Bevallingsverhaal
door

Bevallingsverhaal: ‘Harder persen, hoor ik. Maar het hoofdje komt niet dieper’

Thuis, in bad, zonder pijnstilling: dat is hoe Marjolein (31) haar tweede bevalling voor zich ziet. Maar dan moet ze toch naar het ziekenhuis, omdat er een scheurtje in haar vliezen is en de bevalling wordt ingeleid.

Een badbevalling

‘Vandaag is de dag. Na drie dagen zenuwachtig zijn, moeten we ons melden in het ziekenhuis. “Heb je er zin in?” vraagt de verpleegster als we binnenkomen. Nou nee, ik zie op tegen de weeënopwekkers. Tegen een vacuümpomp. Het hier moeten blijven. Tegen alles, eigenlijk.

Advertentie

Ik wilde een badbevalling en zo natuurlijk mogelijk bevallen, maar drie dagen geleden verloor ik ineens wat vocht. Na controle in het ziekenhuis bleek het een scheurtje in mijn vliezen te zijn. Heel klein, maar genoeg om onder de noemer ‘gebroken vliezen’ te vallen. Ik mocht naar huis om vandaag weer terug te komen voor een inleiding.

Het begint!

Eerst krijg ik een pilletje om mijn baarmoedermond te laten verstrijken. Over vier uur moeten we ons weer melden. Sean en ik gaan een stukje wandelen. Rondjes om het ziekenhuis. Wat moeten we anders? Weeën komen er niet echt. Alleen wat flitsen in mijn buik. “Dan gaan we je vliezen breken,” zeggen ze. Een sloot water stroomt naar buiten. Mijn buik trekt samen. Ik herken het gevoel meteen: dit zijn weeën!

Ik settel me in het ziekenhuisbed en krijg plakkers op mijn lichaam. Ik blijk twee à drie centimeter ontsluiting te hebben. Mijn lichaam is wakker geworden door het breken van mijn vliezen. De krampjes worden al snel echte weeën. Ik probeer rustig te blijven.

Zonder pijnbestrijding

Veroniek komt binnenvallen. Mijn vriendin én verloskundige. Omdat de bevalling medisch is, mag zij er als verloskundige niet meer bij zijn, maar wél als vriendin. Ze is onze spreekbuis, want ze kent ons bevalplan. Zo basic mogelijk en het liefst zonder pijnbestrijding. Vroeger deed iedereen het zo, dus waarom zou ik dat niet kunnen?

We zitten nog te lachen tussendoor. Het heeft ergens wel iets grappigs allemaal. Nieuwe controle: vier centimeter. Dat gaat niet snel. “Ja hallo,” zeggen ze, “je hebt nog maar net weeën!” Nou en? Die pijn is al ontzettend hevig! Ik grijp het bed. Daar komt weer een wee.

Wat een marteling. Ik klap dubbel van de pijn. Net kon ik er nog om lachen, nu niet meer. De weeën denderen door. Mijn ontsluiting ook. Zeven à acht centimeter nu. Pure concentratie. Geen idee hoelang ik al bezig ben, maar dit lijkt ineens zo snel te gaan. Veroniek aan de ene kant, Sean aan de andere. Hij is zo kalm, zo’n steun. Samen helpen ze me puffen. Veroniek doet het voor. Sean valt bij, waar nodig. “Hou vol, voordat je het weet hebben we onze tweede zoon,” zegt hij bemoedigend.

Persen

“Je mag persen,” wordt er ineens gezegd. Oh shit, zijn we daar al beland?! In een paar uur tijd naar volledige ontsluiting. Ik ga een mens uit me persen. Kan ik dat nog een keer? Ik heb geen keuze. Dikke persweeën. Mijn lichaam neemt het over. Ik knijp in Seans hand.

Persen. Brute kracht. Maar ik krijg hem niet verder. “Harder persen!” hoor ik. Ik werk me uit de naad, maar het hoofdje komt niet dieper. Het gaat niet. Dit klopt niet! Ze maken een echo. Hij is gedraaid. Tijdens de bevalling een sterrenkijker geworden. Mijn moed verdwijnt per direct. Krijg ik hem er zelf niet uit? Binnen tien seconden staat de kamer vol met artsen. Toeters, bellen, alles erop en eraan.

De ontlading

De gynaecologe in opleiding roept iets over een ‘knip’ en: “Als het niet lukt, moeten we naar de OK.” Maak me gek. Ik heb me dagen druk gemaakt over een ziekenhuisbevalling en nu zit hij gewoon vast. Dit kan niet waar zijn! Dit was ALLES wat ik niet wilde. Knip, vacuümpomp, ik weet niet wat ze allemaal doen. Maar het lukt ineens. “Hij komt eraan!” En voordat ik het weet, is hij eruit. Sean knipt de navelstreng door. Wat een ontlading. Ze zeggen vaak dat de tweede makkelijker is, maar no way, dat gaat bij ons niet op. Maar wat zijn we blij dat je er bent, lieve Raff!’

Lees ook: Bevallingsverhaal: ‘In twintig minuten tijd zijn we twee prachtige kinderen rijker’

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Tekst: Janou Zoet, Fotografie: Mirjam Cremer