Bevallingsverhaal
door

Bevallingsverhaal: ‘Wat? Een keizersnee? Echt niet! De schaar komt in beeld’

Een paar dagen na de uitgerekende datum wordt Jolanda (31) gestript. Dat doet wel iets, maar echt hard gaat het niet.

‘Oven aan, ingrediënten op het aanrecht: cupcakes zijn zó mijn guilty pleasure tijdens de zwangerschap. Wat blauwe versiering erbij, wat roze. Het kan allebei nog. Oef, kramp. En flink ook. Ik grijp het aanrecht. Dit voelt anders dan anders.

Advertentie

Goed geroerd 

Vanochtend ben ik door de gynaecoloog gestript. “Ze zit wel ruw te roeren daar beneden,” zei ik nog zachtjes tegen Swen. Maar goed, het heeft dus wel effect. Dit is zeker weten een wee. Langzaam kan ik weer ontspannen. Bakmix in de vormpjes. Oven open, cakes erin. Ik loop een rondje om het kookeiland. Het helpt om een nieuwe wee weg te puffen. Volgens de weeëntimer op m’n telefoon komen ze regelmatig, maar er zit nog veel tijd tussen. Swen is aan het werk, die bel ik nog niet, want hij heeft het hartstikke druk. En dit kan nog keilang duren.

Toch maar bellen

Rondlopen. Weeën opvangen. De cakejes liggen inmiddels afgekoeld op een schaal. Ik pak er eentje. Nu het bijna avond wordt, bel ik tóch maar de verloskundige. Gewoon, om te zeggen dat er iets gaande is. “Mijn collega komt straks bij je langs,” zegt ze relaxed. Hmm, dan bel ik Swen ook maar. Daar wil hij vast bij zijn.

Als ze er allebei zijn, doet de verloskundige meteen een controle. Twee à drie centimeter ontsluiting. Oké, dat is mooi toch? Als ze weg is, komt Swen bij mij op bed liggen. De weeën worden pittiger. Ik puf en Swen duwt intussen op mijn rug. Die tegendruk is fijn.

Lees ook: Bevallingsverhaal: ‘In twintig minuten tijd zijn we twee prachtige kinderen rijker’

Ik wil blijven 

Het is al rond middernacht als de verloskundige weer langskomt. Drie à vier centimeter nu. We mogen naar het ziekenhuis. Pfff… Opstaan, schoenen aan, ik moet er niet aan denken. Kunnen we niet nog even hier blijven? Maar ze weten me te overtuigen. Nu is het nog te doen, met dikke weeën niet meer.

In het ziekenhuis gaan we met horten en stoten naar de afdeling. Stukje rijden met de rolstoel, weer even stilstaan voor een wee. De kamer is wel super. Lekker groot en ver weg van de rest. Ik kan dus vrijuit gillen, mocht het nodig zijn. Ik heb vijf centimeter ontsluiting, blijkt na een controle. Dit gaat goed.

Twee uur later

Twee uur later. Nog steeds vijf centimeter. Hoe kan dat nou? “We gaan je vliezen breken,” zeggen ze. Het voelt alsof ik in mijn broek plas. Ik ga onder de douche. Het warme water geeft rust, maar ik ben ineens zó misselijk. Oh nee, ik moet overgeven! Ik haal het toilet maar net. “Dit is een teken dat het snel gaat,” zegt de verloskundige enthousiast. Maar uit de controle blijkt iets anders. Nog steeds vijf centimeter. Ik ben er zó klaar mee. Ik wil nú een ruggenprik.

Het wordt meteen in gang gezet. Een infuus, monitoren en verpleging. Wat een drukte ineens. De ruggenprik is geweldig. De weeën blijven doorgaan, maar ik voel ze amper. Ik krijg ook een pompje, daarmee kan ik de pijnstilling zelf reguleren. Met de pijnstilling en weeënopwekkers rommelen we de dag door. “Heb je weer pijn?” vraagt Swen opeens. De weeën worden inderdaad heftig. Ik druk op het pompje met pijnstilling, maar die doet niks meer. Help, mijn gevoel komt terug!

Leestip: Noëlle’s bevallingsverhaal: een natuurlijke badbevalling

Persen maar

“Je zit al op negen centimeter, probeer het laatste stukje zonder pijnstilling. Pers maar mee,” zegt de verpleegkundige dan. Het voelt gek, maar ik ben blij dat het eindelijk kan. Persen. Wachten. En ondertussen duwen ze op mijn buik. Ik hoor ze fluisteren. Iets met plan B. Wat? Een keizersnee? Echt niet! De schaar komt in beeld. Dat wil ik ook niet! Ik ga ervoor. Keihard persen. Ik voel de baby zakken. Laatste keer!

Ze hebben haar meteen op mijn borst gelegd, maar ademt ze wel? Dan gaat haar mondje open. Een mooie huil vult de kamer. Wat een opluchting. We hebben het gedaan. “Hoe heet ze?” vragen ze. “Emily,” zeggen we tegelijk. Onze dochter heet Emily.’

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Tekst: Janou Zoet, Fotografie: Mirjam Cremer

Ook lezen: Het bevallingsverhaal van Shirley (26): ze is precies veertig weken zwanger als ze naar een familiefeestje gaat. En dan staat haar schoonfamilie raar te kijken als haar vliezen breken.