bevallen in nederland
door

‘Geen ruggenprik? Mijn Mexicaanse familie was compleet in shock’

Libia woont al acht jaar in Nederland, maar merkte toen ze zwanger was pas hoe groot de verschillen tussen Nederland en Mexico eigenlijk zijn.

De Mexicaanse Libia Arteaga (34, fotograaf) en Koen (37) hebben twee dochters: Lucy (4) en Coco (2). Libia woont sinds 2012 in Nederland.

Advertentie

Achter het hek

‘Ik weet nog dat ik als klein meisje in Mexico-stad nooit op straat mocht spelen. Achter het hek moest ik blijven, want er is daar veel criminaliteit. Toen ik op mijn 24e als au-pair in Nederland ging werken, zag ik hoe anders het hier is. Kinderen spelen op straat en fietsen door het park. Ze zijn vrij. Ik voelde me zelf ook bevrijd. Het klinkt misschien gek, maar ik kon hier in een rokje met de metro zonder meteen lastig te worden gevallen door mannen. Ik voelde me thuis in Nederland, werd verliefd op een Nederlander en ben gebleven. Negen maanden nadat ik Koen ontmoette, was ik zwanger. En ja, toen merkte ik de verschillen tussen Nederland en Mexico pas echt.’

Doe mij zo’n prik

‘Je bent niet ziek, je bent zwanger. Dat is hoe Nederlanders denken. En dus bevallen vrouwen als het even kan op de natuurlijke manier, zonder ruggenprik. Dat is in Mexico ondenkbaar. Alle Mexicaanse vrouwen die ik ken, zijn bevallen met een ruggenprik. Ik vond het dus normaal om een ruggenprik te vragen. Het was zo’n beetje het eerste waarover ik begon tegen de verloskundige. Ze wuifde mijn verzoek meteen weg. Iedereen kon bevallen, ik dus ook. Was ik even blij dat ik vanwege complicaties werd doorverwezen naar een gynaecoloog. Zij vond het prima dat ik een ruggenprik wilde. Maar toen ik eenmaal aan het bevallen was en om pijnbestrijding vroeg, hoorde ik steeds. “Nog even wachten.” En toen was het al te laat voor een ruggenprik, dus beviel ik alsnog op de natuurlijke manier.’

In shock

‘Mijn Mexicaanse familie en vrienden waren in shock. Dat ik zoiets vreselijks had moeten doorstaan! Maar ik was achteraf enorm trots op mezelf. Een dag later was mijn moeder opnieuw in shock,  toen ze hoorde dat ik al uit het ziekenhuis was. In Mexico blijf je daar minstens drie dagen. Wie zorgde er dan voor ons? wilde ze weten. Kraamzorg kennen ze niet in Mexico. De familie neemt die taak op zich. Mexicaanse families zijn heel close. Dat is iets moois, maar eigenlijk vond ik het wel fijn om een rustige kraamweek te hebben zonder dat de hele familie op de stoep stond.’

The Dutch way

‘Wat betreft gezond eten verschillen de Nederlandse en Mexicaanse cultuur enorm. Hier worden kinderen op het consultatiebureau gewogen en gemeten. Is je kind te dik? Dan krijg je dat te horen. Net als dat te veel suiker en zout niet goed is. In Mexico ga je niet naar een consultatiebureau en let niemand op wat je eet. Niet voor niets is een op de drie Mexicaanse kinderen te dik. Ik probeer mijn kinderen zo gezond mogelijk te laten eten. Al mag een snoepje af en toe best. Ik denk dat mijn kinderen best Nederlands worden opgevoed. Ik ben nu een relaxtere moeder dan ik was geweest als in Mexico was gebleven. Daar luisteren kinderen gewoon naar hun ouders. En daarmee klaar. Kinderen mogen hier een mening hebben. Ik doe het the Dutch way.’

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine– Interview: Philippine Dike-Dankelman en Chantal Visser, Productie: Colorenco, Fotografie: Kim Krijnen, Styling: Paula Schouten, Visagie: Corinne van der Heijden

Artikelen van Ouders van Nu ontvangen in je mailbox? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.