Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Vriend geeft dubbele signalen voor kindje

  • Auteur
    Berichten

  • Olifantje
    Bijdrager
    #10208553 Quote

    Jomie, aah wat spannend!!als het een jongetje word is het extra speciaal, en dan nog op dezelfde dag😉 hoe verloopt je zwangerschap? 

     

    Jaa we hebben ook afgesproken hem zn therapie in alle rust te laten afmaken (nog Max 2 maanden). Erg he hoor mij hier nou drammen🙈

    oke dit moet toch echt eens duidelijk worden! Van voorvocht kan je niet zwangerraken?? Er zitten geen spermacellen in, zoals ik bijna overal lees. Anders kan het goed raak zijn deze keer, op Mn eisprong seks gehad haha


    JomieJW
    Bijdrager
    #10208545 Quote

    Ik zie ook nu pas dat ik helemaal niet meer gereageerd heb! Wij weten het geslacht van ons tweede kindje wel, maar houden dit lekker tussen ons samen 😉 Wel ben ik uitgerekend op de dag vóór mijn vaders verjaardag, dus ik heb zo’n idee dat ons kindje op die speciale dag geboren gaat worden. We zullen het zien 😉

    Wat knap dat je vriend in therapie zit zeg! Wat een mega stap voor hem. Het zou me niet verbazen als, wanneer hij verder in zijn proces is, hij de volgende stap aandurft. En voor jou geruststelling: ook al komt hij niet in je, als er sperma in het voorvocht zit kan het toch zo zijn dat je zwanger kan raken. 😉 Ik vind het wel echt super dat jullie wel al stappen hebben gemaakt!


    Olifantje
    Bijdrager
    #10208533 Quote

    Hoi Zwaantje!

     

    oh dit is herkenbaar! hoe is het nu met jullie? Gaan jullie ook al echt voor een kindje?

     

    Hier al iets positiever, we zijn gestopt met het condoom (kwam vanuit hem) maar hij “durft” nog niet in mij te komen. Hij zit ook in therapie voor zn vader en voor hemzelf, super trots! Toch blijft hij maar aangeven, het komt wel als we er samen klaar voor zijn… kortom wanneer?? Heb er soms nog onzekere gevoelens door🙈 geduld geduld geduld! 


    Zwaantje
    Bijdrager
    #10190728 Quote

    Dag dames, 

    Wauw, ik herken veel van jullie verhalen. Mijn kinderwens wordt steeds groter, maar mijn vriend moet nog een beetje aan het idee wennen. Ook hij is zijn vader op jonge leeftijd verloren en twijfelt een beetje aan zijn eigen ‘kunnen’. Hij wil wel kinderen, maar weet niet hoe hij een leven met voor moet stellen terwijl ik dat wel heel goed kan.

    In de zomer van 2018 mijn mirena spiraal laten verwijderen, omdat ik daar niet goed op reageerde. Mijn vriend wilde toen nog wel een condoom gebruiken. Begin dit jaar heb ik wel aangegeven dat ik het fijn zou vinden als we die in de loop van dit jaar ook weg konden doen. Een paar weken geleden heeft hij die keuze gemaakt en nu kijken we rustig verder. Hij vindt het enorm spannend en wil daarom ook nog niks plannen. Ik vind dat soms wel moeilijk, want ik houd mijn cyclus goed in de gaten en weet ongeveer wanneer ik mijn eisprong kan verwachten. Op dit moment deel ik deze informatie niet met hem, omdat hij zich snel gepusht voelt en dat wil ik niet. De anticonceptie weg doen was voor hem al een grote stap. We praten wel regelmatig over het krijgen van kinderen in het algemeen en dat heb ik soms ook nodig. Dit begrijpt hij gelukkig wel en dan kletst hij ook gezellig mee. Zo hebben we al een paar leuke namen bedacht voor in de toekomst haha! 


    Olifantje
    Bijdrager
    #10188170 Quote

    @ Jomie,

    Wat goed dat je ermee aan de slag bent gegaan en dat het geholpen heeft! Bijna eng he dat hij dan toch op je vader lijkt maar ook zo leuk😍 mijn vriend is redelijk stil daarin en praat er wel over met andere maar heeft er weinig behoefte aan. Je hebt ook gelijk dat angst geen reden mag zijn om geen ouder te worden. Wat word je tweede kindje??

     

    Net heb ik een erg fijn gesprek gehad met hem. Hij geeft aan dat nu ook wel eens zonder condoom voor hem een “baby” stapje is. En mocht hier ooit een kindje uit komen het meer dan welkom is. Alleen echt zeggen we gaan nu eraan beginnen vind hij eng. Kortom we komen er wel samen… ik moet alleen even geduld hebben🙈 hij gaf ook aan dat hij er echt dit jaar voor wil gaan maar nog even niet doelbewust.. kan er mee leven voor nu haha!


    JomieJW
    Bijdrager
    #10188113 Quote

    Wat trouwens wel leuk is: mijn zoontje lijkt enorm op mijn vader. Hij heeft hetzelfde hoofd, dezelfde neus en PRECIES zijn ogen. Soms vind ik dat moeilijk, maar dan heb ik gewoon al een moeilijke dag. Normaal vind ik het heel bijzonder en geniet ik er juist van dat ik mijn vader in hem terug zie. Alsof mijn vader ervoor heeft gezorgd dat ik hem toch nog, op één of andere manier, iedere dag kan zien of zo. Verder voel ik qua opvoeding niet per se veel onzekerheid, omdat ik en mijn man toch gewoon lekker ons eigen persoon zijn en het op ons eigen manier doen. Maar ja, die mannendingen… Dat is soms wel handig als je daar een papa voor hebt waar je dat soort dingen aan kunt vragen. 😉 

    Lees ook: Wanneer ben ik vruchtbaar? - Handige rekentool

    JomieJW
    Bijdrager
    #10188110 Quote

    @ Jomie Precies dat!! Heeft het je ook onzekerheid gegeven met de opvoeding?? Of juist sterker? mn vriend vertelde laatst dat hij bang is de liefde van zn vader dam te missen (omdat je dan zelf papa bent). Helaas wil hij hier verder ook niet mee naar de dokter en wil hij het met mij en tijd oplossen..

    Soms voel ik me juist onzeker, omdat ik ‘mannendingen’ aan mijn vader wil vragen haha. Mijn schoonvader is er gelukkig nog wel, maar die moet vanwege werk veel naar het buitenland, dus die is lang niet altijd dichtbij. En dat is toch anders dan het aan je eigen vader vragen, ook al is de band gelukkig gewoon goed tussen ons. Ik heb een jaar na mijn vaders overlijden een traject gehad met een gespecialiseerde rouwtherapeut, omdat ik helemaal blokkeerde in mijn functioneren. Dat heeft me heel goed gedaan, maar het verdriet is er natuurlijk niet mee verdwenen. Het heeft vooral die blokkade opgeheven. Mijn man heeft me in mijn verlies altijd heel goed gesteund en snapt het heel goed als ik nu ook nog eens terugval in dat heftige verdriet. Dat helpt enorm, dus ik snap het ook wel dat hij jouw steun genoeg vindt. Ik heb daarnaast ook veel aan mijn moeder, we praten regelmatig over mijn vader en hebben het dan over allerlei dingen – zijn jeugd, hoe hij als vader was, wat we leuk aan hem vonden maar ook wel eens wat we moeilijk aan hem vonden (in het begin hemel je namelijk een overleden persoon enorm op, maar het is ook belangrijk om te erkennen dat ook maar ‘gewoon een mens’ was). 

    Ik mis mijn vader met tijden heel erg en nu komen die hormonen er ook nog bij, dus dat is al helemaal lekker, haha. Ik denk dat het voor hem heel confronterend zal worden, maar het ligt er een beetje aan hoe hij er tegenaan gaat kijken. Je voelt zo ontzettend veel liefde voor je kindje en wilt gewoon een goede ouder voor jouw kind zijn. Je vader is er dan misschien niet meer, maar juist omdat je zelf ouder bent geworden, voel je je op een of andere manier ook weer dichter bij hem staan. Want je begrijpt nu ineens wat hij voor jou voelde. Het is onderdeel van het proces van je vriend om dat een plek te geven, en daar gaat gewoon tijd overheen zitten. Maar het zou geen reden moeten zijn om het ‘ouder zijn’ uit te stellen, alleen uit angst, want het brengt ook echt ontzettend mooie dingen! Heeft hij, naast jou, nog iemand anders waarmee hij kan praten wat betref zijn vader? Of iemand die het ook meegemaakt heeft?


    Ninaapie
    Bijdrager
    #10188028 Quote

    Hoihoi,

    Er zijn al heel veel mooie tips en inzichten gegeven en ik sluit me daarbij aan. Ik herken veel van je verhaal in mijn vriend. Ik denk echt dat dit bij veel mannen speelt. Ze hebben tijd nodig en het gaat allemaal in babystapjes.

    Mijn vriend stond er ook heel dubbel in. Althans, zijn gevoel was dubbel. Aan de ene kant wilde hij dolgraag en aan de andere kant scheet hij in zijn broek.😂 We hebben er regelmatig goed over gepraat en hij heeft alle ruimte gehad. De aanloop tijd is een paar jaar geweest haha. 

    En sterker nog; eerst was het plan dat ik vorig jaar november zouden stoppen met anticonceptie maar toen het eenmaal november was, was mijn vriend nog zo onzeker. Gewoon afgesproken dat we nog even zouden wachten. Hij was daar zo dankbaar voor! In januari kwam hij zelf “Schat, ik ben er klaar voor!”. 

    Kijk… en dat is zo belangrijk. Dat je er allebei helemaal klaar voor bent en het goed voelt. En gevoelens kunnen best veranderen. Mijn vriend zei ook eerst vol overtuiging dat november prima was en achteraf was dat voor hem te vroeg. Ik heb geen druk op hem gelegd in de zin van “afgesproken = afgesproken”. Nee, dat had ook niet fair geweest. Het kan gewoon gebeuren dat iemand wat meer tijd nodig heeft of mini stapjes wilt nemen. Of dat diegene er achter komt dat het toch nog wat te snel is. Dat hoort bij het leven.

    Ik denk dat het belangrijk is om in gesprek te blijven en elkaars grenzen te respecteren. En dan komt jullie dag echt wel! 

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct