Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Zwanger zonder ouders

  • Auteur
    Berichten

  • PlinoLino
    Bijdrager
    #10132519

    Hallo allemaal, ik weet niet of dit hier goed staat, of dat er mogelijk al een topic over is. Maar ik loop even tegen een een muur aan en zit erg met mezelf in de knoop.

    Enkele weken geleden ben ik er achter gekomen dat na ruim 2 jaar proberen, we eindelijk zwanger zijn. Inmiddels nu 8+3. Dit is natuurlijk heel fijn en ik ben wat dat betreft ook gelukkig en aardig in de wolken. 

    Helaas ben ik op jonge leeftijd mijn moeder verloren aan kanker en op mijn 20e (ben nu 26) mijn vader aan dezelfde slopende ziekte. 

    Ik mis het heel erg dat ik mijn moeder niet om advies kan vragen, haar kan vragen of alles wat ik voel ‘normaal’is. Wij hebben de keuze gemaakt om het al wel aan de ouders van mijn vriend te vertellen. Zij waren door het dolle heen, al met al heel erg blij om voor de eerste keer opa en oma te worden. Mijn schoonmoeder is één van de liefste mensen die op deze wereldbol rond loopt. (En ik weet dat niet iedereen het treft met zijn of haar schoonfamilie.) Maar ik hoef haar niet bij mijn bevalling bijvoorbeeld. Ook doet het vooral zeer dat ons kindje aan mijn kant geen familie meer heeft. (helaas leeft ook de rest van mijn familie niet meer, alleen mijn broer).

    Ik wist dat ik mijn moeder zou missen in deze situatie, maar zo erg had ik niet verwacht. 

    Dit is allemaal een beetje vreemd verwoord misschien, haha, maar ik ben benieuwd of er meer (toekomstige) moeders zijn met deze situatie. 

    #10132522 Quote

    Hai

    allereerst gefeliciteerd Met je zwangerschap! 

    Snap heel goed wat je bedoeld. Ik ben begin juni bevallen van ons eerstje zoontje en vond/vind het erg pittig. Mijn moeder is overleden toen ik 6 was en mis haar in deze tijd meer dan ooit! Mijn vader leeft nog wel, maar woont ver weg en contact is minimaal. 

    Ondanks dat mijn schoonmoeder altijd Wil helpen, voel ik me best vaak eenzaam. 

    Hopelijk Heb je fijne vriendinnen om ook dingen mee te bespreken. 

    Tis een hele bijzondere tijd, maar het gemis is in deze tijd ook heel groot! 

    Sterkte en geniet van deze tijd

     

    groeten Bianca 

    #10132523 Quote

    Hai

    allereerst gefeliciteerd Met je zwangerschap! 

    Snap heel goed wat je bedoeld. Ik ben begin juni bevallen van ons eerstje zoontje en vond/vind het erg pittig. Mijn moeder is overleden toen ik 6 was en mis haar in deze tijd meer dan ooit! Mijn vader leeft nog wel, maar woont ver weg en contact is minimaal. 

    Ondanks dat mijn schoonmoeder altijd Wil helpen, voel ik me best vaak eenzaam. 

    Hopelijk Heb je fijne vriendinnen om ook dingen mee te bespreken. 

    Tis een hele bijzondere tijd, maar het gemis is in deze tijd ook heel groot! 

    Sterkte en geniet van deze tijd

     

    groeten Bianca 


    PlinoLino
    Bijdrager
    #10132530 Quote

    Heel erg bedankt, Vooral dat eenzame gevoel inderdaad. Ik kan het niet geheel loslaten. 

    Mijn partner heeft (gelukkig) de perfecte jeugd gehad en zorgeloos kunnen opgroeien. Dus op dit vlak begrijpen we elkaar totaal niet. 

    Waar ik op dit moment veel steun aan vindt is één van de beste vriendinnen van mijn moeder. Die begrijpt gelukkig wel enigszins hoe ik me voel.


    mommmmmy
    Bijdrager
    #10132541 Quote

    Wow alsof ik mijn eigen verhaal lees. Het stuk over je schoonouders… herken je zo!! Mijn schoonouders denken alleen dat ik niks weet omdat ik mijn eigen moeder niet meer heb. Heb daardoor het gevoel alsof ze me alles willen vertellen, wat ik wel en niet moet doen. Ze bedoelen het natuurlijk goed maar ik heb er moeite mee.

    Ik  mijn ouders verloren door een misdrijf, toen ik 16 was. Ben toen 9 maanden in een pleeggezin terrecht gekomen en daarna op mezelf. Ben nu 23 jaar en 13 weken zwanger van de eerste. (dat duurde ook bijna 2 jaar)

    ik mis mijn ouders ook enorm en heb ook geen fijne tantes of iets om dit mee te delen. Vriendinnen zitten ook totaal niet in een kinder/baby/zwangere fase dus ik voel mij hier zooo enorm alleen in! 

    Je bent hier dus zeker niet alleen in, en ik blijkbaar ook niet!

     

     


    mommmmmy
    Bijdrager
    #10132542 Quote

    en natuurlijk van harte met je zwangerschap!!! 


    Nikki nikki
    Bijdrager
    #10132546 Quote

    @plinolino

    gefeliciteerd! 

    Ik snap goed wat je bedoeld en het zal voor de rest van je leven een gemis zijn.

    wij kregen tijdens mijn zwangerschap te horen dat mijn moeder long kanker had en zij is helaas overleden toen mijn dochter 10 maanden was.

    inmiddels is ze 14 maanden en ik mis me moeder ontzettend met alles.

    mn dochter loopt nu ze kletst en dit kan ik allemaal niet delen 

    mn dochter is zo ontzettend grappig en soms denk ik ohhh wat had me moeder hier om kunnen lachen.

    mn vriend heeft ook geen moeder meer al een jaar of 5 gelden overleden dus mijn dochter heeft helemaal geen oma’s terwijl die van mij nog allebei leven.

    ik probeer niet te veel stil te staan bij wat als want dan word ik gek.

    gelukkig heb ik wel een hele lieve zus waar ik heel goed mee ben dit scheelt wel.

    ik hoop dat je hormonen je niet al te verdrietig maken en je schoonmoeder kan je eigen moeder niet vervangen maar gelukkig hebben jullie wel een goeie band.

    geniet van alle momenten die je wel hebt het is nu jou beurt om herinneringen te maken.

    ❤️


    PlinoLino
    Bijdrager
    #10132560 Quote

    @Mommmmmy Kan een mens dan toch opeens goed doen, dat je weet dat je niet alleen in een soortgelijke situatie zit. Ookal voel je je dan toch soms zo ontzettend alleen. 

    Mijn schoonouders doen gelukkig niet wat die van jou doen. Ze hebben de deur voor me open gezet met “Als je ergens tegen aanloopt horen we het graag” En mijn schoonmoeder is heel erg begripvol. Ze had een heel lief kaartje voor me geschreven waarin ze aangaf Dat ze van me houdt als haar eigen dochter, maar ze ook weet dat ze mijn moeder nooit zou kunnen vervangen. Zowel voor mij niet als voor ons toekomstige kindje niet. 

    @ NikkiNikki bedankt voor je verhaal, moet een hele ingrijpende periode voor je geweest zijn. Lijkt me verschikkelijk. 

    En och die hormomen, die maken het alleen maar erger. Ik kan echt om alles huilen op t moment. 


    mommmmmy
    Bijdrager
    #10132599 Quote

    Ook ik heb alleen nog maar broers, dus dat is ook niet echt iemand waarmee je je hele zwangerschap deelt. Ookal zijn t mijn hartjes maar dat is toch iets meer voor vrouwen. 

    Mijn schoonmoeder vraagt bijvoorbeeld aan mijn vriend; je zingt toch wel elke avond tegen de baby? Ja dat moet je echt doen daar worden ze rustig van. In denk dan bij mezelf, joh ik ben net uit het eerste trimester. Rustig!! 

     

    Super lief van je schoonmoeder! Die van mij is ook echt een schat maar af en toe…

    weetje waar ik het meeste moeite mee hebt? Dat niemand het durft te benoemen. Geen enkele vriend durft te vragen of ik het nu extra moeilijk heb met Mn ouders. Ook Mn schoonouders vragen er niet naar, alsof het er niet is. Mijn ouders worden dan vergeten ondanks dat ze er al jaren niet meer zijn.. dat doet mij ook echt pijn! 

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct