bv wat niet liep, later flinke stuwing omdat ik daarmee was gestopt. Ook nog moeite met plassen wat daarna een blaasontsteking was… 

    Ik denk dat alles na 4 weken wel weer hersteld was. Dus ook dat komt vast snel goed 😏


    GDSB
    Bijdrager
    #10228142 Quote

    Zo herkenbaar!

    Ik heb wel genoten hoor de eerste weken maar een roze wolk nou nee, had ik hey veel te druk voor.

    Moest wennen aan onze kleine meid, je wordt geleefd bent moe en je moet de hele dag paraat staan voor ukkepuk en bezoek, oh ja dan heb je ook nog een partner waar je mee samen woont. Gelukkig springt hij ook bij waar nodig en dat zonder te vragen.

    Nu al het kraambezoek bijna is geweest, kleine meid langere pozen heeft tussen de flesvoeding en bijna een nacht doorslaapt (nu 11weken) en ik dus meer rust ervaar, het huishouden zelf weer kan doen en tijd, zin en energie heb om zelf weer wat te ondernemen zie ik een blauwe lucht met roze wolken en af en toe een donkere wolk. Ik geniet dus maar wel met een realistische kijk, het is niet altijd maar leuk, lief en schattig.


    lepeltjelepeltje
    Bijdrager
    #10228097 Quote

    Ik heb ook geen roze wolk. Je verhaal is heel herkenbaar. Mijn zoon is nu 18 dagen. Hij slaapt weinig, huilt veel en ik word er wanhopig van. Mn vriend is zo geduldig en optimistisch, maar ik ben alleen maar moe en moet huilen (elke dag! In tegenstelling tot jou)Combinatie van slaapgebrek en hormonendenk ik. Ook ik denk steeds: jeetje ik zou dit nooit alleen kunnen. En zie op tegen volgende week als mn vriend weer werkt. Ik vind kraambezoek ook echt niet leuk, is al teveel voor me. Zelf de deur uit vind ik dan weer heerlijk en als hij dan even slaapt en ik wat huishoudelijke taken kan doen, vind ik het zo fijn! Hij mag wel altijd slapen van mij…

    Zijn trouwens een paar dagen naar mn schoonouders geweest, 2 uur in de suto en meneer sliep als een roos. Aanrader dus.

    verder tel ik de dagen tot hij ouder is en hopelijk makkelijker slaapt en minder huilt. 

    Lees ook: Alles over doorslapen

    Niempje
    Bijdrager
    #10227874 Quote

    Weg gaan met een 5 weken oude baby kun je best doen hoor.
    Ik moest er ook niet aan denken, begrijp me niet verkeerd!
    Maar nu ze ruim 10 maanden is ben ik er wel achter gekomen dat baby’s flexibeler zijn dan dat wij denken 🙂
    Ze kunnen zich zo gemakkelijk aanpassen en slapen dan nog echt veel.
    Je kunt ze letterlijk dan nog overal mee naar toe nemen en lekker in de wandelwagenbak laten slapen.
    Een autoreis van 3 uur kun je ook doen hoor. Stop na 1,5/2 uur een keertje om haar op een kleedje te leggen of in de wandelwagen bak. Kan ze even bewegen en dan kun je de rest rijden.

    Wanneer je inderdaad genezen bent vanonder en je borsten wat beter aanvoelen, ga je jezelf ook beter voelen.
    Ik dacht ohh dat gaat best snel joh dat genezen. Nou, die 6 hechtingen waren hel haha.
    Ging er op een gegeven moment maar grapjes om maken omdat ik merkte dat ik terug zakte en tegen een postnatale depressie aan zat te hikken. Hier toen gelukkig niet in beland.

    Bespreek met je man of een vriendin die al een kindje heeft hoe je je voelt. Die tranen komen bij mij nu soms nog haha, kan niks meer hebben maar het lucht wel enorm op.

    Als je er aan toe bent ook je dochter een nachtje weg brengen. De eerste keer is echt heeel moeilijk maar als dat goed gaat dan is het niet eens zon slecht idee dat 1 x per maand te doen. Dat doen wij nu ook 🙂

    Ik was na 12 weken weer ongesteld. Bij 11 weken was ik helemaal gestopt met de bv. Maar hou in je achterhoofd dat het nog wel lang kan duren hoor.

    Als je hier achteraf op terug kijkt dan sta je er denk ik ook anders in. Dat heb ik tenminste wel en ik was echt een giga muts haha.


    BOTW
    Bijdrager
    #10227851 Quote

    Wauw wat een super lieve reacties!! Het doet me heel goed om te lezen dat ik echt niet de enigste ben met dit gevoel. 😊 en fijn om ook jullie verhalen te lezen. 

    sommige mensen om mij heen gaan met 5 weken oude baby paar dagen weg, ik denk echt; hoe dan?? Lijkt me zo veel geregel en gedoe.. 

    mijn man wil wel een nachtje weg onder in het land als ze rond de 5/6 weken is, mijn ouders zitten daar op de camping, en hij wil een hotel in de buurt boeken. Ik zie alleen de autoreis van 3u niet zitten. 

    Misschien moet ik ook relaxter worden, en gewoon ook onze ding blijven doen. Als ik even eruit ben naar bijv. mijn zus en daar gezellig zit voel ik me ook gelukkig, krijg ik het gevoel dat het normale leven weer door gaat, en niet hele dag in huis zit. 

    Vanmorgen was onze dame wat onrustig, ondertussen lig ik lekker op de bank en slaapt ze nog lekker. Kijk er stiekem weer naar uit als mijn man morgen ook weer thuis is, vind ik ook gewoon gezelliger.

    moet wel eerlijk zeggen dat ik echt respect heb voor alleenstaande moeders, dan sta je na een kraamweek er volledig alleen voor, ik vind de gedeelde zorg al zwaar🙈

    hopelijk beleef ik de “roze wolk” ook over 6 week (of eerder) en ben hopelijk snel hersteld. Van zere onderkant, ging ik naar stuwing, daarna blaasklachten/pijn in buik, momenteel is alles weer rustig en hopelijk komt er niet weer wat anders om de hoek kijken haha. 

    Wanneer waren jullie ongeveer hersteld? Had een vrij makkelijke bevalling en klein scheurtje aan binnenkant, maar is al genezen (2/3hechtingen gehad?)

    nogmaals bedankt voor jullie verhaal/steun!! Had ik echt even nodig.

     


    Joosjeee
    Bijdrager
    #10227775 Quote

    He! 

    Inderdaad net als bij de andere reacties en bij jou ook hier bij mij geen roze wolk hoor! Iedereen doet altijd alsof het fantastisch is en het nooit kut is maar dat is niet de realiteit. 

    De laatste 4 maanden van de zwangerschap was bij mij een heftige periode door mijn eigen gezondheid en in de familie een ernstige zieke plotseling. 

    Mij heb mij ook lusteloos en emotieloos gevoeld, ook het bezorgde gevoel is denk ik heel normaal. Je wordt inderdaad geleefd en je autonomie is helemaal weg en het is helemaal niet raar dat je daaraan moet wennen. Ik heb zo vaak gedacht ‘hoe doen mensen dit, nog een normaal leven hebben als je een kind hebt’?!

    Als ik een echt zware dag had en niet meer wist hoe ik dit oooooiit allemaal ging doen en redden dan bedacht ik me dat ik niet te ver vooruit moest kijken, per dsg leven en mijn dagtaak en uitdaging was zorgen voor mijn kindje en voor mezelf. Meer dan dat kon ik niet. 

    Mijn zoontje is nu 3,5 maand en ik begin er eindelijk een beetje bovenop te komen. Ik heb geprobeerd te denken dat het uiteindelijk wel goed komt en het bij mij helaas wat langer duurde voordat ik wat meer kon genieten van de kleine man.

    Onthoudt dat jij de allerbeste moeder bent voor je kindje, je hebt het al 9 maanden gedragen en je het goed doet. 

     Ik ben hierbij overigens wel bij geholpen door een psycholoog zo ernstig was het. Ook mijn huisarts was erg betrokken en heeft optijd ingegrepen en mij verwezen naar een gespecialiseerde psycholoog. 

    Ik heb er best wel moeite mee gehad dat ik dat nodig had maar nu ben ik blij dat ik de hulp heb en kan ik goed praten met haar over alles. Als je ook maar enigszins het gevoel hebt dat je professionele hulp nodig hebt in welke vorm dan ook dan moet je dat gaan doen, niks om je voor te schamen! 

    Heel veel sterkte en kracht toegewenst en Nogmaals je bent een hele goede moeder!! 

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct