Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Woede Door Schoonmoeder

  • Auteur
    Berichten
  • #10579535

    Hoi allemaal,
    13 augustus heb ik dus een miskraam gehad. Na ruim een jaar het geprobeerd te hebben was dit de uitkomst. Super verdrietig, samen gehuild en samen ons geluk en liefde voor elkaar uitgesproken. We hebben al een prachtige dochter van bijna 2,5. Maar nu komt het…
    Wij wilde onze verdriet bespreken met onze ouders. Mijn ouders waren zelf al heel bekend met miskramen. Wij hadden het ‘geluk’ dat het met 5 weken en 5 dagen was maar mijn ouders hadden het ook wel eens gehad met 3 maanden. Zij hebben ongeveer 7 miskramen gehad. Als volgt wilde we het verdriet bespreken met mijn partner zijn moeder. Zij zit heel diep in het geloof en had dus weinig begrip. ‘Ik kan je vertellen waarom je een miskraam hebt gehad. Jij gelooft namelijk niet in God, jij hebt God niet aan je zijde en zolang je dat niet hebt zal je geen geluk krijgen in je leven’. Ja, tuurlijk zou ik het met een korreltje zout moeten nemen maar het doet pijn. Je bent toch iets ‘kwijt’ wat van jullie was en je hebt ook verdriet en vraagt dus eigenlijk een schouder om te huilen. Mijn man huilt vrijwel nooit maar na de miskraam en de uitspraken van zijn moeder zakte hij door de grond en barstte in huilen uit.
    Wij hebben de keuze gemaakt om het ‘vruchtje’ in de tuin de begraven, dicht bij het huis zodat wij met ons verdriet, liefde, blijdschap er bij te kunnen gaan zitten als we daar behoefte aan hebben maar ook bewust deze plek omdat het anders opgegroeid had bij ons als gezin in dit huis. Dit betekende voor ons veel omdat we het letterlijk een plekje hebben gegeven. Maar toen wij dit vertelde aan zijn moeder kregen wij allemaal verwijten naar ons hoofd. Over dat hij zo veranderd is door mij en dat hij niet de juiste keuzes maakt als het gaat om God. En als laatst kreeg ik: ‘ik heb een vraag voor jou, als ik dood ga… ga je mij dan ook in de tuin begraven?!’ Ik brak in duizend stukjes en heb zo hard gehuild. Gelukkig heeft mijn man haar toen direct opgebeld (want alles was via whatsapp… terwijl wij haar gewoon persoonlijk hadden gesproken over de miskraam) en is vervolgens helemaal uit zijn plaat gegaan tegen haar. Het enige wat ik haar terug heb gestuurd was dat ze niet meer tegen mij hoefde te praten omdat ze mij echt boos heeft gemaakt. Ik heb haar toen direct geblokkeerd. En sindsdien hebben ik haar niet meer gezien en gesproken. Ik kan haar bloed nog altijd wel drinken. Voel mij vrij lullig tegenover mijn partner. Aan de ene kant snapt hij het maar aan de andere kant noemt hij mij ook weer koppig. Terwijl dit niks met koppigheid te maken heeft. In het verleden heeft zij ook hele nare dingen gezegd tegen mij en vind nu dat ze echt de grens heeft overschreden.

    Overdrijf ik? Of…?


    Astrid FaLu
    Bijdrager
    #10579551 Quote

    Je overdrijft niet in mijn ogen. Wat heeft ze een afschuwelijke dingen gezegd.
    Het lastige is dat je man ook loyaliteitsgevoel naar zijn moeder heeft. Dat heeft ieder mens in principe. Wellicht kun je afspreken het voorlopig even aan hem te laten om op bezoek te gaan bij zijn moeder. Respect voor haar betekent ook dat jij respect terug mag verwachten, toch? Je draagt op dit moment een groot verdriet mee en in plaats van verlichten verzwaard ze het nu alleen maar voor jou. Als ze met een excuus komt of wanneer het afgezwakt is door even afstand te nemen van haar kunnen jullie weer met elkaar verder.

    Probeer haar niet zwart te maken bij je man. Want anders loop je het risico dat hij de kant van zijn moeder gaat kiezen. Blijf waardig, vriendelijk, maar spreek ook uit dat ze je pijn gedaan heeft en dat je daarom tot dat opgelost is jezelf in bescherming neemt tegen meer verdriet.

    En tot slot; heel veel sterkte met het verwerken van de miskraam. Liefs!

    #10579659 Quote

    Inderdaad, loyaliteit zal er zijn. Daar ben ik mij ook erg bewust van! Ja, wij waren toevallig vorige week even op vakantie en toen is hij inderdaad zelf gegaan met onze dochter, ik ben in het hotel gebleven. Werd emotioneel toen ze zei dat ze ook weer was waar wij waren. Want zo gaat het iedere keer als wij gaan. Heel opvallend en irritant wel🥹

    Respect voor elkaar vind ik ook, geven en nemen is belangrijk toch?

    Ik heb er zelf ook voor gekozen om haar niet zwart te maken tegenover mijn man. Maar wel aangegeven hoe ik mij voel over de situatie en wat het met mij doet/heeft gedaan. Misschien komt het in de toekomst goed, maar dan wel zodra er een excuses komt want het is niet zomaar iets wat je zegt tegen iemand. 

    Dankjewel! We hebben het gelukkig al best wel een plaats kunnen geven, daar ben ik heel blij mee🤍


    Essil
    Bijdrager
    #10579676 Quote

    Misschien wel contact houden maar met meer afstand? Dus geen persoonlijke dingen delen, die worden blijkbaar toch niet goed ontvangen en de openheid duidelijk niet gewaardeerd. Gewoon vormelijke visites met praatjes over koetjes en kalfjes bij wijze van spreken.

    Is voor je man ook niet leuk zo’n takkewijf als moeder te hebben. Blijft wel zijn moeder natuurlijk.

    En nooit meer je vakantie plannen vooraf delen met haar zou zeker mijn insteek zijn. Kan je zelfs op vakantie niet vrij zijn van haar!

    #10579927 Quote

    Nee inderdaad. Ik wil sowieso niets persoonlijks meer kwijt aan der. Misschien dat na een excuus in de toekomst het houden van contact op afstand top is maar voor nu nog te vroeg. 

    Haha nou wat je zegt! Ik vind het oprecht ook echt heel erg voor hem. Zijn vader is sinds een half jaar ook uit beeld door bepaalde redenen. Dus kon zijn verdriet, althans dat dacht hij, nog wel kwijt bij zijn moeder. Maar het tegendeel is bewezen. Hij gaf aan dat hij blijf was dat hij wel nog terecht kon bij mijn ouders. Vond het zo heftig om te horen maar ik begrijp het natuurlijk maar al te goed!

    Wat je zegt! Geen vakantieplannen meer door geven. Ze probeert ook altijd hoe dan ook de baas te zijn over ons. Wij zijn op familie bezoek geweest en toen kreeg mijn man later een berichtje met ‘heb je ze wel een bedankje gegeven? Je moet ze wel een bedankje geven hè?!’ En dan vervolgens boos worden omdat we dat nog niet hadden gedaan. 


    Lenas
    Bijdrager
    #10580270 Quote

    Ik snap je helemaal, het eerste wat wij naar ons hoofd kregen was of we niet te lang gingen wachten met de volgende….Mijn vriend kan het aardig naast zich neerleggen maar ik heb het er nog steeds moeilijk mee. En ondertussen doe ik eigenlijk alsof er niks aan de hand is. Het is wel verteld dat het niet kon, maar ik heb nooit een excuus of blijk van begrip gehad.Ik zou inderdaad proberen om normaal met elkaar om te gaan, want het is wel de moeder van je vriend. Maar het daarbij te laten als meer niet goed voelt. 

    Lees ook: Zwanger worden na een miskraam
    #10580442 Quote

    Hoi Lenas!

    Nou dat is ook wel naar om zoiets te zeggen. Je gaat dat toch niet ‘bepalen’ voor een ander…?! Snap niet waar men zich mee bemoeit. Wij zijn nu ook al ruim een jaar bezig en vervolgens liep het uit op een miskraam en toevallig net een positieve zwangerschapstest in handen. En dat zonder God… Wij hadden het ook graag eerder gewild maar goed soms wil het niet en soms kan het niet en soms hebben mensen de mazzel dat het snel lukt. Daar is natuurlijk niks voor te zeggen. 
    maar mensen moeten niet bemoeien…

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct