door

7 moeders over hun (pittige) rit naar het ziekenhuis

Scheurden jullie naar het ziekenhuis toen de baby zich aandiende? Vervloekte je de hobbels en bochten? Of zat je nog heel ontspannen grapjes te maken tegen je zenuwachtige partner? Zeven moeders over hun rit naar het ziekenhuis.

Terwijl je de ene na de andere wee wegpuft, kan die autoreis naar het ziekenhuis prima te doen zijn of ondraaglijk lang aanvoelen.

Advertentie
  1. Grapjes

    Malia: ‘Ik was enorm ontspannen toen we naar het ziekenhuis reden. We waren er zo. Toen we aankwamen, kon ik – vond ik zelf tenminste – nog hele leuke grapjes maken. Ik moest verplicht in een rolstoel en grapte tegen mijn man: “Ga jij paniekerig duwen, dan doe ik alsof ik heel hard aan het puffen ben.” Maar mijn man was veel te zenuwachtig om te kunnen lachen. Ik moet zeggen dat het lachen me in de bevalkamer ook wel snel verging.’

  2. Kraammatje

    Melinde: ‘De bevalling van nummer drie begon met een plons vruchtwater bij het omdraaien in bed. Top! Ik was er helemaal klaar voor. Maar mijn zoon blijkbaar niet, want behalve wat lichte krampen gebeurde er na 24 uur nog steeds niets. Op naar het ziekenhuis met een kraamverband in mijn onderbroek en zittend op een kraammatje om de autobekleding schoon te houden. Zonder verder lichamelijk ongemak – ik had immers nog steeds geen weeën – zat ik heel blij in de auto. Het voelde alsof ik met vakantie ging: de wetenschap dat als ik terug zou rijden ons kind erbij zou zijn gaf me vleugels.’

  3. Plankgas

    Linda: ‘Mijn vliezen waren gebroken en ik had zo’n zes centimeter ontsluiting toen de verloskundige het een mooi moment vond om naar het ziekenhuis te vertrekken. Tot dan toe was alles heel ontspannen verlopen, dus wij dropten op ons gemak onze zoon bij de buren en zaten heel rustig in de auto. Ik stuurde zelfs nog wat appjes naar familie toen ik opeens enorme druk voelde. Een perswee! Ik herkende het van ons eerste kind. “Hij komt eruit!” gilde ik tegen mijn vriend, die plankgas naar het ziekenhuis reed. Waar amper een kwartier later onze tweede zoon ter wereld kwam.’

  4. Zonder man

    Rosalie: ‘Bij mijn derde kind was het een heel gedoe om op tijd bij het ziekenhuis te zijn. Mijn man had m’n vader gebeld om te zeggen dat onze dochter zich aandiende. Opa zou dan namelijk meteen naar ons huis komen om op onze oudste kinderen te passen. Maar het duurde en het duurde maar. Toen mijn man belde, bleek mijn vader op z’n dooie gemak onderweg te zijn, hij was pas halverwege. Hij had niet begrepen dat het haast had. Ondertussen waren de kinderen al wakker en trokken ze huilend aan mijn benen terwijl ik de weeën wegpufte. Ik ben toen maar met de verloskundige alvast vertrokken in haar auto, niet echt leuk. Mijn man kwam maar net op tijd in het ziekenhuis om onze jongste geboren te zien worden.’

  5. Relaxed

    Yasmin: ‘Mijn rit naar het ziekenhuis was heel relaxed. Ik wist namelijk helemaal niet dat ik ging bevallen! Ik was ruim 41 weken zwanger en ging naar het ziekenhuis voor een echo. Eenmaal daar bleek de bevalling begonnen en mochten we meteen blijven.’

  6. Vergeten

    Erin: ‘Wij zaten vrolijk in de auto om achter de verloskundige aan te rijden, toen we ons opeens bedachten dat we iets essentieels vergeten waren: de ziekenhuistas! Gelukkig had de verloskundige – die in haar auto voor ons reed – door dat we stopten. Mijn man rende naar binnen en weer naar buiten met de tas. Eenmaal in de auto realiseerden we ons vijf minuten later dat we ook de MaxiCosi vergeten waren! Waarom hadden we die niet alvast in de auto gezet? We wilden de verloskundige niet weer laten schrikken door opeens te stoppen, dus mijn man is de MaxiCosi gaan halen nadat hij mij bij het ziekenhuis had afgezet. Hij miste daardoor bijna de geboorte. Achteraf was het helemaal niet nodig, want ik bleef toch een nacht in het ziekenhuis met de baby.’

  7. Hobbels

    Marieke: ‘De bevalling van mijn vierde kind startte thuis, waar ik het liefst wilde bevallen. Maar de ontsluiting vorderde niet en ik moest naar het ziekenhuis. Ik baalde enorm. Mijn drie kinderen waren wakker – het was 7.00 uur ‘s ochtends – en ik stond onderaan de trap de zoveelste pittige wee op te vangen. De jongens waren in goede handen, maar hun bezorgde koppies en mijn moeders bemoedigende woorden maakten dat ik in tranen de auto in ging. Ik greep me in de auto vast aan de handgreep en vond de gordel echt heel irritant. Ik kon de weeën nauwelijks opvangen vanwege de hobbels en de bochten vervloekte ik. Pas toen ik weer thuis was met onze gezonde dochter was ik gelukkig.

Beeld: Shutterstock

Leestip: Deze vrouw had de snelste bevalling ooit