bevallen in nederland
door

'In Eritrea waren mijn baby en ik er niet meer geweest'

Zelf is ze hier niet geboren, maar haar kinderen wel. Kulu komt uit Eritrea; bevallen en een kind opvoeden is daar totaal anders dan in Nederland, ontdekte ze.

Kulu Gebremedhin (43, vruchtbaarheidscoach) is getrouwd met Solomon (49). Ze hebben drie kinderen: Lowhatt (8) en de tweeling Bahtana en Lazana (6 maanden). Kulu vluchtte vanuit Eritrea naar Nederland.

Advertentie

Gevlucht

‘Ik was zestien toen ik met mijn twee zusjes en een oom naar Nederland kwam. Mijn vader was overleden. Mijn moeder was hoogzwanger van mijn zusje en kon niet mee. De tocht zou te gevaarlijk voor haar zijn. Nu ik zelf moeder ben, begrijp ik haar keuze pas echt. Uit liefde heeft ze afscheid genomen van mij en mijn zusjes omdat ze wilde dat wij in elk geval veilig zouden zijn. Een jaar later kon mijn moeder gelukkig met mijn babyzusje ook naar Nederland komen.

Stoomcursus

Ik voelde me hier meteen thuis, maar voel me ook nog steeds verbonden met Eritrea; de cultuur, het eten, de mensen. Maar vooral de manier waarop vrouwen elkaar helpen, zeker tijdens een zwangerschap en in de kraamtijd. Een zwangere vrouw wordt in Eritrea op handen gedragen. Er wordt voor haar gekookt, ze wordt in de watten gelegd, ze is echt de koningin. Ongelofelijk dat de meeste mensen hier in Nederland in de bus niet eens opstaan voor een zwangere vrouw. Eritrese vrouwen krijgen veel kinderen, tien is daar heel normaal. Dus is het belangrijk dat je voor de geboorte van je eerste kind goed wordt voorbereid op wat je te wachten staat. Daarom ga je de laatste twee maanden van de zwangerschap bij je moeder in huis wonen. Zij kan dan voor je zorgen, maakt kruidenpapjes die zorgen voor een soepele bevalling, je haar wordt gedaan, je krijgt henna en ze geeft je een stoomcursus bevallen en ouderschap. Je bevalt thuis, met een vroedvrouw, je moeder of andere vrouwen. De man is er nooit bij.

Mijn man was wel bij mijn bevallingen, voor ons was dat vanzelfsprekend. Mijn eerste bevalling werd een spoedkeizersnee omdat ik geen ontsluiting kreeg. Ik realiseer me goed dat zowel mijn baby als ik er hoogstwaarschijnlijk niet meer waren geweest als ik in Eritrea was bevallen.

Veertig dagen rust

Na de bevalling is er in Eritrea een rustperiode van veertig dagen. Je lichaam moet herstellen van de zwangerschap, je baarmoeder moet krimpen, je gaat borstvoeding geven (dat is echt vanzelfsprekend, kunstvoeding is er niet) en dus wordt er veertig dagen voor je gezorgd. Door familie, vrienden en buren. Zij koken voor je, doen de was – wat met de hand moet gebeuren, want een wasmachine hebben mensen daar niet – en zorgen voor je baby en de eventuele oudere kinderen. Jij mag niks tillen of doen. Huilbaby’s bestaan niet in Eritrea. Ik geloof echt dat dat komt doordat er alles aan wordt gedaan om vrouwen een ontspannen zwangerschap en kraamtijd te geven. De moeder heeft weinig stress en dus is de baby ook relaxed. Na de veertig dagen rust wordt er een kraamfeest gehouden voor het hele dorp. Ik hield ook twee keer veertig dagen rust en pas daarna kwam er af en toe iemand op kraamvisite. Mijn (schoon)moeder, (schoon)zussen en andere familie en vrienden zorgden voor mij en de kinderen. Zo’n vrouwengemeenschap voelt als een warm bad. Heel on-Nederlands, hier moeten vrouwen het zelf maar bolwerken.’

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine– Interview Philippine Dike-Dankelman en Chantal Visser, Productie: Colorenco, Fotografie: Kim Krijnen, Styling: Paula Schouten, Visagie: Corinne van der Heijden

Artikelen van Ouders van Nu ontvangen in je mailbox? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.