bevallen in nederland
door

'Drie dagen werken? In Parijs is dat onmogelijk'

Geboren in Parijs, maar bevallen in Nederland. En daar is ze heel erg blij mee. Sinds de Franse Solene moeder is, ziet ze hoe groot de verschillen tussen het opvoeden van een kind in Frankrijk en Nederland eigenlijk zijn.

Tot vijf jaar geleden woonde Solene Souquet (32, marketeer) in Parijs. Met haar man Frederic (41) verhuisde ze naar Nederland voor zijn werk. Ze hebben een zoon: Edgar (1).

Advertentie

Baan vs. baby

‘Toen we naar Nederland verhuisden, waren we nog totaal niet met kinderen bezig. Baby’s veranderen je hele leven, dacht ik. Daar was ik nog niet aan toe. Dat veranderde toen ik hier in een café zat. Ik zag relaxte moeders afspreken met vrienden met hun kinderen erbij. In de kroeg. In Parijs is dat ondenkbaar. Als je je kind daar al meeneemt naar de kroeg, word je erop aangekeken zodra ze druk doen of lawaai maken. Hier vinden mensen dat niet erg. Er is soms zelfs een speelhoek. Op zo’n manier zag ik het ineens wél voor me om moeder te worden. In Frankrijk plan je een kind tussen je werkende bestaan door. Het is normaal om veel te blijven werken en je kind vier of vijf dagen naar de opvang te doen. Kinderen zijn dan van ’s morgens vroeg tot soms wel zeven uur van huis. Toen ik nog in Parijs woonde, vond ik dat normaal. Sinds ik hier woon en een kind heb, kijk ik er anders tegenaan. Kinderen ontwikkelen zich zo snel, ik wil daar niet te veel van missen. En dus werk ik nu drie dagen. De rest van de tijd ben ik bij Edgar. In Parijs was me dat nooit gelukt. Geen werkgever die je een contract voor drie dagen aanbiedt.

Warme maaltijd

Fransen vinden goede manieren voor een kind heel belangrijk. “Niet rennen, niet schreeuwen, niet druk doen.” Ik ben meer van de Nederlandse, iets relaxtere manier. Mijn moeder moet daaraan wennen als ze hier op bezoek is. Dan zegt ze tegen me dat ik vaker nee moet zeggen. Maar ik vind dat een kind gewoon kind moet kunnen zijn. Natuurlijk mag Edgar niet slaan of bijten, maar kinderen rennen nu eenmaal. Daar moet je niet te gestrest over doen. Waar ik niet aan kan wennen, is het Nederlandse eten. Ik geef altijd een warme maaltijd met veel groenten mee voor Edgar als hij naar de crèche gaat. Een van de leidsters vond dat gek en zei: “Wij zijn ook groot geworden met brood en pindakaas.” Klopt, maar ik vind het belangrijk dat Edgar divers eet en dus krijgt hij twee warme maaltijden per dag.

Gezellig bevallen

Typisch Nederlands is gezelligheid. Dat zie je ook terug in de verloskundige zorg. Je hoeft niet naar een gynaecoloog of huisarts, zoals in Frankrijk, maar mag om de zoveel tijd naar je verloskundige. Als alles goed gaat, praat je even en wordt er gevraagd hoe het met je gaat. Heel menselijk allemaal. Ook de bevalkamers zijn veel gezelliger. Bijna als een huiskamer. Er stond bij ons zelfs een bank waarop Frederic kon slapen. In Frankrijk beval je standaard in het ziekenhuis en zijn de bevalkamers klinisch met fel wit licht. Ik was dus blij verrast toen ik hier in het ziekenhuis kwam. En als kers op de taart krijg je kraamzorg. Ik vond dat eerst best spannend: een vreemde bij je in huis. Maar het is me zo goed bevallen. Lekker in ons eigen bed knuffelen met onze pasgeboren baby. Ik ben echt blij dat ik in Nederland ben bevallen.’

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine– Interview Philippine Dike-Dankelman en Chantal Visser, Productie: Colorenco, Fotografie: Kim Krijnen, Styling: Paula Schouten, Visagie: Corinne van der Heijden

Artikelen van Ouders van Nu ontvangen in je mailbox? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.