Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Tienerzoon niet gemotiveerd

  • Auteur
    Berichten

  • Kelly van Waes
    Bijdrager
    #10351489

    Lieve mensen,

    Heeft iemand hier ervaring met het motiveren van tieners/pubers?

    Onze zoon van bijna 15 is sinds hij naar de brugklas gaat nergens meer gemotiveerd voor.
    Zijn eerste jaar moest hij een richting zakken.

    Vorig schooljaar(2de jaar dus)  moet hij overdoen omdat hij maandenlang niet kwam opdagen op school.

    Verder is het een lieve aardige jongen, beleefd, niet baldadig ofzo.

    Hij brengt echter het meeste van zijn tijd door op zijn kamer,in zijn bed, in het donker. Hij wil liefst geen contact met andere mensen .
    Als ik hem vraag om in huis te helpen dan doet hij dat wel, maar het lijkt voor hem een enorme opgave te zijn en hij vlucht dan asap terug naar zijn kamer. 

    Het nieuwe schooljaar is nu begonnen en reeds de tweede dag geeft hij er weer de brui aan, gewoon thuisgebleven. 

    Weer een hele preek van mijn man en veel tranen bij onze zoon.


    Zoon is een aantal x naar een psycholoog geweest maar ook daar wil hij niet meer naar toe. Hij zegt zich verder prima te voelen.

    Naar eigen zeggen wil hij gewoon niet naar school en later ook niet werken,hij wil gewoon in alle rust op zijn kamer zitten met zijn gsm.

    Ik maak me zorgen omdat er bij zijn biologische moeder een geschiedenis van zware mentale problemen is.
    Ze geeft onze zoon ter adoptie afgestaan toen hij 9 was.
    Dit omdat de verzorging haar teveel en te druk was.

    Ik ben bang dat onze zoon misschien ook met dezelfde problemen begint te kampen, overal tegenop ziet, enz..

    Of misschien is hij echt verslaafd geraakt aan zijn telefoon.

    Na lang aandringen is hij deze zomer met de grootouders paar dagen mee naar de Ardennen geweest.
    Grootouders omschreven hem toen tegen mij als zeer passief,

    ook weer enkel maar op bed willen liggen met zijn gsm :(

    Mijn man zegt dat het gewoon bij de leeftijd hoort, maar ik ben er niet zo gerust in…

    Heeft iemand hier ervaring mee?

     

     

     

     

     

    #10351495 Quote

    Hi, ik heb er geen ervaring mee als moeder.

     

    Wel een familielid die hetzelfde doormaakte. BLeek uiteindelijk zeer depressief te zijn. Het koste hem gewoon energie om contact te leggen met andere of uberhauf een gesprek te voeren. 

    Je zorgen zijn naar mijn mening ook echt terecht en ik denk dat hij echt hulp nodig heeft. Een dagje spijbelen kan altijd maar aangeven dat je alleen op je kamer wil zitten en niet wil werken vind ik wel heftig. Had onze familielid dus ook.. en ze hebben hem toen maar gelaten en dachten komt vanzelf wel foed, hoort bij de leeftijd

    Was in zjjn geval dus niet zo. Ik vind ook erg sneu, misschien voelt hij zich niet gewild? Of teveel? Waardoor hij zich zo passief opsteld omdat die het gevoel heeft dat die andere tot last is? 

     


    MamaVanMJR
    Bijdrager
    #10351503 Quote

    Beste Kelly,

     

    Ik werk al meer dan 20jaar in de jeugdzorg. Jusitieel/gesloten en psychische jeugdzorg. Ik kan je met heel veel zekerheid zeggen dat het gedrag wat jullie zoon vertoont geen normaal pubergedrag is, helaas. Hier zit wel degelijk wat onder. Wees ook bewust dat psychische problemen vaak worden overgedragen op een kind. Daarnaast vraag ik me af wat hij allemaal heeft meegemaakt totdat hij bij jullie is geplaatst. Vergeet niet dat hij al bijna tiener was toen hij ter adoptie werd afgestaan. Dat doet nogal wat. Ik adviseer je wel hulp in te schakelen. Bel de gemeente en begin al een te vragen na een proffesioneel “maatje”, ambulante begeleider. Die kan echt een band met hem opbouwen en dingen zien. Wellicht ligt er een trauma onder, dan zal er behandelt (moeten) worden.

    Ik hoop snel dat t beter met hem gaat! Onderneem aub snel actie!! Je wilt niet op je geweten hebben dat hij er niet meer uitkomtzf….


    Kelly van Waes
    Bijdrager
    #10351504 Quote

    Hij zegt niet letterlijk “ik wil mijn kamer niet af”

    Maar in de praktijk komt het daarop neer.

    Ook vind ik zijn gedrag soms als dat van iemand die in de knoop ligt met zichzelf.

    Maanden lang vroeg hij ons bv. om een Husky puppy.

    Wij hebben hier toen mee ingestemd.

    Wij dachten dat het goed zou zijn om hem gemotiveerd te krijgen, hij zou naar eigen zeggen iedere dag met de hond gaan wandelen etc…

    We hebben de pup nu 8 maanden en nog niet 1 x heeft hij er mee gewandeld. Hij heeft er nooit naar omgekeken.

    Hij zegt dat hij het zich in zijn hoofd anders voorgesteld had, wat het inhield om een hond te hebben.

    Of vaak koop ik voor hem nieuwe kledij, die hij dan 1 week draagt en vervolgens niet meer wil. Dan zegt hij de kleren zitten niet meer lekker, ik wil nieuwe/ andere, deze kan ik echt niet meer aan. 

    Nogmaals, mijn man zegt dan “ahja zo zijn kinderen”

    Maar ik kan me niet ontdoen van het gevoel dat er inderdaad iets ernstigers aan de hand is.

    Zoon is erg gesloten, geen prater…

    Psychologe kreeg er eigenlijk ook geen woord uit…

    Ik ben bang dat hij zich slecht voelt en dit gewoon opkropt.

    De band met ons en met zijn jongere broer van 13 voelt verder wel goed, er is eigenlijk nooit echt ruzie geweest tussen de kinderen.

    Zoon is wel op de hoogte van het feit dat hij geadopteerd is.

    Ik ben momenteel zwanger van een derde kindje, en dan zegt hij soms dingen als

    ” de baby zal vast op jou lijken”

    “ik wou dat ik ook meer op jou leek ipv op mijn andere moeder”

     

    Dan zeg ik “je lijkt gewoon op jezelf en je bent prima zoals je bent”

     

    Maar misschien is het voor hem moeilijker dan wij denken en zit hij er toch een beetje mee.

    Misschien eens een andere therapeut raadplegen…

     

     

     


    JuBle
    Bijdrager
    #10351505 Quote

    Hoi. Ik denk ook dat jouw zorgen terecht zijn. Boos worden heeft hierin ook helemaal geen zin, hij zal zich alleen maar afgewezen voelen en nog minder van zich laten horen. Als ik het zo hoor zit hij er zelf ook mee maar weet hij niet wat hij met zichzelf aan moet. 

    Wel denk ik dat je duidelijk naar hem moet zijn. Hiermee bedoel ik als je dingen van hem verwacht, maar ook dat je je zorgen maakt. 

    Daarbij zou ik contact opnemen met de huisarts. Er wordt een depressie genoemd. Daarbij is dit de leeftijd waarbij veel psychische klachten door hormoonveranderingen zichtbaar worden. Ik zou aandringen voor een gesprek met een specialist bij de GGZ. Dat de psycholoog niet is gelukt hoeft geen reden tot opgeven te zijn mbt hulpverlening. Misschien was er geen klik of werd er niet in de juiste richting gekeken. Werd hij daar naar zijn gevoel ook niet gehoord. Dat je contact opneemt met een specialist zou ik ook niet stiekem doen, maar juist aangeven dat je het doet en waarom. Nu vindt hij het misschien niets maar later zal hij je dankbaar zijn. 

    Je zo voelen is niet normaal en dat heb je juist gezien. Dit is een stille roep om hulp. Zeker als hij spijbelt en dat niet stiekem doet. 


    Kelly van Waes
    Bijdrager
    #10351511 Quote

    Wat hij vroeger allemaal meegemaakt heeft weet ik niet in detail.

    Mijn man spreekt hij aan met “papa”

    maar mij spreekt hij aan met mijn voornaam.

    Als hij het over zijn biologische moeder heeft spreekt hij haar ook aan bij de voornaam.

    Hij zegt dat hij het woord “mama” gewoonweg niet meer over zijn lippen kan krijgen.

    Geeft wel aan dat er nog onopgeloste gevoelens onder zitten…

    Biologische moeder geeft wel aan nog een paar contactmomenten per jaar te willen, maar zoon zegt o.a. het vervelend te vinden dat moeder dan telkens heel slecht over ons gezin praat, er op hamert dat ik zijn “echte” moeder niet ben.
    Terwijl ik haar als moeder erken/respecteer en ze verder toch zelf deze keuze gemaakt heeft.

    Ik heb er daarom voor gekozen deze contactmomenten even on hold te zetten, totdat zoon zich beter in zijn vel voelt.

     

    Bedankt in elk geval voor alle ondersteunende reacties.

    Ik ga er dit weekend met mijn over praten, ik denk ook dat we hier best proffesionele ondersteuning bij kunnen gebruiken…

    #10351521 Quote

    Hoi Kelly,

    Als geadopteerde herken ik bepaalde gedragingen bij je zoon uit mijn eigen tienerjaren. Ik weet niet of ik kan helpen, maar mocht je informatie willen uitwisselen. Mag je mij mailen op: omdathethelaasmoet@gmail.com

     

    Groetjes RH

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct