Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Wens voor een tweede kindje, maar bang

  • Auteur
    Berichten

  • DaNIi
    Bijdrager
    #10323414

    Wij hebben een zoontje van 1,5 jaar. Zwanger zijn vond ik vreselijk, vooral de laatste 2 maanden kon ik niks meer en sliep ik niet meer. Ik zie ontevreden terug op mijn bevalling en heb het gevoel dat ik daarin gefaald heb (heb o.a. een ruggenprik gehad). Er werd een naakt kindje op mijn borst gelegd, maar ik voelde meer afkeer dan dat ik blij was mijn kindje te zien (hier heb ik mij verschrikkelijk voor geschaamd en nog steeds!) Ik ben vreselijk depressief geworden en kon pas 6 weken na mijn bevalling voorzichtig zeggen dat ik van mijn zoontje begon te houden. Echter bleef ik depressief en kon ik niet aan wat er allemaal op mij af kwam. Toen ons zoontje 5 maanden oud was, heb ik een suïcidepoging gedaan… Gelukkig niks aan overgehouden. Vreemd genoeg heeft dit wel gezorgd voor een omkeer. Hierna begon het langzaam maar zeker beter te gaan, en toen ons zoontje 9 maanden was kon ik eindelijk zeggen dat ik de rust weer een beetje had gevonden en kon genieten. 

    Echter vind ik het moederschap nog steeds heel erg zwaar. Ik heb fibromyalgie en CVS/ME wat ook niet meehelpt. Daarnaast heb ik het echt nodig om mijn eigen ding te doen, naast het zorgen voor ons zoontje, anders merk ik dat weer sneller depressief wordt. 

    Rond de eerste verjaardag van ons zoontje, begon het weer te kriebelen. Maar ik vond het echt nog te vroeg. Nu een half jaar later, knaagt het verlangen naar een tweede kindje nog steeds, en nog erger. Maar ik durf het niet aan. Ik ben bang voor herhaling, bang dat de zwangerschap naast de zorg voor ons zoontje teveel wordt, bang dat ik wéér faal bij de bevalling, bang dat ik wéér niks voel voor het kindje, bang dat ik wéér depressief wordt… bang dat ik wéér de zorg niet aankan (en het idee dat er nu dus nog een tweede rondloopt waar ik voor moet zorgen). Daarnaast heb ik nu nog redelijk tijd om mijn werk en hobby’s te doen, dit is vaak eigenlijk al teveel i.v.m. mijn fibromyalgie/cvs en ik loop nu eigenlijk al constant op mijn tenen. Ik ben bang dat ik nog meer van mijzelf moet opgeven bij het krijgen van een tweede kindje, en ik weet niet of ik daar klaar voor ben. Maar zal ik daar ooit klaar voor zijn? 

    Ik heb het hier regelmatig over met mijn man, en hij zegt dat we wel wachten tot ik eraan toe ben. Maar wanneer ben ik dat? Want het gevoel is er: het wordt steeds meer een onweerstaanbare drang om te gaan voor een broertje of zusje voor ons zoontje. Maar de angst is zo groot… 

    Kleine bijkomstigheid is dat ik nog steeds ongemakken ervaar van de eerste zwangerschap (nog steeds gigantische aambeien en een gespannen bekkenbodem wat zorgt voor veel hinder). Ik heb mijzelf voorgehouden hier eerst vanaf te willen zijn voor we voor een tweede gaan (ben hiervoor onder behandeling). Maar nogmaals… die drang! 

    Ik wilde nooit veel leeftijdsverschil tussen mijn kinderen (als ons dit gegund is). Dus wat dat betreft zou het er ook de tijd voor zijn… Maar ik hoor dan ook weer van alle kanten dat een tweede kindje écht wel een stuk zwaarder is dan de eerste, vooral met minder leeftijdsverschil. 

    Ik kom er dus maar niet uit wat ik wil. En vooral de angst zit mij ontzettend in de weg. Ik vroeg mij af of er mama’s zijn die zich herkennen in mijn verhaal en of er tips/ervaringen zijn die mij misschien zouden kunnen helpen 🙂  


    VoH
    Bijdrager
    #10323424 Quote

    Wat heb je een heftige periode achter de rug zeg! En wat ontzettend naar dat je met zo’n negatief gevoel terugkijkt op je zwangerschap/bevalling en de eerste maanden.

    Is het een postnatale depressie geweest? Of kende je deze donkere gevoelens al van eerder in je leven? 

    Ik kan mij voorstellen dat het heel moeilijk is om een besluit te maken, daar kunnen wij je ook niet bij helpen natuurlijk. Dat is echt iets wat jullie zelf moeten beslissen.

    Heb je nog hulp/begeleiding voor je depressie/kans dat je weer depressief raakt?

    Heel dapper dat je het met ons wilde delen. 


    Mcnb
    Bijdrager
    #10323427 Quote

    Ik vind het onwijs knap dat je dit uitspreekt en je er bewust van bent.

    Ik zou persoonlijk toch even wachten en eerst persoonlijke hulp gaan zoeken! Als jij alles een plekje hebt kunnen geven zou ik voor een 2e kind gaan.

    Ik zou het hem niet doen om het leeftijdsverschil een rustige en stabiele moeder is toch het belangrijkste!

     


    DaNIi
    Bijdrager
    #10323429 Quote

    @VoH

    Een postnatale depressie inderdaad. Alhoewel ik in het verleden ook wel depressieve periodes heb gehad en hier altijd al gevoelig voor ben geweest. 

    Ik heb zoveel jaren hulpverlening en medicatie gehad en het heeft mij nooit geholpen, dus heb ik voor mijn postnatale depressie geen hulp willen aannemen en nog steeds niet. Begin de laatste tijd wel te twijfelen of ik niet toch met iemand wil praten over mijn angsten en of er misschien soms een soort van begeleiding om te voorkomen dat ik weer depressief wordt tijdens de zwangerschap en na de bevalling… 

    #10323430 Quote

    Herkenbaar, heb jij medicatie gebruikt na je zwangerschap? Mij wordt aangeraden mijn volgende zwangerschap vanaf het begin SSRI te beginnen. Dit advies is op basis van de kinderarts, psychiater en gynacoloog. Zo zorg ik voor een stabiele zwangerschap en zij geven aan dat het geen schade kan brengen aan ons kindje.

     

     


    VoH
    Bijdrager
    #10323434 Quote

    Ja ik dacht inderdaad ook om dan wat meer begeleiding te krijgen bij een eventuele volgende zwangerschap en ik weet dat er dan ook medicatie gebruikt kan worden. 

    Wat ontzettend naar dat je vooralsnog niet de juiste hulpverlening hebt gekregen en er dus geen baat bij hebt gehad… 

    Lees ook: Wanneer ben ik vruchtbaar? - Handige rekentool

    KT
    Bijdrager
    #10323437 Quote

    Ik denk dat het fijn voor je zou zijn als je je aanmeld bij de POPP poli. Zij kunnen je de juiste begeleiding bieden bij de vraagstukken die je hebt. Succes mama, je hebt al mooie stappen gezet.


    Izzy
    Bijdrager
    #10323441 Quote

    Hoi,

    Hier een mama van een zoontje van 16 maanden en als alles nog goed is 4 weken zwanger. Mijn zwangerschap ging heel moeilijk. Ik ben na de 5e maand gestopt met werken, veel lichamelijke klachten waar ik nu nog last van heb. Ik zit nogsteeds thuis. Na een vreselijke zwangerschap en 3 daagse bevalling zat ik na de geboorte ook op een donderwolk. Had idd ook niet echt een band. Voelde mij slecht hierdoor, praten hielp wel. Mn man kon geen begrip tonen en begreep me ook niet zo goed. Heb dit een tijdje heel erg gehad. Pas toen hij 6 maanden en ouder was begon het beter te gaan. Nadat mn zoontje 13 maanden was was de wens voor een 2de er. Maar ook veel onrust. Weer zo een zwangerschap? Weer een lange bevalling? Weer zorgen voor een kindje? Had laatst ook een topic geopend voordat ik wist dat ik zwanger was. Ik zou erover praten met de HA maar is er niet van gekomen. Nu ik zwanger ben zijn die gevoelens grotendeels weg. Heel raar. Zal het zeker aankaarten bij de verloskundige maar zie de ‘nood’ er niet meer in. Als ik jou was zou ik even praten met de ha, een verloskundige of wie dan ook die je hierbij kan helpen! Spreek het uit. Kijk naar de mogelijkheden die er zijn en kies wat het beste bij jou past. Denk er goed over na, als die wens zo groot is ga ervoor! Wel met de juiste begeleiding natuurlijk.


    DaNIi
    Bijdrager
    #10323442 Quote

    @KT 

    oh dat kende ik niet. Bedankt voor de tip! Kan je je daar al aanmelden ook als je nog niet zwanger bent? 

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct