Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Wat kan ik nog doen om onze relatie te redden?

  • Auteur
    Berichten
  • #10160601

    Mijn man en ik zijn 8 jaar bij elkaar, we hebben een dochter van 3,5 en een zoontje van 8 maanden. We werken allebei (hij fulltime, ik 32 uur) we hebben een leuk koophuis, een hond, een leuke vriendengroep… alles waarvan je denkt.. top!

    Toch valt achter de muur van dat huis op dit moment alles uit elkaar.
    Onze zoon van 8 maanden is een huilbaby, hij heeft reflux en is vaak ziek, zo ziek dat hij ook in het ziekenhuis wordt opgenomen voor een paar dagen en dit nu al een aantal maanden achter elkaar. 

    Dit brengt natuurlijk de nodige stress, slapeloze nachten en frustraties met zich mee. 

    Mijn man en ik gaan hier allebei heel anders mee om, waar ik de noodzaak zie om alles staande te willen houden, heeft mijn man vooral woede.

    stukje historie:

    Mijn man komt uit een groot gezin, op jonge leeftijd is zijn moeder overleden waarbij hij is groot gebracht door zijn vader. Een harde man die zijn zoon nooit het gevoel heeft gegeven goed genoeg te zijn. 

    Zijn broers en zussen waren een soort surrogaat voor het verlies van zijn moeder. Na de geboorte van onze dochter, was het juist zijn familie die ons hielp met de opvang van haar en waar we vaak in de weekende te vinden waren, toch veranderde deze situatie heel snel.

    Zijn broers bleken een behoorlijke verslaving te hebben, de 1 alcohol, de ander drugs. Zijn oudste zus kwam thuis te zitten met psychische klachten, zijn jongste zus kreeg een relatie en verdween ook zachtjes naar de achtergrond. In een jaar tijd raakte hij zo langzaamaan ook de rest van zijn familie kwijt.  

    Fast forward:

    Een maand na de geboorte van onze zoon werd hij ziek, ik belde de huisartsenpost, zij gaven aan dat ik neusspray moest geven. Maar het zat me niet lekker, hij reageerde minder, zag bleekjes. Mijn man gaf aan dat ik me niet zo druk moest maken, we waren bij mijn ouders in een andere stad op bezoek, ik bleef aangeven dat het me niet lekker zat. Na aandringen van mijn ouders de huisartsenpost weer gebeld en we moesten direct komen. Mijn man werd nog boos, want nu moest ik naar een ander ziekenhuis in een andere stad en dat was irritant. Samen met mijn vader ben ik naar het ziekenhuis gereden, gelukkig, onze zoon werd direct aan de monitor gelegd en bleek zuurstof tekort te hebben. Na een bloedtransfusie, directe beademing, antibioticakuur en een week opname op de NICU mocht hij weer naar huis. 

    Ergens heb ik het idee dat mijn man zich hier schuldig over voelt maar hij heeft er nooit over willen praten en ik mag er ook niet over praten, volgens hem heeft het praten geen nut, je praat jezelf alleen maar een depressie aan volgens hem.

    De maanden die er op volgde waren zwaar, onze zoon bleek reflux te hebben, huilde dagen lang aan 1 stuk. Dit brak mijn man, hij wilde niet meer samen met onze zoon alleen zijn. Hij werd boos, sloot zich af van alles.

    Nu:
    Mijn man zit vol woede, hij reageert dit vooral af op mij, door te schreeuwen, me uit te maken voor dom, stom etc. 

    Hij spendeert uren op facebook etc, kan daarbij boos worden om reacties van wildvreemde mensen op wildvreemde verhalen, wordt boos op de hond die aan de deur staat te joenkeren voor eten en geeft deze dan een rot trap, wordt boos op mij als ik zeg dat hij niet met zijn telefoon in de hand moet zitten tijdens het auto rijden, smijt met spullen door het huis. Wordt boos op onze zoon als hij huilt, op onze dochter als ze niet naar bed wil. Alles is teveel en ik weet niet welke druppel iedere keer de emmer doet vollopen, dus ik kan het ook niet stoppen. Hij kan boos worden om een vaatdoek die niet goed ligt, een flesje wat niet op de juiste plek staat, de baby die huilt etc etc.

    Iedere dag is er ruzie in huis, dit trek ik niet meer. Onze dochter is onze zoon aan het sussen als hij huilt. Ze zegt dan, papa is altijd lekker boos… 

    Praten? Dat gaat niet, dat wil mijn man niet. Niet met mij en al helemaal niet met een professioneel iemand. Want als iedereen nou gewoon normaal zou doen dan zou hij niet boos te hoeven worden. Het ligt niet aan hem maar aan de wereld. 

    Ik weet dat mijn man behoorlijk wat klappen in zijn leven te verduren heeft gehad, en de situatie waar we nu in zitten is zwaar en verdomd lastig. Maar na 9 maanden in deze boze, woede, storm ben ik ten einde raad. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Blijven? Hopen dat de storm gaat liggen? Of ons leven overhoop halen en weggaan?

    Ellendig lang verhaal, soort therapie voor mezelf 😉 Ervaringen of tips zijn zeker welkom. Helaas, de tip (relatie)therapie is echt geen optie, dit heb ik al vaker voorgesteld/gevraagd en zelfs ge-eisd na een incident waarbij hij een elektrische tandenborstel tegen het raam stuk gooide toen hij dit mijn kant op smeet.


    KimRosenberg
    Geblokkeerd
    #10160626 Quote

    Maak een afspraak voor je man bij de huisarts en laat hem zijn verhaal doen. Zeg dat als hij geen hulp wil, je bij hem weggaat.

    Dit kan zo niet langer. Dat is wel duidelijk. Zelf ben ik geen voorstander van scheiden wanneer de kinderen zo klein zijn. Eerst maar eens de tropenjaren door en dan verder kijken.

    #10160633 Quote

    Ik heb hem al vaker aangegeven dat hij echt met iemand moet praten: huisarts/therapeut/desnoods een vriend of wat dan ook. Iemand die in ieder geval buiten onze relatie en gezin staat. Maar dit weigert hij 100%, hij vind het ook belachelijk dat mensen uberhaupt met iemand gaan praten over dit soort dingen. Psychische problemen zijn een verzinsel, je moet dingen gewoon zelf zien op te lossen is zijn overtuiging. 

    Of ik nu dreig om weg te gaan, dat maakt geen verschil. Aangeven dat ik wegga als hij niet wil gaan praten zorgt er alleen maar voor dat hij harder wordt in zijn woede. Dit heb ik al vaker ervaren, hij weet ook van zichzelf dat juist in situaties waarbij hij zich met de rug tegen een muur voelt staan hij uithaalt en gemeen wordt. 


    Nijntje twee
    Bijdrager
    #10160635 Quote

    Wat een ontzettend moeilijke situatie! Als praten niet helpt, maar je wel je zorgen (en toch ook wel een stukje liefde en begrip) wil uiten, misschien kun je hem een brief schrijven. En even een weekendje weg, ofwel jullie samen, zonder kids, ofwel juist jij met de kids. Om je man even de ruimte te geven om tot rust te komen. 

    Maak hem in ieder geval duidelijk dat dit geen houdbare situatie is. Voor hem niet, voor jou niet, maar ook niet voor jullie kleine kindjes. 

    Daarnaast kan het helpen om zelf professionele hulp te zoeken, zodat je in ieder geval je ei kwijt kan en wellicht goede adviezen kunt krijgen.

    Heel veel sterkte!


    KimRosenberg
    Geblokkeerd
    #10160639 Quote

    Als hij echt helemaal niks wil en hij is gewelddadig, dan zou ik weggaan ja. Dat is vooral in het belang van je kinderen.

    Wat fijn dat je een baan hebt en zelfstandig bent! Je moet er toch niet aan denken dat je nu afhankelijk zou zijn van zo’n man en geen kant op zou kunnen?

    Is het huis van jou? Zijn jullie getrouwd? Sta je ingeschreven bij de woningbouw? Heb je mensen om je heen die je willen helpen?

    #10160645 Quote

    Als hij echt helemaal niks wil en hij is gewelddadig, dan zou ik weggaan ja. Dat is vooral in het belang van je kinderen. Wat fijn dat je een baan hebt en zelfstandig bent! Je moet er toch niet aan denken dat je nu afhankelijk zou zijn van zo’n man en geen kant op zou kunnen? Is het huis van jou? Zijn jullie getrouwd? Sta je ingeschreven bij de woningbouw? Heb je mensen om je heen die je willen helpen?

    Ik heb hem voorgesteld om even tijdelijk rust te pakken door tijdelijk uit elkaar te gaan, zodat we wat ruimte krijgen. Dit beviel hem niet want hij wil niet bij andere gaan wonen.

    We zijn geregistreerd partners met een gedeelde hypotheek. Definitief uit elkaar gaan is dus niet even snel geregeld, ook niet wat ik wil btw maar we staan nu in een behoorlijke hoek waar we niet uit lijken te komen. 

    Ik zou technisch gezien wel tijdelijk ergens onderdak kunnen vinden, maar mijn familie woont niet om de hoek (30-40 min rijden) vrienden in de buurt hebben niet voldoende ruimte om mij en 2 kinderen op te vangen, daarnaast moet ik natuurlijk wel blijven werken en de kinderen naar opvang kunnen brengen. Dus makkelijk is het niet, maar met behoorlijk wat omwegen zou er altijd iets mogelijk kunnen zijn.

    Lees ook: Relatie na de geboorte van je kind

    BenB
    Bijdrager
    #10160674 Quote

    Het klinkt klikt inderdaad alsof hij niet weet hoe hij zijn gevoelens op de juiste manier moet uiten na wat er met jullie zoontje is gebeurd. Op zijn zachtst gezegd erg vervelend voor jullie allebei. Omdat je man zo stellig weigert om te praten, ben ik bang dat jullie met het probleem blijven zitten. Als hetgeen er gebeurd is inderdaad zorgt dat je man zich zo gedraagt zoals hij doet, dan komt hij er niet zelf uit. Ik zou hulp inschakelen. Dan maar achter zijn rug om. Misschien is het een optie om iemand thuis te laten komen? Maatschappelijk werk bijvoorbeeld. Als dat allemaal niet werkt, dan zou ik toch overwegen om tijdelijk uit elkaar te gaan. Even rust en ruimte. Ook voor je kinderen. Sterkte en succes!


    lepeltjelepeltje
    Bijdrager
    #10160690 Quote

    Schakel in ieder geval hulp voor jezelf in. En kun je een vriend van hem met hem laten praten? Zou inderdaad een brief schrijven en dan een weekend of week weg gaan. Hem even in zijn sop laten gaarkoken/kijken of hij tot inzicht komt. Denk dat dit echt iets is waar jullie uit kunnen komen, maar hij moet wel zijn houding veranderingen tov hulp… je zou willen dat het kwartje viel he…

    met mijn vriend hetzelfde meegemaakt in de zin van, het werkte niet tussen ons en praten doet ie niet en ook diezelfde houding tov psychische hulp. Het toen uitgemaakt en drie weken later kwam hij tot inzicht. Was wel toen we nog niet aan kinderen begonnen, dus snap dat het in jouw situatie niet zo gemakkelijk is. 


    Sandujour
    Bijdrager
    #10160726 Quote

    Ik heb hem al vaker aangegeven dat hij echt met iemand moet praten: huisarts/therapeut/desnoods een vriend of wat dan ook. Iemand die in ieder geval buiten onze relatie en gezin staat. Maar dit weigert hij 100%, hij vind het ook belachelijk dat mensen uberhaupt met iemand gaan praten over dit soort dingen. Psychische problemen zijn een verzinsel, je moet dingen gewoon zelf zien op te lossen is zijn overtuiging. Of ik nu dreig om weg te gaan, dat maakt geen verschil. Aangeven dat ik wegga als hij niet wil gaan praten zorgt er alleen maar voor dat hij harder wordt in zijn woede. Dit heb ik al vaker ervaren, hij weet ook van zichzelf dat juist in situaties waarbij hij zich met de rug tegen een muur voelt staan hij uithaalt en gemeen wordt.

    Na je hele verhaal te hebben gelezen, en ook de bovenstaande reactie zou ik absoluut een pauze inlasten. Echt tijdelijk weg dus, ookal is dat lastig te realiseren. Hij wil met niemand praten, voor hem een afspraak bij huisarts of maatschappelijk werker maken zal de boel (denk ik) alleen maar laten escaleren. Jammer dat hij het niet wil inzien, zelfs niet in eerste instantie voor jou en jullie kinderen.

    In dit geval zou ik voor mezelf en de kinderen kiezen. Hoe hard dan ook, jouw eigen geluk en dat van jullie kinderen moet voorop staan. Zeker als hij niet wil meewerken.

    Echt een heel vervelende situatie, ik wens je veel sterkte komende tijd in welke keuze je ook maakt.

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct