Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Waar Is Mijn Kinderwens Gebleven

  • Auteur
    Berichten

  • catwoman
    Bijdrager
    #10579317

    Ik ben 29 jaar en 10 jaar samen met mijn vriend.

    Als kind was ik altijd geïntrigeerd door baby’s en zwangere vrouwen. In bijna al mijn tekeningen was er een moeder met een dikke buik en/of een baby te zien.

    Toen ik verkering kreeg met mijn vriend hoopte ik wel eens dat ik “per ongeluk” zwanger zou raken.

    Je zou dus kunnen zeggen dat ik altijd een kinderwens heb gehad. Maar toen ik ging samenwonen met mijn vriend ebde deze kinderwens weg. Ik vond het heerlijk om eindelijk uit huis te zijn en samen te wonen en moest er niet aan denken om aan kinderen te beginnen en nooit meer met zijn tweeën te zijn.

    Ik vond het nooit raar dat mijn kinderwens verdween. Ik ging er vanuit dat deze vanzelf wel terug zou komen als we langer samen zouden wonen.

    Toen we net een paar maanden samenwoonden werd ik ongepland zwanger. Ik heb me nooit eerder zo vreselijk gevoeld. We woonden net samen, waren net aan het werk. Wat moest iedereen wel niet denken? Excuses voor wat ik nu ga zeggen: Er zat iets in mijn lichaam wat ik absoluut niet wilde. Ik walgde er gewoon van. Ik zou de zwangerschap laten afbreken. Gelukkig is dit niet nodig geweest, want met zeven weken kreeg ik een miskraam.

    Behalve dat ik enorm ben geschrokken van deze ongeplande zwangerschap, ben ik ook enorm geschrokken van mijn eigen reactie op deze zwangerschap.

    We wonen inmiddels vijf jaar samen en om ons heen schieten de zwangerschapsaankondigingen en baby’s als paddenstoelen uit de grond. En ik denk: waar blijft mijn kinderwens?

    We hebben het vaak over kinderen en zijn er al lang over uit dat we ooit wel kinderen willen. Alleen schuiven we dit al zeker twee jaar voor ons uit. Ik wacht op een oer-gevoel, maar ben bang dat dit niet komt.

    Soms denk ik: ‘Ja, ik wil het. We gaan er volgende maand gewoon voor.’ Maar dan is het de volgende maand en denk ik: ‘Nee, veel te eng. Ik voel het niet.’

    Afgelopen maand zijn we niet al te voorzichtig geweest en was er in principe een kans dat ik zwanger zou zijn. Toen ik dacht dat ik een eventuele innestellingsbloeding had sloeg de paniek toe en kreeg ik een angstaanval tot overgeven aan toe. Later bleek ik gewoon heel vroeg ongesteld te zijn geworden.

    Ik begrijp mezelf niet meer. Ik wil denk ik wel zwanger worden, want anders zouden we er wel alles aan doen om dit te voorkomen. Maar als ik denk dat ik zwanger ben word ik zo angstig dat ik ga Googelen naar ‘zwangerschap afbreken’.

    En ondertussen voel ik bij iedere zwangerschapsaankondiging een steek. Iedereen lijkt er maar gewoon voor te gaan en ik voel het niet. Ik durf het niet.

    Het houdt me bijna dagelijks bezig. Ik word er moe en verdrietig van.

    Ik vind het een lastig onderwerp en praat er dan ook niet over met familie en vrienden. Daarom hoop ik op dit forum wat reacties te krijgen. Misschien zijn er mensen die zich (deels) herkennen in dit verhaal.

    In ieder geval bedankt voor het lezen van dit lange verhaal.


    Noenoe
    Bijdrager
    #10581273 Quote

    Moederschap is ook niet iets wat moet. Niet iedereen voelt zich geschikt of gewild in die rol. Daar is ook niks mis mee. Er zijn al kinderen genoeg op de wereld. Weet niet hoe je partner erin staat qua kinderwens nu? Heb het er nog eens samen goed over. Wacht anders nog een jaartje en kijk hoe je er dan in staat. Laat de druk van de samenleving je niet beinvloeden. 

    Een kind krijgen is ook levensveranderend en verandert jou als persoon ook. Zowel in de mooie als de mindere leuke dingen die erbij komen kijken. Daar kan je je sowieso nooit echt goed op voorbereiden. Dat ondervind je en leer je van vooral gaandeweg. Dat is ook angstig en onzeker. Maar dat hoort er bij, is niks geks. 


    JeanyAnon
    Bijdrager
    #10580975 Quote

    Oh wat fijn om dit topic tegen te komen!
    Ik loop tegen iets vergelijkbaars aan.

    Vroeger had ik (F27) nooit echt een kinderwens (ik denk dat dat komt door de situatie waarin ik opgroeide), maar een jaar of 4 geleden werd ik ineens wakker en realiseerde me dat ik heel graag kindjes wil. Ik ben inmiddels bijna 8 jaar samen met mijn vriend (M30) en we waren eigenlijk van plan afgelopen maand te beginnen met proberen.

    Toen het eenmaal zo ver was, hadden we allebei het gevoel er nog niet klaar voor te zijn, terwijl we toch al een flinke tijd zeker weten dat we kindjes willen en dat we die met elkaar willen. 

    Nu ben ik ook recent door een hormonale verandering gegaan en sindsdien is het ‘rammelende eierstokken’ gevoel ineens veel minder. Ik twijfel er ook niet aan dat ik *ooit* kinderen wil, alleen het is zó eng om de knoop door te hakken en zoiets groots in te gaan waarvan je niet weet hoe het zal zijn. Ik ben ook erg zelfstandig en gehecht aan mijn vrijheid en ook mijn carrière vind ik heel belangrijk.

    Ik vind het zo’n raar idee dat zo’n enorme wens door een hormonale verandering zomaar kan veranderen, zou dat het echt zijn?


    catwoman
    Bijdrager
    #10579375 Quote

    @Essil: Daar heb ik nooit eerder bij stilgestaan, maar kort voor we gingen samenwonen ben ik gestopt met de pil. En sindsdien is inderdaad mijn kinderwens “verdwenen”. 


    Essil
    Bijdrager
    #10579370 Quote

    Kinderwens is gedeeltelijk een hormonale kwestie. Misschien sinds samenwonen van anticonceptie veranderd?


    MJ
    Bijdrager
    #10579340 Quote

    Ik kan ook mijn ervaring delen, ook al is het niet helemaal hetzelfde als wat jij hebt:

    Ik heb een giga kinderwens gehad. Ik voelde altijd verdriet en jaloezie als iemand anders zwanger was. Wilde met mn ex altijd al heel graag kindjes, maar hij wilde nog niet.

    Toen was ik in een nieuwe relatie ineens zelf zwanger, terwijl ik hem pas 1.5 maand kende. Boem. Wat een ellende. Ik dacht alleen nog maar aan alle negatieve dingen. De gebroken nachten. Alle beperkingen qua je eigen leven/hobby’s daarna. Het opvoeden. Het gezeik als ze niet willen luisteren.

    Nachten lang heb ik gehoopt dat ik zou gaan bloeden en een miskraam zou krijgen. Elke ochtend dat ik ‘nog steeds geen bloed’ in m’n ondergoed vond, was een besef dat dat kind er nog steeds zit. Ik droomde dat ik geen baby meer in m’n buik had en voelde me dan zo vrij.
    Holyshit. En dan ook nog misselijk en moe worden. Ik was er oprecht depri van.

    Maar abortus? Nee dat kon ik niet.

    Maar nu ben ik 32 weken zwanger en vind ik het nu wél leuk. Vanaf week 11 ging ik het vertellen aan m’n omgeving en iedereen was zo blij en lief voor me, met allemaal geruststellende woorden dat het echt wel goed komt allemaal. Het moest echt gewoon even vorm krijgen voor me.

    Deze zwangerschap is zeker niet altijd happy&geluk. M’n relatie is helaas ook nog stuk gelopen. Maar straks als ze geboren is weet ik zeker dat het het waard was. Ik denk zelfs dat ik keihard ga janken, dat ik zo lang zo negatief heb gedacht over haar. En ik kan echt niet wachten om haar te knuffelen.

    Hopelijk heb je er iets aan 🙏🙏 een groot deel is denk ik angst. No way back als er eenmaal zon frummel in je buik zit.

    Lees ook: Vruchtbare dagen en ovulatie berekenen

    Just-Me
    Bijdrager
    #10579333 Quote

    @Catwoman, dank je. Als het echt angst is dat overheerst, vind je daarin wel een weg. Je bent nog jong genoeg om evt een tijdje pauze te nemen misschien? En te ontdekken of je dit voor jezelf kunt/wil veranderen? Ik vroeg me nog af, weet je vriend dat dit je zo bezig houdt? Ik heb pas onlangs naar mijn partner uitgesproken dat ik het ook allemaal best wel spannend vind, wat me ondanks de blijdschap best wel bezig houdt. Achteraf voelt het wel fijn dat ik het gezegd heb. Het werd meteen begrepen. Hoe dan ook, ik hoop dat je voor jezelf een weg vind in dit proces! Het zou zonde zijn als je angst in de weg staat van een wens in je toekomst. Als ik iets geleerd heb, is het wel dat angst je ook kan ‘verlammen’ en dat helpt niet om je gevoel weer terug te krijgen 😘


    catwoman
    Bijdrager
    #10579332 Quote

    @Tessb: Ik denk dat je gelijk hebt, maar dat zie ik (nog) niet zitten. Er is op zich prima mee te leven namelijk. 

    Ik heb wel de behoefte om erover te praten, dus vandaar dit topic. 


    Tessb
    Bijdrager
    #10579329 Quote

    Ik herken mij er niet in maar als je zelf denk dat het vooral komt door je angst misschien is het dan een idee om eens met iemand te gaan praten?

    Heel veel succes in iedergeval.

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct