Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Wie kan mij helpen?

  • Auteur
    Berichten
  • #10098438

    Beste mama’s,

    Ik zal zo kort mogelijk proberen mijn verhaal te doen, en dan hoop ik dat er moeders zijn die mijn verhaal herkennen me gerust kunnen stellen of eventueel advies hebben. Ik ben in Januari bevallen van ’n prachtige dochter. Het is ’n heerlijk meisje en ze doet verder alles super gelukkig. Ik ben bevallen met ’n keizersnede na ’n lange en vermoeiende dag. Toen onze dochter geboren werd ging ’t heel slecht met haar. De vraag was of ze ’t überhaupt wel zou gaan redden. Uiteindelijk knapte ze gelukkig heel snel goed op. We hebben ’n week in ’t ziekenhuis gelegen. Het bleek ’n infectie in mijn baarmoeder. Ik ben nog ’n paar keer op gesprek geweest bij m’n gynaecoloog en zij vond ’t verstandig toch eens met ’n psycholoog te praten, al was ’t maar om m’n verhaal te doen. Dit heb ik natuurlijk opgevolgd. Hij zei als ik jou zo hoor is ’t erg vervelend hoe ’t allemaal gelopen is maar nu is ’t goed en goed is goed. En zo ervaar ik ’t ook wel, het moet ’n plekje krijgen en dat heeft tijd nodig maar ’t gaat goed met ons. M’n gynaecoloog zei me er komt ’n tijd dat je kindje ’n keer ziek gaat worden en kijk dan maar ’s hoe je daarop reageerd.. Ze heeft gelijk. Het volgende.. Ons meisje is in ’t begin verkouden geweest en liet wat van haar flesjes staan toen schoot bij mij de paniek al flink toe. Vorige week had ze ineens hoge koorts, 4 ritjes naar de huisartsenpost volgden. De ene zei rood oor en keel en de ander zag er niks aan. Dinsdagavond zei de arts ik wil haar laten checken op hersenvliesontsteking, nou toen zakte ’t lood in m’n schoenen. Hele avond bij de kinderarts gezeten maar deze kon er niks aan ontdekken. Haar met medicijnen mee naar huis genomen leek iets beter te gaan maar donderdagnacht was ’t weer net zo erg. Weer terug en arts zij zie wel ’n rood oortje dus antibiotica gekregen omdat ’t al ’n week duurde. Dit sloeg goed aan gelukkig en nu is ze weer haar vrolijke drukke zelf. Maar nu ik nog.. Vanaf ’t moment dat de arts ’t over hersenvliesontsteking heeft gehad laat ’t me niet meer los. Ik zoek alles op (de meest vreselijke dingen en de meest vrelijke dingen komen dan ook voorbij), ’t eerste wat ik dacht was als ze maar niet bij ons wegglipt en dat denk ik nog vaak, als haar temperatuur boven de 37.5 uitkomt gaan bij mij de alarmbellen af (s’ochtends is ie telkens super netjes maar in de loop van de dag wil ie wel ’s schommelen naar de 37.8). Ik heb al meerdere ritjes langs ’t ziekenhuis gemaakt om te kijken hoe lang ik er over doe voor ’t geval dat en omdat ik ke daar veilig voel, ik ben maar bang dat de kuur niet gewerkt heeft en dat ’t terug komt of dat er iets ergers aan de hand is, kortom ik sta ermee op en ik ga ermee naar bed ’t laat me geen moment los. En ik wil zo graag sterk zijn voor onze kleine knappe meid. En vooral zoveel genieten van haar. Ik heb net tegen m’n man gezegd dat ik maandag ga bellen voor ’n nieuwe afspraak omdat ik bang ben dat dit ’n beetje te gek gaat worden en ik constant alleen maar bang ben dat haar iets ergs overkomt. Wat denken jullie? Of heeft er nog iemand tips waar je met zoiets naartoe kan? Ik wil dit zo niet. Bezorgd is goed maar dit gaat wel ver denk ik.. En als ik dit nu al zo heb hoe gaat dat dan met ’n volgende zwangerschap? Dan ben ik 9 maanden bang en gestresst denk ik en dat wil ik ook niet. Sorry voor m’n lange verhaal en dankjewel voor ’t lezen. Liefs Cindy.

    #10098441 Quote

    (sorry voor de paar spelfoutjes)


    KHCO
    Bijdrager
    #10098447 Quote

    Hoi hoi, ik begrijp je heel goed! Met mijn zoontje is het direct na de bevalling heel goed gegaan dus die angst ken ik niet maar desondanks ben ik net zon paniekvogel. Het is ook niet zo gek zo’n klein mensje die geheel afhankelijk is van jou en nog niet kan zeggen wat er aan de hand is ineens zo ziek is! Dood eng vond ik het de eerste keer dat die thermometer 37,7 aangaf en ik zat al bij de huisartsen post toen die 39,3 aantikte.  Bleek toen ook oorontsteking. Ik heb zeker een jaar lang zijn temperatuur iedere avond voor het slapen gaan gemeten en toen zijn tandjes door kwamen zat er een patroon in dat hij iedere avond 37,6/37,7/37,8 had terwijl hij ook in de ochtend  gewoon 36,5 was.

    Op een geven moment was hij ook echt 6 weken verkouden.. pff mama had er meer last van dan hij 🙂

    hij is nu 2 en ik raak niet zo snel meer in paniek van verhoging of koorts maar blijf wel super alert. Ik hoop dat het bij jou met tijd ook kinder wordt, ze worden natuurlijk ook steeds groter en minder kwetsbaar.

    ik heb nu voora stress als hij rent of op de bank speelt want die van mij is nogal lomp en valt regelmatig op zijn hoofd 

    mij ben nu ook zwanger van een tweede en ben 10x minder ongerust over deze zwangerschap dan ik de eerste keer had!

    hoop dat je minder onzeker en paniekerig gaat voelen en je meer kan genieten! O en een beetje paniek en extra alertheid kan nooit kwaad! Beter voor niks naar de dokter dan niet of te laat 🙂 😉 


    FSZVDW
    Bijdrager
    #10098448 Quote

    Hoi, 

    Mijn dochtertje is nu 11 maanden. Ik heb soms ook dat ik me vanalles in mijn hoofd haal wat helemaal niet aan de orde is. Ook was mijn bevalling heel heftig en alles wat mis kon gaan ging mis. Heftigste was dat mn dochtertje niet ademde de eerste 4 minuten en direct gereanimeerd moest worden.  Misschien komt het bij mij ook wel n beetje door de bevalling…heel vervelend is dat.  MAAR…luister…

    Kijk hoe onze meisjes eruit zijn gekomen.  Hoe goed ze hebben gevochten ook al waren ze nog zo klein. Op dat moment hebben ze het zelf moeten doen ook al was er hulp van dokters en artsen en weet ik het wat. Ze hebben toen bewezen dat ze zo sterk zijn. Zo sterk waren ze toen al en zijn ze nu nog. Super trots ben ik op mijn meisje en ik vertrouw erop dat zij kan en zal vechten als dat nodig is. Vertrouw op je dochter, ook op je eigen gevoel natuurlijk. Als jij het gevoel hebt dat er iets niet klopt moet je aan de bel trekken. 

    En die temperatuur…. mijn meisje heeft zo vaak een iets hogere temperatuur en heel vanak 37,8 ofzo en al helemaal met dit warme weer. Babys en kleine kinderen kunnen hun temp nog niet goed reguleren dus als ik haar dan wat uit doe of in het badje zet koelt ze alweer wat af. Maak je je hier maar niet zoveel zorgen over. En babys hebben nog helemaal geen weerstand dus die zijn regelmatig ziek, verkouden en grieperig hierdoor word die weerstand opgebouwd en is alleen maar goed.. En als je twijfelt gewoon de huisartsenpost bellen. Doe ik ook hoor… dit kleine mensje is namelijk het kostbaarste bezit in je leven dus daar mag je je gerust om bekommeren. Beter te vaak dan te weinig. 

    Ik stel mezelf altijd de vraag als ik weer doordraaf van; Wat zijn de feiten en wat is er nu écht aan de hand? Ipv wat er allemaal zou kunnen zijn.. En dan kan ik het vaak wel goed relativeren 

    Hopelijk heb je er iets aan. 

     


    FSZVDW
    Bijdrager
    #10098449 Quote

    P.s. misschien is een EMDR behandeling wel iets voor jou..


    NiRoFlo
    Bijdrager
    #10098502 Quote

    Ik ben een mama van een meisje van 4,5 jaar. De heftige start herken ik niet, ons meisje werd met een geplande keizersnee geboren omdat ze in stuit lag en alles ging goed. Het eerste halfjaar liepen wij wel ziekenhuis in en uit ivm haar heupen en een hoop getwijfel van de artsen, tot ik uiteindelijk om een andere arts vroeg en ze meteen een heupbroekje kreeg. Toen ze een maand of 9 was werd ze ziek en had ze een longontsteking, dus antibioticakuur en toen moest het beter zijn. Zoals een andere mama zei, het is je alles en daar ga je voor door het vuur. Daarbij zijn kleine kinderen heel vatbaar. Maar ook de gezondheid van ons dochtertje ging op en neer. Ik bleef aankloppen bij de huisarts en bij het consultatiebureau, maar heel veel antwoord kreeg ik niet van hun. Mijn gevoel zei echt: straks ligt ze in het ziekenhuis, tot de dag dat ik door mijn moeder op mijn werk op werd gebeld dat ik naar huis moest komen, omdat ze opgehaald was door de ambulance. Mijn moederhart had gelijk, dus sinds die dag vertrouw ik daar blindelings op! Haar hersens konden haar temp niet meer bolwerken waardoor ze stuipen kreeg. Normaal gezien maakt een kindje (als het dit al mee maakt) eenmalig mee en komen ze hier binnen 5 tot 10 min zelf uit, maar ons dochtertje bleef er in. Artsen dachten dat we haar af moesten geven en als ze eruit zou komen was de vraag nog maar hoe… Ze heeft de hele week in het ziekenhuis gelegen en ow wat zijn we dankbaar, want alles is goed gekomen en ons dochtertje blijft altijd maar om alles lachen! We zijn tot haar 2 jaar op controle moeten blijven komen. Helaas blijft ze gevoelig voor stuipen en heeft ze in 4 jaar tijd 8 aanvallen gehad waarvoor ze nog 2 maal in het ziekenhuis gelegen heeft. De regel is nu dat ze bij 38 graden standaard om de 6 uur een paracetamol krijgt, maar dat betekend niet dat ik elke dag haar temp meet, want daar doe ik haar geen plezier mee. Ik vertrouw op mijn gevoel, ik voel in haar nek en als ik twijfel meet ik. Duurt het mij te lang ga ik naar de huisarts. Inmiddels hebben wij een andere die onze geschiedenis met ons dochtertje kent, hij doet eigenlijk altijd voor de zekerheid een vingerprik zodat we haar ontstekingswaarde weten en hij ons gerust kan stellen. Hij luisterd ook echt naar wat wij willen. Dus dat je je op je gemak voelt bij een arts is ook heel belangrijk! Inmiddels ben ik ook in verwachting van de tweede en ik weet dat we het met een tweede weer allemaal mee kunnen maken, maar wie zegt dat dat zo is, als ik me daar nu al druk om maak heb ik daar alleen mezelf mee en heeft niemand daar baat bij. Lukt het je toch niet om het zelf een plekje te geven ga dan zeker hulp zoeken!

    #10098517 Quote

    Lieve allemaal!

    Heel erg dankjewel voor jullie verhalen en medeleven. Maar wat ’n nare dingen ook jeetje.. Jullie hebben gelijk ze zijn ook nog hartstikke kwetsbaar maar tegelijkertijd ow zo sterk. Maar ook totaal afhankelijk van ons idd. Misschien moet ik ’t allemaal nog leren, en door haar slechte start is dat misschien net ff wat moeilijker. Dit was dan ook de eerste keer dat ze echt ziek was, en als ze dan meteen over hersenvliesontsteking beginnen dat helpt ook niet echt mee natuurlijk. Ik vertrouw zeker op m’n eigen gevoel en ben blij dat ik vorige week telkens terug ben gegaan. Nu heeft ze ’n kuur gehad en is ze weer haar vrolijke blije zelf. Ik ben alleen wel bang dat ’t na de kuur (die sinds vandaag afgelopen is) weer terug komt, maar dat is mijn eigen angst denk ik. Wat denken jullie is wel goed om terug te gaan naar de psycholoog? Of is dit gewoon normaal en wordt dat wel beter met de tijd? Ik ben zo enorm verliefd op m’n meisje en wil gewoon niet dat haar iets overkomt. Heb dat gevoel van falen heel lang gehad in ’t begin omdat ze in mijn baarmoeder zat die haar zo ziek heeft gemaakt. En omdat ze zo moest knokken meteen en ik daar maar lag en helemaal niks voor haar kon doen. En nu als ze wat heeft pak ik haar vast en laat ik haar liever niet meer los tot ’t weer over is. En ZV, wat heb je dat ontzettend mooi geschreven kreeg er bijna traantjes van. Dankjewel meiden en ik hoop heel erg dat ’t met jullie kanjertjes nu ook helemaal goed gaat. Liefs van mij!


    FSZVDW
    Bijdrager
    #10098547 Quote

    Na die kuur gewoon even afwachten en alles in de gaten houden. Blijft ze goed drinken, temperatuur meten,en is ze vrolijk… als je geen rare dingen opmerkt zou ik me niet teveel zorgen maken..

    Over die psycholoog… als je er echt zoveel last van hebt zou ik zeker even n afspraak maken. Je hebt toch niks te verliezen?

    #10098575 Quote

    Ga ik zeker doen, haar in de gaten houden staat op nr 1. Ik hoop dat ze lekker haar blije zelf blijft dan zakt ’t bij mama vast ook weer wat. Je hebt gelijk idd, ik heb niks te verliezen. Had gister al besloten dat ik opnieuw zou gaan dus dat ga ik dan ook maar doorzetten. Het kan er alleen maar beter van worden. Dankjewel! Liefs!

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct