angstige gevoelens moeder
door

‘Ik was een slechte moeder. Anders dacht ik dit toch niet?’

Kort na de geboorte van haar dochter Livia kreeg Tilda bizarre, angstige gedachtes. ‘Als ik met Livia in de kinderwagen over een brug liep, dacht ik: als ik nu loslaat, is ze dood. Afschuwelijke dingen waarvan ik wist dat ik ze nooit écht zou doen, maar de angst was constant aanwezig.’

Tilda (38) is therapeut en begeleidt vrouwen met een postnatale depressie. Samen met Tim (39) heeft ze twee dochters, Livia (6) en Emmi (2,5).

Advertentie

Bizarre gedachtes

‘Toen mijn dochter Livia na een zware bevalling op mijn borst werd gelegd, was ik heel gelukkig. Maar de dagen daarna was de roze wolk ver te zoeken. Ik huilde de hele dag – of dat normaal was, vroeg ik mijn kraamverzorgster. Ja, volgens haar hoorde dat erbij.

Maar al snel kreeg ik ook last van bizarre, angstige gedachtes. Dan liep ik met Livia in de kinderwagen over een brug en dacht ik: als ik nu loslaat, is ze dood. En als ik messen uit de vaatwasser haalde, zag ik voor me hoe ik haar neerstak. Afschuwelijke dingen waarvan ik wist dat ik ze nooit écht zou doen, maar de angst was constant aanwezig. Ik voelde me heel verantwoordelijk en erg onzeker – wat als Livia iets zou overkomen? Door al die angstige gedachtes voelde ik me een slechte moeder. Waarom kon ik niet genieten zoals andere moeders?

Hulp aan andere ouders

Ik durfde niemand in vertrouwen te nemen. En toegeven dat ik het niet in m’n eentje redde, voelde als falen. Toch heb ik mijn schaamte uiteindelijk opzij gezet en contact gezocht met een psycholoog. Die stelde de diagnose postnatale depressie. Dat was schrikken, maar ook een opluchting: het ligt niet aan mij, ik ben dus geen slechte moeder. Dankzij de therapie leerde ik om te gaan met de intrusies, de dwanggedachtes. In plaats van ze te analyseren en mezelf gek te maken, accepteer ik ze nu en laat ik ze los.

Ook kwam ik erachter hoe mijn postnatale depressie is ontstaan. Ik ontdekte dat mijn moeder na mijn geboorte ook een postnatale depressie heeft gehad en ik had het moeilijk met het verlies van mijn oma, die halverwege mijn zwangerschap onverwachts overleed. Ik had er behoefte aan om met vrouwen te praten die zich hetzelfde voelden. Maar ik stuitte alleen op dikke, taaie kost over dit onderwerp. En bij een praatgroep waarvoor ik me aanmeldde, bleek ik een van de twee deelnemers te zijn. Daarom ben ik zelf een boek gaan schrijven over mijn ervaringen: Toen kreeg ik weer lucht. Ook heb ik in 2016, ruim een jaar na mijn herstel, mijn praktijk Frou Frou Begeleiding opgericht. Van huis uit ben ik doktersassistent, maar ik heb me omgeschoold tot therapeut om andere vrouwen met een postnatale depressie te helpen. Want ik weet hoe eenzaam en wanhopig je je kunt voelen.

Geen grijze wolk meer

Ik hou een-op-eensessies, groepsbijeenkomsten en geef meditatie. Vaak breken cliënten al tijdens het kennismakingsgesprek aan de telefoon, als ik uitleg dat ik ervaringsdeskundige ben. Dat ik andere moeders de herkenning kan bieden die ik zelf heb gemist, is enorm waardevol. Daarnaast hoop ik een voorbeeld te zijn voor moeders die na een postnatale depressie twijfels hebben om voor nóg een kind te gaan.

Tijdens mijn zwangerschap van onze tweede dochter Emmi was ik bang: wat als ik opnieuw een postnatale depressie krijg? Gelukkig gebeurde dat niet. Ik ging preventief in gesprek met mijn psycholoog en koos voor een keizersnee. Daardoor had ik een veel betere start en was er geen grijze wolk. Ik kon meteen genieten.’

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Tekst: Tessa Heselhaus, styling: Paula Schouten, fotografie: Kim Krijnen.

Artikelen van Ouders van Nu ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.