Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Ruim een jaar na miskraam nog niet zwanger

  • Auteur
    Berichten

  • Liv
    Bijdrager
    #10260220

    Hi allemaal,

    Dit is mijn eerste topic op dit forum. Inmiddels ben ik op het punt beland dat ik sterk de behoefte voel om mijn verhaal te delen, het even van mij af te schrijven, maar eigenlijk meer nog ben ik op zoek naar herkenning/begrip en ervaringen.

    in april 2018 kwam ik er (kort na het stoppen van de pil) achter dat ik zwanger was van ons eerste kindje. Intens gelukkig waren we. Na een goede 8 weken echo, kregen we met de 12 weken echo te horen dat het vruchtje gestopt was met groeien (vermoedelijk rond week 9) en dat ik mij lichamelijk en emotioneel moest gaan voorbereiden op de aankomende miskraam. Deze kwam hard aan, hier hadden wij even geen rekening mee gehouden gezien mijn lichaam geen enkel signaal had afgegeven waaruit bleek dat er iets niet goed zat. Sterker nog, ik voelde mij volop zwanger. We kregen het verdrietige nieuws op vrijdag te horen en konden die maandag daarop terecht in het ziekenhuis bij de gyn om de mogelijkheden te bespreken.

    De vk gaf aan dat nu ik wist dat er iets niet goed was, er een grote kans was dat mijn lichaam het vruchtje alsnog zelf zou gaan af stoten. Dit gebeurde niet. Toen we maandag bij de gyn waren bleek dat mijn lichaam er nog helemaal niet klaar voor was het vruchtje los te laten. Wat voelde ik mij in de maling genomen door mijn eigen lichaam zeg.  Omdat ik perse geen curettage wilde, heb ik er voor gekozen de mk thuis op te wekken met medicatie. Een week later bij controle was mijn baarmoeder volledig leeg. Nu het lichamelijke proces achter de rug was, begon het emotionele proces.

    Ondanks deze verdrietige ervaring/periode bleven mijn vriend en ik positief. Ik kon tenslotte zwanger worden dus daar hielden we ons dan ook aan vast.

    afgelopen juni, een jaar na mijn mk was ik nog niet opnieuw zwanger en zijn we doorverwezen naar de gyn voor verder onderzoek. Gelukkig bij beiden geen bijzonderheden/afwijkingen gevonden wat een zwangerschap zou kunnen bemoeilijken. Een kans op een natuurlijke zwangerschap was volgens de gyn groter dan een eventueel traject starten. Mijn leeftijd (net 30) speelde volgens haar ook nog geen rol. Nog 6-12 maanden aankijken was het advies.  

    We gaan nu de 5de ronde in na het laatste bezoek aan de gyn en ik begin nu echt te merken dat ik de hoop/moed steeds een beetje meer begin te verliezen naar mate de maanden verstrijken en de negatieve gedachten het een beetje gaan overnemen. Toch probeer ik mij desondanks zoveel mogelijk vast te houden aan het feit dat het een keer eerder gelukt is en het dus vast opnieuw gaat lukken. Het enige wat we moeten hebben is een dosis geluk en dan nog eens een dosis geduld 🙂 

    En wat is jouw verhaal?

    Liv.


    BH’tje
    Bijdrager
    #10260262 Quote

    Hoi Liv,

    Wat naar dat je dit mee moest maken. Ik heb zelf een missed abortion gehad en herken heel erg de teleurstelling in je eigen lichaam. Het had immers wel in de gaten dat het vruchtje niet levensvatbaar was, waarom kwam het dan niet vanzelf los? Ik kan me voorstellen dat het bij jou door het uitblijven van een zwangerschap zelfs nog meer zal zijn. Ik ben inmiddels bevallen van een dochter dus helemaal hetzelfde is ons verhaal (nog) niet, maar ik wens jou eenzelfde happy end. Probeer, hoe moeilijk dat ook is, positief te blijven en weer vrienden te worden met je lichaam. Wat je hier doet, je verhaal delen, heeft mij daar enorm bij geholpen. Ik wens je heel veel sterkte en hopelijk snel een mooie zwangerschap! 


    Yres
    Bijdrager
    #10260324 Quote

    Hoi Liv,

    Wat heftig om mee te maken en vervelend dat je sindsdien niet meer zwanger bent geworden. Gaf het je wel wat rust dat alles wel in orde is met jullie? 

    Mijn verhaal lijkt heel erg op het eerste deel van jouw verhaal. In juni 2019 bleken wij eindelijk zwanger (10 maanden na het stoppen met de pil). In juli de 8+w echo gehad en alles was goed. Voor die echo was ik echt voorbereid op goed of slecht nieuws, maar gelukkig bleek het goed en al snel zaten wij op onze roze wolk. In augustus vervolgens de termijnecho. Ik had daar zo naar uitgekeken en stond totaal er niet meer bij stil dat die echo slecht nieuws zou kunnen zijn. Ik was mij meer druk aan het maken over de NIPT die we wilde laten doen. Uiteindelijk bleek dat dat niet nodig was want bij de termijnecho was geen hartactie meer te zien. Het mini baby’tje was rond de 9-10 weken geworden. Ik zal die woorden van de verloskundige en dat moment nooit meer vergeten. Het was zo verdrietig en zo onverwachts. Na 6 dagen gingen wij naar de gyneacoloog en kregen we medicatie om het op te wekken. De hele miskraam die kwam vond ik heel heftig (veel pijn en veel bloed) en de periode erna was vooral emotioneel zwaar. Ben sindsdien ook wel wat emotioneel labieler. 

    Nu zijn we inmiddels bijna 2,5mnd verder en zit ik in de 3e ronde na de miskraam. Onze kinderwens is nu alleen nog maar groter geworden. Ik merk ook dat ik heel weinig geduld heb en iedere ronde ook weer frustrerend vind. Vooral omdat je zo hier en daar hoort dat je “ten minste wel weet dat je zwanger kunt worden” en “je na een miskraam heel vruchtbaar bent, dus het zal niet lang meer duren”. Goed bedoelde opmerkingen, maar we zijn inmiddels al 1 jaar en 2 maanden na het stoppen van de pil verder en we staan nog steeds met lege handen. Kan me heel goed voorstellen dat het voor jou helemaal killing is! 

    Maar we blijven goede moed houden. Iedere ronde weer. En gelukkig is de band tussen mijn man en mij wel sterker geworden. Maar oh, wat is een kleintje welkom! 


    Naan
    Bijdrager
    #10260592 Quote

    Hoi Liv,

    Wat verschrikkelijk dat dit is gebeurd, helaas voor mij heel erg herkenbaar. Ook ik was zwanger van ons eerste kindje en dat bleek ook een missed abortion met 9 weken. Ook hier de miskraam opgewekt met medicijnen en dat is gelukkig goed gegaan.

    De miskraam zelf heb ik redelijk verwerkt, de nasleep niet. Wij zitten nu in ronde 8 ( op het wachtbankje ) en ik herken je emoties zo ontzettend goed! Omdat wij de eerste keer echt meteen de eerste ronde zwanger waren ging ik er vanuit dat het nu ook wel snel zou gaan, helaas. Ook wij zijn inmiddels, vanwege mijn leeftijd, onderzocht. Ik ben 36 en alles was gelukkig heel goed, dus zijn wij ook weer naar huis gestuurd.

    En inderdaad, je wordt elke maand onzekerder, negatieve gedachten krijgen de overhand. Vorige maand liep ik zo ontzettend vast dat ik hulp ben gaan zoeken. Inmiddels loop ik bij een psycholoog gespicialiseerd in alles wat met een zwangerschap te maken heeft. Met haar leer ik mijn negatieve gedachten om te zetten. Verder focus ik me op mezelf. Waar word ik blij van? Waar heb ik behoefte aan? Ik praat er met mensen over, ben gaan yoga-en voor de ontspanning en zoek vooral veel afleiding in leuke dingen. En dat helpt.

    Blijf vertrouwen houden in je lijf, zoals je zelf zegt, het is al eens gelukt! En gelukkig zijn jullie helemaal gezond. Dus inderdaad, geduld is het toverwoord! ( zo moeilijk, ik weet het ). Ben lief voor jezelf, vergeet het hele ‘loslaten’ advies want dat lukt toch niet, en probeer te genieten. Weet dat er veel vrouwen zijn die weten hoe je je voelt en dat er nog meer vrouwen zijn die na een miskraam 1 of meerdere gezonde kinderen op de wereld zetten.

    Het komt goed, heb vertrouwen. Dat we in 2020 een paar prachtige baby’s op de wereld mogen zetten.

    Liefs,


    Estherrrrr
    Bijdrager
    #10262703 Quote

    hoi liv,

    Fijn om je verhaal te lezen, dan voel ik me tenminste niet de enige waarbij het niet lukt. Ik begrijp je gevoelens heel goed. Ik ben in september 2017 gestopt met de pil. Na een jaar was ik nog niet zwanger en heb ik hulp gezocht. Ik blijk pcos te hebben en ben daarvoor in behandeling gegaan.

    Uiteindelijk maart dit jaar ben ik zwanger geworden, maar met 9 weken klopte het hartje niet meer. Ik heb direct een curretage gehad en het bleek een mola zwangerschap te zijn met kans op kanker. Ik heb tot juli onder controle gestaan en gelukkig is alles goed afgelopen. 

    Inmiddels helaas nog steeds niet zwanger. Al meer dan 2 jaar wacht ik op een kindje en kost steeds meer moeite om positief te blijven. Ik ben net 29, maar toch. Een kind voor mijn 30ste gaat nu niet meer lukken helaas.

     


    Zwindo
    Bijdrager
    #10263650 Quote

    Hoi Liv en andere meiden die hier hun verhaal hebben gedeeld.

    Wat een verschrikkelijke verhalen allemaal. Het geluk van de zwangerschap, een echo met een mooi kloppend hartje en dan het nieuws te horen krijgen dat het toch niet zo mag zijn. Mijn verhaal is iets anders, maar de verhalen van het verliezen van vertrouwen in mn eigen lichaam, het vele wachten en geduld hebben ken ik maar al te goed.

    Ik heb in maart met 5 a 6 weken een vroege miskraam gehad. Daarna voelde ik aan mijn hele lichaam dat er iets niet goed voelde. Vriendinnen (die weten er gelukkig van) en mn man zeiden dat het waarschijnlijk gewoon kwam omdat mn lichaam er wat meer moeite mee had om alles weer in het gareel te krijgen. Toen ik weer even in een ritme kwam van een cyclus van 38 dagen, dacht ik dit gaat goed komen het is wat lang maar het is een ritme. Toen kwam de uitschieter waar ik momenteel nog in zit.  Morgen is het 9 weken dat ik voor het laatst ongesteld ben geweest. 2 weken geleden hebben we ons eerste onderzoek in het ziekenhuis gehad. Hier heb ik te horen gekregen dat ik naast endometriose misschien ook pcos heb. Wat echt even een klap was. Ik merk dat ik sindsdien heel veel moeite heb om mijn lichaam te accepteren en te vertrouwen, maar horen pas eind deze maand wat er precies allemaal aan de hand is. Momenteel gaat de dagen soms heel langzaam en wil ik gewoon duidelijkheid hebben. Ik probeer mij vast te houden aan de positieve verhalen die ik overal lees van vrouwen die ondanks pcos en/of endometriose toch gewoon zwanger worden. Voor nu is het niet meer dan wachten, wachten en nog meer wachten. 

    Lees ook: Zwanger worden na een miskraam

    MaaikeR
    Bijdrager
    #10268421 Quote

    Hoi Allemaal!

     

    Liv, na het lezen van jou verhaal dacht ik, dit gaat over mij!

    Ik was ook in April zwanger dan wel 2019. Bij de 12 weken echo zei ze sorry het leeft niet meer en ook ik had NIETS gemerkt. 

    Ik had wel gekozen voor een curretage, het idee dat ik in de wc iets zou kunnen vinden vond ik te griezelig en moeilijk, ik wilde dat het weg was.. Schoon. 

    De periode erna was erg verdrietig en vooral het vertrouwen in je eigen lichaam weer vinden was en is nog steeds moeilijk. 

    Wij zijn nu bijna 6 mnd weer bezig met zwanger worden. 

    Iedereen in mijn omgeving word zwanger en krijgt een kindje. Super mooi maar ook best heel moeilijk soms. 

    Vandaag 5 dagen voor nod getest toch erg nieuwsgierig, misselijk trekkende tempels moe. Maar test was negatief. 

    Ik moet mezelf dwingen pas op dag van mod weer te testen. 

    Hoe doen jullie dit, hoop houden en er niet teveel mee bezig zijn? Soms geloof ik het niet meer en verlies ik even de moed…

    Liefs!

    M


    Zwindo
    Bijdrager
    #10289520 Quote

    Hoi Maaike, 

    Het is alweer een tijdje geleden, maar ik kijk hier niet heel vaak moet ik bekennen. Zelf zit ik nu in een heel medisch traject en wacht ik op een datum voor een kijkoperatie. Ik heb namelijk endometriose maar ook (een vorm van) PCOS. Doordat ik endometriose heb en ze niet weten hoe erg de schade is van binnen wilden ze nog niet dat ik begon met hormonen. Dus het is heel veel wachten dit traject. 

    Ook hier veel meiden om me heen die zwanger zijn en vaak heel snel (bijna allemaal later gestart met proberen). Ik merk dat ik het daar vaak het lastigste mee heb om de een of andere manier. 

    Zelf probeer ik verhalen van meiden of filmpjes op YouTube te bekijken van mensen die dezelfde soort trajecten doorlopen met positieve resultaten. Daar put ik mn hoop uit. Hier ook soms mn mindere momenten (heb ook echt wel het idee dat mn hormonen alle kanten opschieten soms) en dan gewoon accepteren dat ik dit ook mag voelen en even flink mag balen. Maar we gaan dan gewoon weer verder en door. En verder proberen om ook leuke dingen in te plannen om afleiding te hebben en er niet mee bezig te zijn.

    Mocht je dit nog lezen hoop ik dat je er wat aan hebt. Of dat je ondertussen gewoon al zwanger bent geworden. 

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct