Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Tweede kind

  • Auteur
    Berichten

  • Galileo
    Bijdrager
    #10464194

    Het kost me wat moeite dit topic te openen, maar wie weet stuit ik hier op herkenning en helpt mij dat..
    Ongeveer een week geleden ben ik bevallen van een prachtige zoon. Hij doet het fantastisch; slaapt veel, drinkt goed, groeit mooi. Kortom, alle reden om op een enorme roze wolk te zitten. Een wolk waar we 2 jaar geleden, na de geboorte van onze dochter, ook op zaten. Maar het voelt allemaal zo anders!Alleen al de zwangerschap was andere. Met een dreumes erbij ging er een stuk minder aandacht naar het nieuwe leven in mijn buik. Het feit dat we een maand voor de bevalling zijn verhuisd, speelde hier natuurlijk ook een ttt📻💙 rol. Maar ik hoorde van iedereen dat zodra de baby geboren is, ik helemaal verliefd zou zijn er alles goed zou komen. Dat geloofde ik meteen, want bij mijn dochter was dat ook zo; instant verliefdheid. Alleen is dat er nu dus niet. Ik moet nog steeds wennen aan mijn zoontje, heb het gevoel dat ik veel verstandelijk doel en niet vol liefde of gevoel en dat ik hem daarmee echt tekort doe. En ik ben blij als mijn dochter even weg is, terwijl ik haar tot 2 weken geleden niet kon missen en al baalde als ze naar de opvang ging als ik vrij was. Kortom, ik voel me een verdomd slechte, liefdeloze moeder (oké, dat is net wat overdreven wellicht), maar het zit me we dwars. Wellicht ook gewoon hormonen en slaaptekort? Hoe hebben anderen dit ervaren? Instant verliefd zoals je overal hoort of ook zoekende?


    M-vie
    Bijdrager
    #10464208 Quote

    Hier nog één!

    Ons dochtertje zal 2,5 zijn wanneer onze tweede wordt geboren in november. De zwangerschap is lichamelijk tot nu toe hetzelfde, maar wij zijn zelf heel erg veranderd. Bij onze eerste beheerste krijgen van onze eerste kind al onze energie, enthousiasme en aandacht. Zo belden we na elke echo naar onze ouders en vonden we het leuk om in geuren en kleuren te vertellen hoe deze was gegaan. Nu, is alles een beetje gelaten omdat wij nu weten wat er gaat gebeuren. Het is gewoon wat minder spannend geworden. Nu gaat er appje naar onze ouders dat de echo goed was 😀

    Wij hebben wel heel veel zin om onze tweede te ontmoeten en zijn wel een beetje bang dat wij onze tweede niet net zo’n welkom en aandacht kunnen geven als de eerste. Maar wij weten wel dat dat helemaal logisch is, want alles moet worden gedeeld nu. Eigenlijk wordt het ook een mega verandering voor onze eerste kind omdat zij aandacht moet afstaan, maar hebben er wel vertrouwen in dat wij allemaal snel gewend zullen zijn aan de nieuwe situatie.

    Hoe het zal zijn als onze tweede kind er is kan ik nog niet vertellen, haha


    Galileo
    Bijdrager
    #10464226 Quote

    M-Vie, dank voor je reactie, inderdaad herkenning dus! Ik zag dat mijn berichtje maar half was, heb het nog even afgeschreven. Ergens weet ik ook dat het nieuwe ban een eerste zwangerschap/kind nu eenmaal niet nog een keer kan komen; maar voel me er toch een beetje rot onder, ik wil mijn zoon ook zo graag eindeloos veel liefde geven en nog een keer dat gevoel ervaren dat ik bij mijn dochter had.


    Tulipaa
    Bijdrager
    #10464244 Quote

    Had ik ook hoor! Onze jongste is nu 5 maanden en hoewel ik nog steeds veel minder actief ben met haar dan met onze oudste, is het een hele vrolijke tante en een super makkelijk meisje. Ik heb me nu wel voorgenomen om wat vaker foto’s en met name filmpjes te maken van haar, want ook die verhouding is een beetje scheef. Ik hoor het ook van vriendinnen, je hebt gewoon minder tijd nu. 


    MamaLynneke
    Bijdrager
    #10464252 Quote

    Herkenbaar. Ik vond de zwangerschap niet echt leuk. Ook toen onze dochter er was heb ik aan haar moeten wennen. Niet meteen verliefd, ze voelde niet eens meteen als mijn kind. Dit heeft bij mij zelfs een aantal weken geduurd. Het komt echt wel! Bij mij kwam het toen er meer interactie kwam tussen ons, nu ben ik erg verliefd. Het maakt je geen slechte moeder, al zullen je hormonen je doen denken van wel. Maar je verzorgt je kleintje vast goed en de rest komt echt wel. Succes!


    MamavanThirza
    Bijdrager
    #10464325 Quote

    Hi lieve Galileo,

    Allereerst: gefeliciteerd met de geboorte! 

    Wat je beschrijft lijkt bijna mijn verhaal wel. Ik ben 6 weken geleden bevallen van een gezonde zoon. Ook ik heb/had moeite met het vrijmaken van plekje in m’n hart voor hem. Die eerste dagen/weken had ik eigenlijk, klinkt misschien heel erg, heimwee naar vroeger. Toen hadden het zoveel makkelijker en gezellig met z’n 3tjes want we hadden een mooie routine. Nu is alles anders en moeten we flink wennen aan de hele nieuwe situatie. Hier gaat het gelukkig echt al een stuk beter met die gevoelens voor hem maar ik vind het nog steeds wel wennen en ook zwaar. Ook ik ben blij wanneer m’n oudste 3 dagen op de opvang zit want die 2 dagen hier alleen zijn met haar en de baby is echt pittig. 

    kortom: heel veel herkenning en heel normaal. Heb dit toentertijd ook met mn vk. besproken en vriendinnen. En zij herkenden zich ook in en de vk. zei dat het ook echt niet gek is. Het zou dus allemaal goed moeten komen. En anders dus gewoon aan de bel trekken! 

    Liefs! 

    Lees ook: Alles over doorslapen

    WBM
    Bijdrager
    #10464339 Quote

    Hoi mama,
    Hier ook een mama van een dochter en nu een zoon van 3mnd. Bij m’n dochter zat ik ook op een roze wolk, alles was leuk en voelde me top. Geen kraamtranen niks. En toen kwam mijn zoon, gehele zwangerschap ziek geweest en heb deze om gekeken. Nou toen was hij geboren en exact wat jij beschrijft voelde ik ook en ook het gedeelte over dat ik blij was als m’n dochter een dagje bij opa en oma kon zijn. Voelde me ook falen naar allebei de kinderen toe. M’n dochter omdat ik niet veel fut en aandacht voor haar had en als ze druk deed het me snel teveel werd. En m’n zoontje omdat ik geen band met hem voelde en het liefst had dat ie eventjes niet in de buurt was, zo een rot gevoel 😔 Het gaat nu al een stuk beter idd de interactie hij lacht naar me en kletst tegen me, maar er zijn nog steeds sombere dagen bij aan mij kant, ik ben erachter dat ik me er gewoon aan toe moet geven af en toe. Lekker een dagje de kinderen mee met papa naar opa en oma. Even m’n eigen gedachtes horen en voelen zonder gestoord te worden 😅 en dit is ok ik word hier een betere mama van! Heel veel succes nog even ik hoop echt dat het gevoel snel minder word voor je! En het komt goed al voelt het soms niet zo, je zit nog zo vers in je kraamperiode. Succes 🥰


    Galileo
    Bijdrager
    #10464879 Quote

    Dank voor jullie eerlijke reacties! Het geeft goede moed om te lezen dat het beter wordt, alleen daardoor ben ik gerustgesteld en wat relaxter, ik kende namelijk alleen de verhalen dat het meteen geweldig is óf dat het een mega heftige tijd is, omdat de baby huilt/depressie/peuterpuber etc, maar dat is het hier dus allemaal niet. Het is best genieten, maar voelt nog onwennig.


    Lewis
    Bijdrager
    #10464886 Quote

    Ik heb nog geen ervaring met een tweede kind. Maar ik heb de roze wolk bij de eerste ook niet ervaren. Ik was niet instant verliefd toen ik mn dochter op mijn buik kreeg. En ook die eerste maanden miste dat wel. Het was voor mij een hele heftige periode met veel somberheid en tranen. Ook de baby huilde non stop. Na 4 maanden verbeterde dat en vanaf toen werd het meer mijn T. Mijn meisje, ipv de baby. Sinds een maand of 6 kan ik haar echt niet missen. En die band groeit en groeit en groeit. Mijn hart op pootjes. 

    Nooit babies met honden vergelijken, maar ik heb 6 pups opgevoed en het kost me altijd minimaal een half jaar om voor de nieuwste te voelen wat ik voor de andere honden voel. Ook die band moet groeien. Ik leer hun persoonlijkheden kennen, we raken op elkaar ingespeeld, de liefde groeit. Ik weet dat het komt. Maar het is er niet meteen. Nu is dit zonder baren, zonder genen delen, zonder hormonen enzo. Maar ik denk hieraan als ik me voorstel hoe het zal zijn als voor ons de tweede zal gebeuren, hoop ik. 

    Je weet al hoe het kan voelen met de eerste. Maar daar is dat in de loop van de maanden/jaren ook gegroeid. Toen je de eerste kreeg wist je nog niet beter en was dat misschien het mooiste ooit. Maar die band heeft zich ontwikkeld. En dan komt je tweede kindje. En daar moet je weer vanaf de start. Natuurlijk is die omgang met elkaar en het gevoel nog niet zo diep als je eerste. Ook daar zul je eerst elkaar moeten leren kennen, en een routine opbouwen, de dingetjes die echt van jullie twee zijn enzo. En zodra dat er is met een paar maanden is die band er ook. 

    Daarnaast weet ik dus van de eerste dat er niet altijd een roze wolk is. Door hormonen of omstandigheden. En die somberheid mag er ook zijn. Je kan erover praten met familie, vriendinnen, evt de kraamzorg/verloskundige of een coach. Je zal veel herkenning vinden denk ik. Je bent in elk geval geen slechte moeder omdat je het moederschap niet elke dag een magische mooie ervaring vindt. Dat hoeft helemaal niet. En zo te horen wil je het allerbeste voor je beide kindjes, en dat maakt je een goede moeder! 

    Geef het tijd en gun je gevoel de ruimte, het komt echt over een paar weken/maanden. 

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct