bevalingsverhaal
door

Bevallingsverhaal Natascha: ‘Ze is gedraaid, een sterrenkijker. Ook dat nog'

Natascha (30) is na 41 weken en twee dagen wel klaar met haar zwangerschap. Als de verloskundige de bevalling wil inleiden, gaat het opeens sneller dan gedacht. Tenminste, zo lijkt het.

‘ʻBen je er klaar voor?” vraagt de verloskundige. Tsja, hoe klaar kun je zijn na 41 weken? Ze gaan een ballonnetje plaatsen om de bevalling op gang te brengen. Ein-de-lijk. Ze is nog niet begonnen of: flats! Ik kijk naar beneden. Een sloot water op de grond. Mijn vliezen! 

Advertentie

Wc-begeleiding

Dat verandert de zaak. Geen ballonnetje en voorlopig niet naar huis. De baby ligt niet diep genoeg, wat risico’s geeft met de navelstreng. Dus ik moet plat liggen. Ik mag niet eens zelf naar de wc. Hoelang zal het duren voordat ik haar in mijn armen heb? 

Blijven, dus schrijven

Daan, wil jij het boek en een pen pakken? Al sinds het begin van mijn zwangerschap ben ik voor Roos aan het schrijven. Ik schrijf over het ziekenhuis. Wat er vandaag is gebeurd. Daan schrijft ook een stukje. We zijn allebei zo benieuwd naar haar. 

Wachten en appen

Krampjes komen en gaan. Het blijft rommelen. Rond de middag mag ik weer wat lopen. We proberen onszelf maar te vermaken. Ik hoef nog niet te puffen, niks. We kijken samen tv, ik app nog wat met vriendinnen en doe een poging tot lezen. Al lukt dat niet echt meer. De dag kabbelt voorbij. Wanneer gebeurt er nou iets?

Serieuze kramp

Het is donker in de kamer. Het is middernacht. Daan is op de bank in slaap gevallen. Ik staar naar het plafond. Oef, dat was ineens een pittige kramp. Niet veel later nog eentje. Draaien, woelen. Dit voelt ineens serieus!

Een kamer vol

Zachtjes pak ik mijn telefoon om de weeën te timen. Ik wil Daan niet wakker maken. Ze komen om de tien minuten. Ik druk op de knop. Een handeling die alles in gang zet: Daan wakker, verpleging in de kamer, een inwendige controle. Ik heb een centimeter ontsluiting en pittige weeën tussendoor. Ik kan ze niet meer liggend opvangen. Wat heftig dit ineens. Het bed uit, snel. Rondlopen. Wacht even. Daar komt er weer eentje. Daan duwt op mijn rug. Een oefening van zwangerschapsyoga. Knijpen in de bedrailing. Laat het helpen!

Warm bad

Rondlopen, vasthouden, wegpuffen. Daan helpt, maar ik ben zó moe. En ik zit pas op vier centimeter. Hoelang gaat dit nog duren? “Kom maar,” zegt Daan. “Je mag in een andere kamer in een bad.” Echt? Lopen lukt nog, maar ik hou me wel aan hem vast. Langzaam de gang over, het bad in. Het warme water voelt als een zachte deken. Oh, wat is dit fijn. 

Van buik tot baby

Beeld: Mirjam Cremer geboortefotografie

Weekracht tien

Daan gaat even douchen. Het badwater voelt ineens zo warm. Té warm. Ik hang half uit het bad, een beetje koelte over mijn rug. Weer een wee. Ik knijp in de badrand. Het zijn er zo veel ineens. Alles trekt samen. Storm in mijn buik! Ik zoek naar een knop, maar die is er niet. Roepen lukt niet. Waar is iedereen?

Alles op alles

Seconden lijken uren te duren. Daan is terug. Hij heeft er iemand bijgehaald. Met z’n tweeën takelen ze me uit bad. Terug naar onze kamer. Ik kan niet meer lopen. Het doet zo’n pijn! En ik heb al 24 uur niet geslapen. Ik weet het niet meer. Wat kunnen we doen? Geen idee hoe laat het is. Doet er ook niet meer toe. Ik focus op de yoga-oefeningen en probeer rustig te blijven. Een ruggenprik is mij te heftig. Wat is er nog meer? Morfine? Ik zit op zes centimeter. De weeën zijn zó heftig, maar ze doen te weinig. Dus niet alleen pijnstilling, maar ook wee-opwekkers. Alles wordt nu ingezet.

Eindelijk actie

Negen centimeter ontsluiting. Ik wil persen. Alle kracht erop zetten. Ik wil haar eruit duwen, maar het mag niet te snel. “Oké, je mag nu rustig meeduwen,” wordt er gezegd. Eindelijk mag ik iets doen! “Kom op schat,” zegt Daan, terwijl hij naar de monitor kijkt en mijn hand grijpt. “Daar komt er weer eentje, je kan het.” Voeten in de beugels, duwen. Niet fijn, maar ik moet. Ik ben zo moe, maar ze moet eruit. Doorduwen! Ik kan die perswee niet vasthouden, de druk er niet ophouden. Ze floept telkens terug.

In tranen

Verpleegkundige bij mijn hoofd. Daan naast mij. Ze is gedraaid, een sterrenkijker. Ook dat nog. “Een knip en hard persen,” zegt de verloskundige. Ze duwen op mijn buik. Ik geef alles. Daar komt ze! Ik heb de kracht niet om haar zelf aan te pakken, maar ze huilt. Het is voorbij! Daan is in tranen. Lieve Roos, je bent er.’

Mini-biografie

Naam moeder: Natascha
Naam kind: Roos
Gewicht: 3728 gram
Lengte: 50 centimeter

Lees meer bevallingsverhalen