Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Slecht Gevoel

  • Auteur
    Berichten

  • CFK
    Bijdrager
    #10578413

    Hoi mama’s,

    Even een berichtje waarin ik me heel kwetsbaar op wil stellen, in de hoop tips of in ieder geval erkenning te krijgen.
    Ik ben een mama van 2 prachtige jongens, de ene is bijna 3 en de andere 6 maanden.
    Mijn man en ik zijn 7 jaar samen en hij is de beste man die ik me maar kan wensen.

    Ongeveer 6 jaar geleden heb ik overspannen/burned out thuis gezeten. Alles werd me gewoon teveel, dingen die in het verleden zijn gebeurd, dingen die op dat moment gebeurden. Ik ben er in mijn ogen prima uit gekomen en merk ook echt (weliswaar het afgelopen jaar pas) dat ik er wijzer van ben geworden. Alleen…sindsdien ben ik gevoelig voor alles en erg snel overprikkeld, boos, verdrietig, noem het maar op.
    Toen ik zwanger was van de eerste, ben ik de hele zwangerschap super ontspannen geweest, heerlijk. Toen hij eenmaal geboren was begon het. Hij was de eerste weken sowieso veel aan het huilen vanwege krampjes. Dit zwakte gelukkig rond de 3-4 maanden af. Het is verder altijd een super makkelijk kind geweest in alles; eten, slapen, drinken, spelen. Toch heb ik dit eerste jaar als erg zwaar ervaren. Als iets maar niet liep zoals ik het verwachtte (zoals een dutje of ‘s avonds slapen) dan ontstond er bij mij kortsluiting. Ik kon hier moeilijk op inspringen. Gelukkig is mijn man de rust zelve en pakte hij dit grotendeels op.
    Toen ons zoontje 1,5 werd, merkte ik dat het makkelijker voor mij werd. Hij was natuurlijk wat zelfstandiger en kon ook duidelijk maken wat hij wilde. Wij hebben toen besloten voor een tweede te gaan. Ik was al in de eerste ronde zwanger, dus 6 maanden geleden is de tweede geboren. Ook deze heeft een paar lastige eerste weken gehad ivm krampjes.
    Echter, ook dit kindje is zo super gemakkelijk! Hij is heel erg tevreden en piept over het algemeen alleen maar als hij honger of slaap heeft. Vorige week zijn mijn man en ik een paar dagen samen weg geweest. Begrijp me niet verkeerd, ik hou zielsveel van mijn kinderen, maar ik was heel blij even zonder ze weg te zijn. Je zou zeggen dat je dan ook weer een beetje opgeladen bent.
    Sinds we terug zijn komt de jongste ‘s avonds ineens erg moeilijk in slaap. Hij zit ook wel midden in zijn 5de sprong. Vorige week bij mijn schoonouders heeft hij uitstekend geslapen.
    Zodra ik hem toen net in bed heb gelegd is het stil, dus dan slaak ik al een zucht van verlichting. Maar 2 minuten later begint het gejengel. Ben er nu al 3 kwartier mee bezig en ik ben dit huilend aan het typen. IK KAN HIER ECHT NIET TEGEN. Elke vezel in mijn lijf reageert zo ontzettend heftig op die huiltjes. Ik word echt gek van mezelf. Er ontstaat echt volledige kortsluiting. Doe ik het wel goed, wat moet ik nu doen, raakt hij nu niet gewend als ik hem in slaap help, etc. Etc. Etc. Zo heftig is toch niet normaal 😢. Ik vraag me soms echt af wat er mis is met mij. Gewoon al van een paar dagen die niet goed gaan, ben ik zo van slag. Ik word daar echt ongelukkig van. Op de momenten dat het goed gaat, kan ik daar dan ook wel weer van genieten. Dus ik blijf er niet te lang in hangen. Alleen als er dan weer iets anders loopt, is het ook goed mis bij mij. Ik zie dan niks meer rooskleurig in. Ook mijn man moet het dan natuurlijk ontgelden 😔 Ik ben echt klaar met deze gedachten en gedrag van mij, hoe kom ik hier vanaf…..is er ook maar iemand die het in deze mate herkend? Ik maak mezelf het leven gewoon letterlijk zuur.
    Ik heb hier gewoon echt hulp bij nodig, maar van wie…??

    Alvast heel erg bedankt voor het lezen van die ellenlange verhaal!

    Liefs, een hopeloze mama 😞


    Mano S
    Bijdrager
    #10578416 Quote

    Ik herken het wel een beetje. Allereerst goed dat je je verhaal deelt.

    ik denk vaak als de jongste niet meteen gat slapen: doe gewoon normaal en ga slapen. Ik kan helemaal in de stress raken. Mijn man zegt dan achjoh hij gaat zo wel slapen. Ik heb ook heel makkelijke kinderen en komt niet vaak voor dus voel me dan ook schuldig dat ik vind dat ze gewoon moeten slapen, eten, luisteren etc. 
    hoe lang duurt zo’n kortsluiting bij jou? 
    ik denk dat je man je goed kan helpen door jou een stukje te laten wandelen als de kids niet gaan slapen. En als je er echt veel last van hebt, de kids de dupe ervan worden of iets dan wellicht met de mensen die je ook geholpen met je burn-out? 

    ik denk dat je gevoel wel vaker voorkomt maar het moet niet ten koste gaan van jezelf.


    CFK
    Bijdrager
    #10578421 Quote

    Bedankt voor je lieve reactie!
    Ik kan idd ook helemaal in de stress raken. Net alsof dat wanneer hij bijvoorbeeld niet goed slaapt, dat hij dat dan de komende jaren zo blijft doen. Is gewoon nergens op gebaseerd. Is gewoon een angst van mij ofzo, die ook echt nergens op gebaseerd is zover ik kan bedenken.
    Zo’n kortsluiting duurt denk ik 10 minuten als ik alleen ben. Als mijn man er is kan het iets langer duren omdat ik dan op 1 of andere manier meen dat ik goed duidelijk moet maken hoe ik me voel ofzo.
    Ja het beïnvloed me momenteel echt. Ik ben ook oprecht “bang”. voor mijn gezondheid, dat ik hier in mijn lichamelijke welzijn iets van ga meekrijgen. Dit niveau van stress kan gewoon niet goed zijn voor iemand. Ik sta continue aan, ontspanning ken ik bijna niet. Zou niet weten hoe het voelt.


    Essil
    Bijdrager
    #10578424 Quote

    Juist omdat je er even uit bent geweest is het even extra zwaar. Neem een paracetamol tegen de vermoeidheid. Dat neemt de ergste vermoeidheid symptomen weg. 

    Het duurt even voor je veerkracht terug is. Dat is normaal, maak je daar geen zorgen om. Wel vervelend natuurlijk. Sterkte!


    CFK
    Bijdrager
    #10578426 Quote

    Hoi Essil,Bedankt voor je reactie.
    Was het alleen maar zo simpel als een paracetamol. Bovendien speelt dit nu al 3 jaar, niet pas sinds een week.
    Ook is het geen vermoeidheid, maar het probleem is mijn reactie en omgang met bepaalde situaties.

    #10578431 Quote

    Ik heb net een hele reactie gepost maar die is nu weg dus dan maar even kort: ik herken het heel erg. Google eens op post partum rage. 

    bij mijn tweede (minder makkelijke baby) werd het zo erg dat ik hulp heb gezocht. Heb veel gehad aan therapie. Het heeft ook te maken met spanning opbouwen (onbewust), weinig slapen, etc. Nu bij mn derde heb ik er veel minder last van. Dus het kan beter worden! Mijn advies is om via de PoH hulp te zoeken. Sterkte

    Lees ook: Alles over doorslapen

    CFK
    Bijdrager
    #10578438 Quote

    Dankjewel! Heb het gelijk opgezocht, de benaming alleen al beschrijft echt zoals het voelt.
    Jeetje wat klinkt dit herkenbaar allemaal zeg. Nu kan ik er tenminste ook een begrip aanhangen. Fijn dat jij de hulp hebt gekregen die je nodig had en dat het heeft gewerkt!


    Elisabeth
    Bijdrager
    #10578476 Quote

    Ik herken heel erg wat je zegt. Ben net weer moeder van zoon (7 wk) en geval twee dochters van 8 en 11. Ben ook erg s el overprikkeld (geweest) boos/huilen/onzekerheid… Maar denk dat je enerzijds hormonen en slaaptekort niet moet onderschatten. Anderzijds speelde bij mij achteraf dat ik ADHD heb. Heb jaar of 3 a 4 geleden pas diagnose gekregen. met name het stukje controle,faalangst, overprikkeling  blijkt daarvan te komen. Als ze niet gingen slapen als ik dacht dat dit nodig was of ik ze niet stil kreeg, kreeg ik ook kortsluiting. Ik slik sindsdien medicatie die mij erg helpt om minder snel overprikkeld te maken. Ik maak me nog steeds wel eens druk maar kan beter relativeren, heb meer energie, en beter filter voor prikkels. Zal bij jou niet aan de hand zijn maar wil eigenlijk aangeven dat je zeker niet de enige bent die deze gevoelens heeft wat de oorzaak ook is. Fijn dat je man zo van steun is. Misschien anders ook eens naar de huisarts of praktijkondersteuner? 

    #10578572 Quote

    Herkenbaar. Na mijn dochter geboorte begon het bij mij. Nu zwanger dus soms weer diezelfde angst

    Ik ben sindsdien bij de praktijkondersteuner via de huisarts. We hebben het over veel dingen en soms is ze alleen een luisterend oor. Het helpt mij enorm door er ook met iemand anders dan mijn man over te hebben zodat je ook even wat anders hoort van iemand die niet in de situatie zit.

    Via de praktijkondersteuner is het voor mij laagdrempelig. Had het gevoel dat er gelijk veel geestelijk mis met me was. Dit was niet zo alleen door de stress wist ik het even niet meer zo goed.

    Zet hem op en het is al krachtig dat je het deelt. Door dit op je prio te zetten voor jezelf heb ik gemerkt dat ik daardoor thuis alles beter kan handelen en minder prikkelbaar ben. Dat gun ik een ieder

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct