Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Zoon van 6j komt niet graag naar mij

  • Auteur
    Berichten
  • #10322726

    Hoi allemaal

    Het moet me even van het hart.

    Ik heb een samengesteld gezin en heb 2 kindjes uit een vorige relatie. De jongste van die 2, nu bijna 6 jaar, komt niet graag naar mij.

    Ik probeer het echt te filteren, maar ik kan niet ontkennen dat het steeds moeilijker en pijnlijker wordt. Dit is al van de scheiding zo, nu zo’n 3 jaar. Hij zegt het dus al lang!

    Ik dacht altijd dat hij niet beter wist omdat zijn vader in het huis is blijven wonen waar hij geboren en opgegroeid is. Ook heb ik heel veel achtergelaten: zijn vertrouwde speelgoed, bed, enz.

    Maar nu zou dat toch voorbij moeten zijn?

    Hij heeft hier echt zoveel leuke dingen. Eigenlijk alles wat z’n hartje begeert.

    Ik probeer ook echt mijn aandacht over alle kindjes goed te verdelen. Zo krijgt ook hij echt tijd apart met mij: spelen, een slaapverhaaltje voorlezen, enz.

    Het enige wat ik wel verlang, is dat hij luistert. Ik ben een strenge mama, maar het is niet zo dat mijn andere kinderen daar ‘problemen’ mee hebben. Dus ik vind dat mijn opvoeding best wel oké is.

    Daarenboven is zijn vader meer niet thuis dan wel. Hij is vaak bij zijn plusmama of bij zijn grootmoeder.

    Én de papa slaagt er ook in om hem echt te vergeten! Bv. De oudste had wel verkleedkleren met carnaval en hij kon als enige, zonder verkleedkleren naar school. Of papa had geen centjes voor zijn verjaardagscadeau. Mijn hart brak toen ik zulke dingen hoorde, maar het deert mijn zoontje niets.

    Nog steeds loopt hij hier wat afwezig en ongelukkig rond en juicht hij wanneer ik aankondig dat hij de volgende dag naar papa moet.

    ’joepie eindelijk naar papa!’

    Even ter verduidelijking, mijn oudste kind gaat niet graag naar papa. Maar ze gaat gewoon hier anders mee om. Zo zal ze dat niet tegen papa zeggen en weet ze ook waarom ze week om week wisselt.

    Hij was een ongewenst kind (voor de papa), ik heb dus de zwangerschap en die eerste 2,5 jaar echt alleen voor hem er geweest. En daarom kwetst het nu eens zoveel dat ik gewoon na al die moeite en liefde opzijgeschoven wordt door een eikel en zijn nieuwe partner (geen problemen met de plusmama btw).

    Zijn er nog mensen die in zulke situatie zitten? 
    Ik vind het echt moeilijk. Wat kan ik doen, zodat hij wel graag bij zijn mama is?

     

    Groetjes

     

    #10322739 Quote

    Dit klinkt eerder alsof de hechting met zijn vader niet goed is. Kinderen zijn zeer loyaal, al helemaal als ze moeten “vechten” voor de aandacht van een ouder. Het klinkt in mijn oren alsof hij meer zichzelf kan zijn bij jou. Ik weet niet heel veel van hechting, maar ik ben leerkracht in het onderwijs en weet wel dat kinderen uiteindelijk altijd weten wie er wel écht voor hen is geweest. Wie hen duidelijkheid heeft gegeven en er was op de belangrijke momenten. 

    Laat je niet gek maken, hou je eigen koers vast. Elke leeftijdsfase is weer een uitdaging, al helemaal als er zo’n groot verschil is tussen papa en mama. Je zoon houdt van je, zonder twijfel!


    DPudding
    Bijdrager
    #10322746 Quote

    Heb je het er met je zoon wel eens over gehad hoe het komt dat hij liever bij zijn vader is? Ik denk dat hij de enige is die antwoord kan geven op jou vraag. Misschien bedoelt hij het anders, want het klinkt alsof hij je in ieder geval veilig genoeg voelt om zijn gevoelens te delen met je.

    Maar als ik het verhaal zo lees wil ik nog een ding zeggen; je doet het goed mama!


    Rozenmeisje
    Bijdrager
    #10322759 Quote

    Ik zou het idd ook met je zoon bespreken. Er kan van alles achter zijn uitspraken en ongelukkige gevoel zitten, voornamelijk dingen die niet aan jou liggen. Misschien maakt hij zich zorgen over zijn vader als hij zelf niet thuis is? Of mist hij iets wat jij in huis niet hebt of doet? Het kan zoveel zijn.. 

    En dat je zoon zijn vader zulke dingen (geen carnavalskleren, geen verjaardagscadeau) vergeeft zou ik niet direct aan de hechting wijten. Ik heb dit ook (vaak) gezien bij onveilig gehechte kinderen maar de reden dat ze dit alles accepteerde was vooral omdat kinderen loyaal zijn aan ouders en ouders niks kwalijk zullen nemen als ze zien dat het niet anders is, zelf ten koste van hen zelf.

    #10323683 Quote

    Je praat zo negatief over hem. Noemt hem een eikel. M8sschien doe je (onbewust) ook negatief over hem waar hij bij is ( en anders om)en zit hij daarop niet te wachten. Kinderen merken meer dan dat je zelf door hebt. Misschien moeten jullie je frustraties aan de kant gooien en zorgen dat jullie op een fijne manier met elkaar om gaan. Dan word het voor de kinderen ook veel makkelijker. 

    #10327094 Quote

    Bedankt  allemaal voor de reacties.

    Ik denk zeker dat er loyaliteit in zit. Dat herken ik van bij mezelf vroeger.

    Ik heb hem er al naar gevraagd, maar echt een logische uitleg komt er niet. Bv: ‘Ik heb bij papa een fiets, maar die bij papa is kapot’. Klinkt niet echt logisch toch?

    Dus ik heb het opgegeven om van hem een uitleg te kunnen krijgen.

    Voor het ‘eikel’ gedeelte.

    Ik kan niet ontkennen dat ze weten dat ik papa niet graag moet (de redenen waarom zijn meer dan gegrond en die komen niet van mij. Geloof me ik heb het zeer zeker allemaal geprobeerd op een goede manier aan te pakken). Maar ik geef mijn kinderen wel geregeld het volgende mee: ‘ook al zijn mama en papa geen vrienden meer, jullie moeten nooit kiezen! Je mag ons allebei graag zien. En je mag bij allebei graag zijn.’

    Daarenboven is het niet zo dat wij nog echt openlijk ruzie maken. (Ik krijg geregeld nog heel lelijke berichtjes van hem, die ik wijselijk negeer.) Dus dat zien de kinderen ook niet meer.

    Ik zal mijn zoontje dus ook nooit kwalijk nemen dat die liever bij zn papa is. Dat zou enkel een omgekeerd effect geven.

    Maar het kwetst mij wel. En het geeft mij het gevoel dat ondanks al mijn pogingen een goede mama te zijn, hij toch liever voor papa kiest. En dat is niet fijn.

    Ik hoopte dat er misschien ouders waren die dit ook herkenden. En hoe zij er mee omgaan.

    Toch bedankt voor de reacties allemaal.

    Lees ook: Naar de basisschool
    #10332006 Quote

    Bedankt allemaal voor de reacties. Ik denk zeker dat er loyaliteit in zit. Dat herken ik van bij mezelf vroeger. Ik heb hem er al naar gevraagd, maar echt een logische uitleg komt er niet. Bv: ‘Ik heb bij papa een fiets, maar die bij papa is kapot’. Klinkt niet echt logisch toch? Dus ik heb het opgegeven om van hem een uitleg te kunnen krijgen. Voor het ‘eikel’ gedeelte. Ik kan niet ontkennen dat ze weten dat ik papa niet graag moet (de redenen waarom zijn meer dan gegrond en die komen niet van mij. Geloof me ik heb het zeer zeker allemaal geprobeerd op een goede manier aan te pakken). Maar ik geef mijn kinderen wel geregeld het volgende mee: ‘ook al zijn mama en papa geen vrienden meer, jullie moeten nooit kiezen! Je mag ons allebei graag zien. En je mag bij allebei graag zijn.’ Daarenboven is het niet zo dat wij nog echt openlijk ruzie maken. (Ik krijg geregeld nog heel lelijke berichtjes van hem, die ik wijselijk negeer.) Dus dat zien de kinderen ook niet meer. Ik zal mijn zoontje dus ook nooit kwalijk nemen dat die liever bij zn papa is. Dat zou enkel een omgekeerd effect geven. Maar het kwetst mij wel. En het geeft mij het gevoel dat ondanks al mijn pogingen een goede mama te zijn, hij toch liever voor papa kiest. En dat is niet fijn. Ik hoopte dat er misschien ouders waren die dit ook herkenden. En hoe zij er mee omgaan. Toch bedankt voor de reacties allemaal.

    Je spreekt jezelf tegen. 

     

    De kinderen weten dat ik papa niet moet en ik dwing ze niet te kiezen. Dat doe je dus wel. Door duidelijk te laten blijken dat je hem niet mag. Zo triest wat de aanleiding ook is wat hij ook heeft gedaan ( mits hij de kids iets aan heeft gedaan) zal jij dat los moeten laten juist voor de kinderen. En ja ik kan er over mee praten. Ik ben ook gescheiden met kids. Maar ik zal mijn ex nooit afvallen en altijd goed over hem praten juist voor mijn kinderen. Je moet het belang van hum voorop stellen 


    Rozenmeisje
    Bijdrager
    #10332985 Quote

    Wat idd kan gebeuren (of dit bij jullie zo is weet ik uiteraard niet) wanneer je zoon merkt dat jij zijn vader niet mag, is dat hij zelf partij gaat kiezen en het gevoel krijgt het voor zijn vader op te moeten nemen. En daardoor alleen maar loyaler aan zn vader wordt en zich af gaat zetten tegen jou. Vergis je niet wat kinderen allemaal meekrijgen, veel meer dan dat je verbaal met ze deelt.. Zoals je in begin zegt kwetst het je wel dat hij voor zijn vader kiest nadat jij de eerste 2,5 jaar voor hem hebt gezorgd. Misschien merkt je zoon daar toch iets van terug?

    #10354299 Quote

    Ik denk dat er heel veel mensen zich niet kunnen verplaatsen in de situatie.

    Hij wil zijn zoon enkel en alleen omdat dan alles gelijk verdeeld kan worden. Onder andere het kindergeld. Maar echt omkijken naar hem, nee. Hij loopt soms in kleren voor 3 a 4 jarigen.

    Er loopt echt heel veel mis (hij is echt niet bezig met hen en ontzegt hen heel veel mogelijkheden) en sorry ik kan mijn ex niet gaan goedpraten. Hij moet zichzelf bewijzen tov zijn kinderen. Ik doe mijn deel, waarom zou ik hem de lucht in gaan prijzen??!!

    Maar goed, ik ben er niet steeds over bezig. Zo maak ik hem niet zwart. Maar sinds kort laat mijn oudste dochter al eens vallen wat er over mij daar wordt gezegd.

    Ik viel bijna achterover!

    Als je dagelijks tegen een kind zegt dat je moeder slecht is, dan ga je dat als kind ook geloven. En dat is exact wat mijn ex dus nu mee bezig is tegen de kinderen.

    Zoiets doe ik dus niet! 

    Ik vind het nogal straf dat ik dan degene moet zijn die het omgekeerde zou gaan doen?!

    Ik had hem reeds aangesproken over waarom hij zo dwars en negatief blijft doen. Dat het nu reeds jaren geleden is en dat er nu echt een moment moet komen waarop hij gaat loslaten.

    Want ik wil ook op een normale manier kunne communiceren. Hij ging proberen wat vriendelijker te zijn. Tot nu toe nog niet veel van gemerkt.

    Ik hoopte meer op reactie van ouders die iets gelijkaardigs voor hebben. Want wie dit niet voor heeft en inderdaad op vriendschappelijke basis uit elkaar gaat, zit niet met heel die vervelende situatie.

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct