Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Teleurstelling en frustratie

  • Auteur
    Berichten

  • Lorain Landwaart
    Bijdrager
    #10505135

    Hey ladies,

    Vandaag hebben we onze laatste “normale” controle gehad bij het ziekenhuis, ik ben nu 36+5. Mijn man en ik zijn erg ongeduldig om ons meisje te leren kennen. Maar ik ben zo klaar met zwanger zijn, dus hadden wij de vraag voor onze verloskundige of het mogelijk was om ingeleid te worden rond de 38 weken. Ik heb heup problemen sinds de geboorte waardoor ons meisje tillen mij enorm zwaar valt. Maar helaas kon dat niet, want dan zou ze ruzie krijgen met de kinderartsen, wat ik kan begrijpen. Maar alsnog was het wel teleurstellend voor mij, ik voel me namelijk een beetje verslagen door de zwangerschap. Het is mijn eerste kindje waar ik heel blij mee ben, en mijn man zijn tweede, maar ik heb zoveel pijn overal waardoor ik helemaal niks meer kan. Ik voel me nutteloos met alles, alles kost zo enorm veel moeite en energie…ben de hele dag door moe als ik langer dan 30 minuten op mijn benen sta. En ik wil mijn kindje gewoon zo graag vasthouden, ik zie overal vrouwen met kleine baby’s, en ik word er onrustiger van met de dag, wat mijn man kan begrijpen en hij vindt het zo schattig hoe ongeduldig ik word 😂.

    De verloskundige kan mijn frustratie heel goed begrijpen, ook aangezien mijn dochter mijn ribbenkast zwaar heeft gekneusd op bepaalde plekken (je kan de blauwe plekken van binnenuit met het blote oog zien). Op 30 november hebben we een nieuwe afspraak, waar de verloskundige gaat kijken of ik al ontsluiting heb, en zo ja moet ik in het ziekenhuis blijven en mijn ziekenhuis tas moeten we dus ook meenemen voor de zekerheid. Ik moet medisch bevallen, dus zodra de dokter iets van ontsluiting voelt gaan we de volgende stappen zetten (als ze zelf niet in de tussentijd besluit om te komen).

    Ik moest dit gewoon even kwijt, want ik voel me er de hele dag al een beetje verslagen door, het wachten, de pijn, de misselijkheid en het niet goed kunnen bewegen, ik word er gewoon gek van. Maar mijn kindje is zo enorm gezond, en daar doe ik het voor!

    Nog heel even volhouden en dan is ze er, maar elke dag meer is meer ongeduldigheid en nieuwsgierigheid naar het wondertje wat ik aan het maken ben.

    Liefs Lorain


    MammavanJ
    Bijdrager
    #10505188 Quote

    🤗🫂


    Esjeesje
    Bijdrager
    #10505191 Quote

    De laatste loodjes wegen echt het zwaarst! Even volhouden nog mama! Probeer je lekker te laten verwennen en veel rust te nemen. Misschien kan een fysiotherapeut nog iets voor je betekenen. Het lijkt een eeuwigheid maar het duurt nu echt niet meer lang!

    Ik ben zelf moeder van twee meisjes. Mijn eerste dochtertje moest ivm medische redenen met 37 weken al komen. Mijn tweede dochtertje mocht ruim 40 weken blijven zitten. Het verschil in start voor beide meisjes qua gezondheid, temperatuur kunnen vasthouden, groei etc is echt heel groot. Als het even gaat zou ik je dochtertje zo lang mogelijk in jouw buik geven.

    You’ve got this 💪🏻💪🏻💪🏻

    #10505195 Quote

    Precies. Nog ff volhouden hoe zwaar het ook is. Mijn 1e is ook met 35.1 geboren en de 2e met 39.6 en ook al is het enorm zwaar het is echt een compleet verschil. Gaat met beide supergoed hoor maar beetje normale tijd bevallen is een heel stuk beter.


    Lewis
    Bijdrager
    #10505202 Quote

    Ook die laatste weken zijn enorm belangrijk voor het kindje. Daarom leiden ze alleen in als er echt een grote medische reden is. Laatste loodjes zijn gewoon erg zwaar. Ik ben met 35 weken bevallen (lastige start inderdaad) en ik kon de laatste weken al niet meer veel. Van bankje naar bankje waggelen een half uurtje en dan moest ik echt bijkomen. Alles deed zeer door het indalen, lopen was echt pijnlijk. Ik had een enorm onrustige buik, veel voorweeen, gerommel, harde buiken. En ik was zo zo zo moe! Herkenbaar, mijn dochter deed ook 8 mnd karate in mijn buik. Het hoort er echt allemaal bij. Incl je emoties over ongeduld en er klaar mee zijn. Nog eventjes! Je kunt dit!


    marieked
    Bijdrager
    #10505564 Quote

    Hoi Lorain,

    Ik snap je helemaal, heb hetzelfde probleem met mn ribben en slaap al weken amper nog. Ik mag nu met 39 weken wel de bevalling op laten wekken en zelfs primen met zo’n ballonnetje als er nog geen ontsluiting is… ik zou als ik jou was je arts daar toch nog eens naar vragen want ik ben in 2 ziekenhuizen geweest en allebei zeiden ze dat inleiden mag met 39 weken. Mijn verloskundige had me doorverwezen op basis van de draaglast, dat die te zwaar werd en als ik jou zo hoor heb jij dat ook. Ik voel me nu metaal al een stuk beter nu ik een soort eind datum voor ogen heb en weet dat ik nog maar een paar dagen hoef vol te houden.

    Sterkte!

    Lees ook: De bevalling: wat kun je verwachten?

    Lorain Landwaart
    Bijdrager
    #10505608 Quote

    Hey, ik ben afgelopen donderdag op controle geweest, en mijn dokter heeft een afspraak met me gepland op 30 november om te kijken of ik iets van ontsluiting heb. We moeten voor de zekerheid de ziekenhuistas ook meenemen. Maar als ik geen ontsluiting heb, moet ik gewoon weer naar huis. Dus een soort van hoop, maar ook nog steeds onzekerheid, want als er niks van ontsluiting is, gaat er ook niks gebeuren…


    marieked
    Bijdrager
    #10505688 Quote

    Wat balen dat het einde dan nog niet in zicht is. Bij mij heeft de verloskundige het wel aanbevolen door oververmoeidheid. Moest ook eerst dingen doen zoals slaappillen (werkte niet) en zelfs nachtje in t ziekenhuis slapen met slaappil en pethidine (werkte ook niet) daarna werd oververmoeid geconstateerd waardoor ik nu wel mag inleiden met 39 weken. Ik weet niet hoe moe je bent, maar het hielp mij enorm om daar gewoon heel eerlijk in te zijn en niet stoerder te doen dan ik ben 😇😊
    Als ik jou verhaal lees klink je nl ook best oververmoeid. Ik heb een hele lijst gemaakt met al mn klachten en ook mn belastbaarheid enzo en dat met hun besproken en eerlijk aangegeven dat ik helemaal op ben… wie weet helpt dat voor jou ook.


    Lorain Landwaart
    Bijdrager
    #10505698 Quote

    Toen ik net 28 weken was moest ik met spoed naar het ziekenhuis omdat het niet goed ging met me. Aan CTG gelegen voor 3 uur, bloedonderzoeken gehad, urine testen, wat bleek, ik was TOEN AL extreem oververmoeid, alles gedaan wat de dokter zei maar niks hielp. Nu bijna 10 weken verder is het alleen maar erger geworden, ben altijd eerlijk tegen onze verloskundige geweest, want we mogen haar zo graag dat we geen andere willen in het ziekenhuis dus hebben we alleen afspraken op dagen dat zij werkt. Heb haar ook huilend verteld dat ik enorm veel pijn heb op 1 plek in mijn ribbenkast, en toen zei ze dat we gingen kijken of er dus iets van schot inzat 30 november. Ik hoop gewoon dat ze daarmee bedoelt dat we ons meisje langzamerhand gaan halen, want de oefenweeën worden met de minuut erger, en mijn dochtertje met de minuut ongeduldiger, ze is zo enorm hard aan het trappen dat ik heel veel aan het overgeven ben.
    Dus zit eigenlijk gewoon het zekere voor het onzekere af te tellen naar 30 november en dat er dan goed nieuws is, want als het zo doorgaat trek ik het echt niet meer..

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct