Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Zwanger.. weet niet wat ik moet doen

  • Auteur
    Berichten
  • #10118143

    Hoi allemaal.

    Ik zit echt in een spagaat.

    Ik ben een mama van 3 prachtige gezonde kindjes. Helaas met de vader van de kinderen uit elkaar maar een goede co-ouderschap regeling en kan prima door 1 deur met hem. 

    Ik ben 30 jaar en sinds een jaartje heb ik een nieuwe relatie. Hij is geweldig met de kinderen ondanks dat hij er zelf geen heeft.. of tenminste nog niet.. want ik ben er afgelopen zaterdag achter gekomen dat ik door de prikpil heen zwanger ben.
    Ongepland dus.

    Zijn eerste reactie was gelijk dat het niet kan.. hij wil het niet. Nu ken ik hem langer dan vandaag en gaat hij erg slecht om met nieuwe onverwachte situaties dus ik snap zijn reactie volkomen.. ook was dat mijn eigen eerste reactie. 

    Ik doe op dit moment een HBO studie wat heel goed gaat..  heb het goed op de rit financieel en met mijn andere 3 aapjes.

    Omdat onze beide reacties zo geschokt waren voelde voor mij de enige goede keus om het weg te laten halen.. maandag heb ik een afspraak gemaakt bij een kliniek voor komende vrijdag. Vanaf dat moment begon het aan mij te knagen.. kon ik het wel.. was dat wel wat ik wilde in plaats van doen wat hij wil begon ik te kijken naar wat ik wilde.. ik heb hem mijn twijfels kenbaar gemaakt, met hem proberen te praten, maar hij blijft erbij dat hij het kindje nu nog niet wil. 

    Ik snap echt hoe het nu voor hem moet zijn. Wat voor schok het zal moeten zijn en hij heeft gezegd dat hij dit besluit met zijn verstand maakt en zijn gevoel uitschakelt hierbij. Maar ik moet ook kijken naar wat ik wil.. en mijn twijfels zijn zo enorm.. het ene moment denk ik echt dat het beter is om weg te halen.. terwijl andere moment ik besef dat ik dat niet kan.. ik heb altijd gezegd dat het goed is dat de mogelijkheid voor abortus er is voor de gene die geen andere keus hebben.. maar ik heb die keus wel.

    Wel moet ik voor mezelf mijn keuze basseren op het feit dat de kans aanwezig is dat ik er alleen voor kom te staan. Ik mag en kan er niet vanuit gaan dat mijn vriend mij zal steunen en bijdraait. Mocht dit wel gebeuren is dat natuurlijk het beste scenario maar voor mijn gevoel moet ik uitgaan van het ergste scenario. 

    Mijn jongste is nu 5 en zal 6 zijn als de kleine geboren word. De oudste zal dan 10 zijn en middelste 8.

    Het is wel compleet weer terug naar de luisters en nachtelijke voedingen en ik weet niet of ik daar al weer klaar voor ben. Ik wist voor mezelf nog niet eens zeker of ik ooit nog wel een kindje erbij wilde.. mijn vriend heeft daarin tegen wel een kinderwens maar vind het nu nog niet het goede moment. Hij heeft een vaste baan en heeft alles goed op orde.. eigen huisje enzo. Mijn studie zal ik hoe dan ook voortzetten en mijn diploma zal er komen. De kleine zal naar de opvang moeten wanneer ik naar school moet en stage heb maar gelukkig zijn die niet alle lange dagen. 

    Ik heb er al veel over gepraat met mijn ouders en vrienden. Natuurlijk ook veel proberen te praten met mijn vriend maar hij kan enkel de problemen nog maar zien. De laatste dagen heb ik niets anders kunnen doen dan huilen bij de gedachte het weg te laten halen.. maar ik weet ook niet zeker of houden de beste keus is.

    Vrijdag ga ik sowieso naar de afspraak en mijn vriend gaat mee.. ik zal een echo krijgen om te zien hoe ver ik ben.. ik weet wel vrij zeker dat dit nog niet ver kan zijn omdat ik pas sinds een 1,5 week het gevoel had wel eens zwanger te kunnen zijn.. had de testen gedaan om mijn geweten te sussen.. was er van overtuigd dat het niet kon vanwege de prikpil maar dus toch… ik denk dat ik vrijdag pas echt zeker kan beslissen wat ik wil als ik de echo gehad heb en weet hoe ik mij daar bij voel. 

    Wat zouden jullie doen in deze situatie? Wat zou voor jullie de juiste keuze zijn?


    AnnMomtobe
    Bijdrager
    #10118145 Quote

    Jeetje, een heftige situatie, maar wat omschrijf je dit duidelijk en goed. Ik wil even reageren omdat ik iets in je post herken van mijn eigen ongeplande zwangerschap. Ik heb een stabiele relatie en wij hadden ook een kinderwens voor ooit in de toekomst. Ik was net aan een nieuwe baan begonnen toen ik erachter kwam onverwachts zwanger te zijn. Mijn eerste reactie was: dit kan niet, dit mag niet, ik wil het niet. Dat was puur mijn verstand. Ook ik schakelde op dat moment mijn gevoel uit. Al snel kwam een omslagpunt dat alles maar relatief is en ben ik inmiddels 38 weken ontzettend gelukkig zwanger. Juist omdat je benoemd dat je vriend wel een kinderwens heeft, denk ik dat dit zo moet zijn. Mijn vriend en ik hebben het er de hele zwangerschap al over hoe blij we zijn dat dit kindje gewoon mag komen. Want stel: je laat het kindje weghalen en besluit over een aantal jaar wel ervoor te gaan en het lukt niet? Hoe voel je je dan? En als het wel lukt, hoe vaak zul je dan terugdenken aan dit kindje en je schuldig gaan voelen? Ook zeker in jouw geval aangezien je weet hoe mooi het is om moeder te zijn. Ik denk dat het zwaarder zal zijn dan men zich in kan denken. Ik heb zelfs als ik tijdens mijn zwangerschap denk aan mijn eerste gedachtes dat ik zo verdrietig word dat ik me niet voor kan stellen hoe vreselijk het is als je het kindje weg laat halen. 

    Ik weet niet of je hier iets aan hebt, maar wil je iig alle sterkte, wijsheid, liefde en goeds toewensen! Uit je woorden maak ik op dat je een goed hart hebt en dat je positief bent ingesteld. Ik hoop daarom dat je de (voor jullie) juiste keuze kunt maken! Liefs 

    #10118150 Quote

    Hoihoi,

    Wat een verschrikkelijk lastig dilemma.

    Ik vind het goed dat je tegenwoordig abortus kunt laten doen, omdat mensen die het kind niet willen er dus ook niet van kunnen genieten. Sommige mensen hebben inderdaad ook niet de mogelijkheid. Maar…

    Ikzelf heb geen ervaring met een abortus, mijn zusje wel. Ze zat ongeveer met hetzelfde probleem als jij. Ze had toen een kindje van 2 en een kindje van 4. Een vriend die absoluut niet nog een kind wilde. Zij werd zwanger omdat ze de pil slordig nam. Ze twijfelde heel erg. Ze zei, ik wist dat ik zwanger was en ik hield van het kindje. Ze heeft toch abortus gedaan. Ik denk dat het zo’n 3 jaar geleden is. En nog heeft ze het er zo vaak over. Ze mist het kind en heeft enorme spijt. Als ze het kind had gehouden was ze haar vriend kwijt geweest, maar nu ook omdat hij niet kon accepteren dat het zoveel met haar deed. 

    Ik las jou verhaal en ik voel je verdriet. Je huilt bij het idee het weg te moeten halen. Lieverd, luister naar jezelf. Luister naar je gevoel. Jij voelt het kindje bij je. Misschien moest het wel zo zijn en krijg je er een kindje bij. Zolang JIJ er niet zeker van ben om het weg te laten halen, doe het dan niet! Je krijgt het nooit meer terug. Ik weet hoe moeilijk mijn zusje het had en heeft. Dit gun ik echt niemand. 

    Maak een keuze voor jezelf. Heel veel sterkte meis, ik zal aan je denken! En geniet elk geval van de kinderen die je al hebt!!


    Pooh-beer
    Bijdrager
    #10118222 Quote

    Nu nog niet kan hij makkelijk zeggen, en dat kan hij jaren blijven denken. Niets in jullie leven zou dat kindje nu niet aan kunnen. Dus als het niet nu is, wanneer dan wel? Als het zijn verstand is wat deze keuze maakt, zou hij ook moeten kunnen uitleggen waarom nu niet, en wanneer dan wel. En wat zegt zijn gevoel dan? Dit is geen beslissing die je alleen met je verstand kan maken. Of is hij er niet zeker van dat hij kinderen met jou wil? 


    Marstef
    Bijdrager
    #10118224 Quote

    Allereerst heel veel sterkte met het maken van een wel overwogen beslissing die onmogelijk lijkt/is.

    Vanuit professioneel oogpunt:Als ik jou verhaal zo lees je gevoel op papier zie staan, zou ik op dit moment de procedure om het weg te laten halen niet uitvoeren, en je zeker meer denk tijd geven. 

    #10118232 Quote

    Allereerst natuurlijk een knuffel voor wat he doormaakt nu.

    hier een mama die in 2015 zwanger raakte door de pil van toen een jongen waar ik geen toekomst mee had, schrok me dood omdat ik al een kindje had die ik grotendeels alleen heb moeten opvoeden en zelf aan de pil ben!  Ik heb altijd gezegd dat ik een abortus nooit zou doen, maar toen.. was ik zwanger en wist eerst niet wat ik moest! Heb dagen gehuild en nagedacht maar toch de beslissing genomen.. dit kindje kon niet komen, heb de keuze gemaakt en hoe moeilijk het ook was, heb de hele behandeling enorm gehuild. 

    Ik heb geen spijt maar zal het noooit meer doen. Mijn enige advies voor jou is, als je twijfelt niet doen! Het komt wel groot en als je vriend er niet mee Eens is en weg gaat dan moet dat maar, jij bent sterk genoeg en zal het zeker redden! En wie weet draait hij uiteindelijk wel bij, maar voor jezelf bij twijfel niet doen want een terugkeer knop bestaat niet.

     

    heel veel sterkte aankomende tijd met welke keuze je ook maakt, zolang jij er 100% achter staat is het goed.

     

    knuffel

    Lees ook: Uitgerekende datum berekenen - handige tool

    Sanne1979
    Bijdrager
    #10118243 Quote

    Als ik jouw verhaal zo lees dan weet je denk ik zelf wel wat het antwoord is… Je geeft aan dat jullie alles op orde hebben, alleen je vriend wil het “nu” nog niet. Het feit is dat je “nu” zwanger bent van hem en dat het niet niks is om het dan “maar even” weg te laten halen. Een later moment was waarschijnlijk beter uitgekomen, maar dat is nu eenmaal niet zo.

    Ik denk dat je spijt zult krijgen als je het weg laat halen. Hoe super klein het nu ook is, het groeit wel in jouw buik. 

    Heel veel sterkte, maar blijf bij je eigen gevoel. En als je vriend je daardoor zou verlaten, dan is het maar een grote eikel die zijn verantwoordelijkheid niet neemt (sorry als ik te direct ben..),

    #10118274 Quote

    Ooh heftig zeg! Ik lees ook je twijfel en zou je adviseren echt naar jouw gevoel te luisteren. Je vriend denkt rationeel (net als zoveel mannen) en voelt het kindje niet. 

    Ik heb iets soortgelijks meegemaakt, kwam er 3 weken geleden achter dat ik (na foutje met condoom en MOP) zwanger was van iemand waar ik net mee aan het daten was. Hij gaf meteen aan er negatief tegenover te staan en ik was totaal niet bezig met kinderen (dacht ook dat ik ze niet wilde, ben 31). Maar nu ik het kon voelen, wilde ik het houden, eventueel zonder hem. Ik heb hem dat gemeld, inmiddels hebben we een paar dagen terug de 1e echo gehad (9weken) en hij begint nu al bij te draaien en wil het sowieso niet meer weg laten halen.. zo kan het dus ook gaan..

    Succes, sterkte en veel wijsheid gewenst bij je besluit!

    #10118461 Quote

    Als eerste echt heel erg bedankt voor jullie lieve reacties! doet me goed om wat steun te krijgen.

    Wat een emotionele rolercoaster is het deze hele week.

    Natuurlijk hebben mijn vriend en ik los van elkaar een verleden. waarin dingen zijn gebeurt waardoor we nu beide zo tegenover elkaar staan in deze keuze.

    gister avond is een goede vriendin van mij langs gekomen en heb ruim 3 uur met haar gepraat. daarna heb ik ook mijn vriend gebeld en eindelijk hebben we eens een echt gesprek gehad hier over. hij kon mij eindelijk duidelijk vertellen waarom hij het nu nog niet wil. hierdoor snap ik hem een stuk beter maar betekende nog steeds niet dat ik alleen maar moest doen wat hij wil.

    Hij gaf mij ook echt het idee voor het eerst begrip te hebben voor mijn gevoel en twijfel. Hij begreep waarom ik na de afspraak morgen nog wat meer tijd nodig heb om echt een goede keuze voor mijzelf te maken. mij is gister wel door al het nadenken en gesprek met vriendin duidelijk geworden dat ik echt niet er opnieuw alleen voor wil komen te staan. de oudste heeft officieel een andere biologische vader en die is er vandoor gegaan na een relatie van 2 jaar toen ik zwanger bleek te zijn. de vader van de andere 2 ziet hem volledig als zijn zoon en heeft hem ook officieel erkend dus dat is gelukkig helemaal goed gekomen en hij heeft een hele goede vader..  maar het was wel heel zwaar en ik weet dus ook hoe zwaar het is om alleen een baby op de wereld te zetten en toen had ik er niet nog 3 rond rennen waar ik rekening mee moest houden. dus dat dit voor mij duidelijk werd gaf mij al een stuk meer rust. in mijn eentje wil ik het niet.. ik zou het echt wel kunnen, dat weet ik, maar omdat ik ook nog niet eens zeker weet of ik wel een 4e kindje ooit zou willen voelt dit voor mij als een goede beslissing.

    Nadat ik deze beslissing voor mezelf duidelijk had en na het gesprek met mijn vriend werd mij ook steeds duidelijker dat ik vooral onwijs bang ben voor de abortus. want dit is zo onbekend en nieuw voor mij dat het veiliger voelde als ik zou kiezen voor een bevalling en dus het kindje te houden omdat ik wist wat ik dan kon verwachten.

    maar als ik heel eerlijk naar mezelf keek dan ben ik nu heel gelukkig met mijn 3 kinderen en wist/weet ik echt nog niet of ik ooit wel een 4e kindje erbij zou willen. Ik heb altijd gezegd dat ik er voor open sta wanneer er een moment zou komen dat dit ter sprake komt.. als die situatie zich zou voordoen.. dat ik dan die keuze zou maken.. wanneer ik in een stabiele relatie zit met een partner.. samen wonen.. duidelijke visie hebben van hoe we onze toekomst samen zien.. dan zou ik die keuze maken of ik nog een 4e kindje erbij zou willen en natuurlijk heb je dan geen garantie dat het ook dan zal lukken.. maar garantie heb je nooit in het leven.. dat weet ik als geen andere.. vanuit paniek en angst voor het onbekende voelde het houden veiliger.. maar toen ik die angst los kon laten voelde ik een rust over mij heen komen en werd het voor mij steeds duidelijker. 

    Voor mij en mijn kinderen is het de beste keuze om de zwangerschap te beeindigen. Natuurlijk zal ik vast in de toekomst eens terug denken naar dat moment.. en zal ik misschien willen dat ik een andere keuze had gemaakt. maar nu ik met steeds meer zekerheid in mijn hart voel dat dit de beste keuze is weet ik ook dat ik dat soort moment door kan komen. 

    en ik zal de komende dagen tot het ook echt gebeurt vast en zeker nog eens twijfelen omdat ik het echt dood eng vind.. omdat ik het ook nog steeds heel moeilijk zal blijven vinden.. maar het kindje houden zal ook moeilijk zijn.. zal ook twijfels geven op sommige momenten en de vragen geven of dat de beste keuze was. 

    er bestaat eigenlijk geen beste keus.. alleen de juiste keuze voor mezelf. en deze heb ik vanuit mijn hart gemaakt.

    morgen heb ik de afspraak en zal ik een echo krijgen. dit zal een moeilijk moment zijn. maar ik wil de echo wel zien. ik weet dat die gemaakt word en dan kan ik het niet om het dan niet te willen zien. 

    ik heb gekozen voor abortus pillen omdat dit voor mij natuurlijker aan voelt dan curretage. daarom zal het na morgen nog 10 dagen duren voor ik die ook echt kan nemen want na die 5 dagen bedenktijd heb ik mijn kinderen thuis en is het ook mijn weekend met ze. je mag geen kinderen om je heen hebben wanneer het vruchtje afgestoten zal worden en je mag ook niet alleen zijn dus er zal ook genoeg tijd tussen zitten om nogmaals alles goed te overdenken en bespreken met mijn vriend. maar ik ben er vrij zeker van dat ik de juiste keuze heb gemaakt.

    ik hoop dat jullie mijn keuze begrijpen en dit niet gaan veroordelen want voor mij is dit echt het moeilijkste dat ik ooit zal moeten doen. ik kies voor mezelf echt niet de makkelijkste weg en heb de keuze ook niet zomaar gemaakt.

    nogmaals super bedankt voor alle steun en lieve berichtjes.

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct