Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Tweeling
door

'Een tweeling: hoe ga ik dat doen in mijn eentje?'

Een tweeling: wat een geluk, dacht Ilse (31). Maar toen ging met dertien weken zwangerschap haar relatie uit en zat er niks anders op dan haar dochters Britt en Liv (nu zes maanden) alleen op te voeden. 'Ik sta vierentwintig uur per dag aan en dat is heftig. Toch zou ik het niet anders willen.’

‘Ik heb altijd al een kinderwens gehad. Mijn vriendinnen trouwden en kregen kinderen: dat leek mij ook heerlijk. Ik stelde me voor hoe de onvoorwaardelijke liefde voor een kind zou voelen. Ik ben gek op tennis, dus zag mijn kleuter al voor me met zo’n poloshirt en een mini-racket op de tennisbaan. Ook over vakanties met een kind kon ik fantaseren. Een Spaans strand, spelen met schepjes en emmertjes in het zand.

Advertentie

Toen ik vermoedde dat ik zwanger was, reed ik in één week tijd drie keer naar de McDonald’s, omdat ik vreselijk veel zin had in friet met extra veel mayo en een chili chickenburger. Dat was het moment waarop ik dacht: laat ik toch maar eens een test doen. En ja hoor: zwanger. Ik was zo blij en vond het ook spannend, of de baby wel gezond zou zijn.

Zijn het er drie?

Met acht weken ging ik naar de verloskundige voor de eerste echo. Ik was opgelucht toen ik een hartje zag knipperen, maar al snel schrok ik me rot. Het leek wel alsof ik drie baby’s zag zitten! “Het is een tweeling,” zei de verloskundige. “De vlekjes die je ziet, zijn vruchtzakjes.” Ik vond dit nieuws fantastisch, maar was ook realistisch. Een tweeling is twee keer zoveel werk. Moesten we een nieuwe auto kopen? Moesten we verhuizen en was het financieel allemaal wel haalbaar? Toch werd ik al snel verliefd op het idee. Zouden het jongens of meisjes zijn? En misschien werden het wel hele goede maatjes van elkaar.

Met dertien weken zwangerschap strandde mijn relatie. Ik wil niet veel kwijt over de vader van mijn kind. Ik was verdrietig en bang. Lukte dit wel in mijn eentje? En kon ik de kinderen geven wat ze nodig hadden? Financieel gezien, maar ook emotioneel en zonder de hulp van hun vader. Gelukkig heb ik super lieve vrienden en familie om me heen, die alle vertrouwen in mij als moeder hadden. Iedereen was positief, dus al snel kon ik mezelf vermannen. Het geluk dat ik een tweeling kreeg, overheerste. Mijn ouders en nicht gingen mee naar echo’s. Ik voelde me fit en gezond. Als ik ’s avonds in bed lag, legde ik mijn hand op mijn buik. In mijn lijf kloppen drie hartjes, dacht ik dan. Hoe gezellig is dit! Mijn buik was gigantisch. Er zat nog maar een millimeter tussen mijn buik en het stuur van de auto. Vriendinnen organiseerden een gender reveal party. Ik mocht twee ballonnen doorprikken. Alles zat onder de roze confetti.

Geplande keizersnede

Met 37 weken en 2 dagen werd ik verwacht in het ziekenhuis. Het was een geplande keizersnede, omdat de meisjes met hun tenen naar elkaar toe lagen. Die nacht sliep ik bij mijn nicht. Ik was superzenuwachtig en toen ik met mijn ouders naar de balie van het ziekenhuis liep om me te meldden, kon ik wel huilen. Ik vond het vreselijk spannend. Op dat moment had ik graag een man naast me gehad die me kon troosten en zeggen dat alles goed kwam. Wat als ik dood zou gaan tijdens de keizersnede? Dan hadden mijn dochters geen ouders meer. En zo piekerde ik maar door. Mijn leven zou drastisch veranderen. Over een paar uur had ik twee baby’s.

Toen ik klaar werd gemaakt voor de operatie zag ik twee ledikantjes staan. Jeetje, dit is echt serieus, schoot er door me heen. De anesthesist gaf me verdoving en ik huilde van angst. “Volgens mij is er iets mis met mijn hart,” fluisterde ik, maar de verpleegkundigen stelden me gerust. Ik was verdrietig dat ik dit in mijn eentje moest doen. Binnen drie kwartier werden Britt en Liv geboren. Na het hechten werden ze allebei op mijn borst gelegd. Hun warme hoofdjes tegen me aan. Jeetje, wat was ik opgelucht en gelukkig.

Voeden & slapen

Ik bleef vier dagen in het ziekenhuis en kreeg alle hulp van lieve verpleegkundigen. Ik gaf borstvoeding en zij legden de meisjes iedere drie uur aan, zonder dat ik daar zelf over na hoefde te denken. Mijn nicht en moeder waren er veel. Zij verschoonden luiers en deden de meisjes in bad. Ik kon nog niets door de keizersnede en keek trots toe. Maar toen moest ik naar huis. Mijn vader bracht ons met de auto en toen we binnenkwamen was de kraamhulp er nog niet. Britt moest nodig verschoond worden, en ineens besefte ik me dat ik nog nooit eerder een luier verwisseld had. Mijn vader en ik keken elkaar aan. Hoe gaan we dit doen?

Liv huilde inmiddels van de honger. We splitsen ons op en ik deed wel een half uur over het aantrekken van een schoon pakje voor Britt. Ik zat te klooien met de hals van een truitje en durfde haar nauwelijks op te tillen. Daarna gaf ik Liv borstvoeding. Hoe ga ik dit doen als ik straks in mijn eentje ben? dacht ik. De eerste twee weken kreeg ik hulp van mijn nicht, ouders, vrienden en de kraamhulp. Toch was het flink aanpoten en ik stopte na anderhalve week met borstvoeding, omdat ik eraan onderdoor ging. Ik was alleen maar aan het voeden en kwam niet toe aan slapen. Maar op het moment dat ik er alleen voor stond, werd het nog veel zwaarder.

Niet meer douchen

Als ik terugkijk op de eerste 12 weken nadat de meisjes geboren waren, vraag ik me soms af: hoe heb ik dat gedaan? Vooral de nachten waren loodzwaar. In alle boeken stond dat je een tweeling tegelijkertijd moet voeden, zodat ze in eenzelfde slaapritme komen, maar dit klinkt simpeler dan het is. Ik was meer dan een uur bezig met de voedingen en daarna had ik, als ik geluk had, nog een klein uurtje om te slapen. Liv had vaak last van krampjes en Britt kwam niet goed aan, waardoor ze snel weer honger had. Zij werd vaker wakker dan Liv, waardoor ik altijd wel met één baby bezig was.

Ik verwaarloosde mezelf volledig. Douchen? Eten? Naar de wc? Boodschappen doen? Daar had ik helemaal geen tijd voor. Liever pakte ik tien minuten slaap, voordat ik weer aan de bak moest. Van gekkigheid ging ik op zoek naar hulpmiddelen en ik kocht een voedingskussen op Ali Express waarin je een baby kan leggen, terwijl je de fles in een soort klittenbandarm hangt. Vast niet verantwoord, maar ik bleef er altijd bij en het maakte dat ik mijn handen vrij had voor de ándere baby. Vaak zat ik te piekeren. Wat als er iets met de meisjes gebeurt? Ik ben alleen, draag in mijn eentje de verantwoordelijkheid. Het zou zo fijn zijn om deze met iemand te delen. Ik mocht eigenlijk nog niet tillen en was bang dat het litteken zou ontsteken. Wie moest er voor de kinderen zorgen als ik weer naar het ziekenhuis moest? Toch genoot ik ondertussen óók. Dan lag ik op mijn bed met de meisjes op mijn borst. Er is niets fijner dan het gezucht en gekreun van tevreden baby’s. Ik voelde me trots en compleet met twee dochters. We vormden al meteen een echt gezin. Verliefd keek ik toe wanneer ze geeuwden als leeuwen. Of keihard windjes lieten, lekker ongegeneerd. Ik moest ook lachen als ze poepten en hun gezichtjes rood aanliepen. Alles zonder filter. Op straat sprak iedereen me aan. Een tweeling vinden de meeste mensen toch wel erg bijzonder.

Samen delen

Inmiddels zijn de meisjes een half jaar. Ik zie nu ook het verschil in karakter. Britt is ondernemend. Ze wil veel en is vaak gefrustreerd. Dan ligt ze lekker te schreeuwen op een kleedje en probeert van alles vast te grijpen. Terwijl Liv meer een dromer is. Zij is wat zachter en vermaakt zichzelf. Laatst lagen ze naar elkaar te lachen. Dan smelt ik helemaal. Natuurlijk deel ik alle mooie momenten met familie en vrienden. De eerste keer omrollen bijvoorbeeld. Iedereen in mijn omgeving is lief en begaan met ons. Maar soms mis ik het wel om bijzondere mijlpalen te delen met een partner. Dat is toch anders. Ook ’s avonds als ik alleen op de bank zit, zou ik graag de dag, waarop Liv en Britt weer van alles geleerd hebben, willen bespreken. Ik ben eigenlijk super trots op mezelf, want het gaat goed en de meisjes voelen zich veilig. Ik heb geleerd om hulp te vragen als ik dat nodig heb. Soms komt een vriendin langs om op de baby’s te passen en dan ga ik de was doen, luiers oprapen die verspreid liggen in huis en douchen. En als Britt of Liv huilerig zijn, komt mijn moeder langs om met ze te lopen, zodat ik even uit kan checken en op adem kan komen. Ik sta vierentwintig uur per dag aan en dat is heftig. Toch zou ik het niet anders willen.’

 Dit artikel is eerder verschenen in de rubriek ‘Soms gaat het anders’ in Ouders van Nu Magazine –  Auteur: Albertine Otten, Beeld: Shutterstock

Artikelen van Ouders van Nu ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.