Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Gastblog: 'Het is zo leeg opeens'

Het is soms moeilijk om uit te leggen hoe je je voelt als je ongewild afscheid moet nemen van je baby. Toch doet Eva in haar blog een poging om de impact van een miskraam te beschrijven. En het resultaat is prachtig.

Advertentie

In onze mailbox vonden we de openhartige blog van Eva Hamming. Eva kreeg een paar maanden geleden een miskraam en wil met haar blog ‘woorden geven aan wat vrouwen (en mannen) ervaren die dit meemaken’. En dat zijn er nogal wat. Maar liefst een kwart van alle vrouwen krijgt hiermee in haar leven te maken. Wij zijn erg door haar verhaal geraakt en willen deze blog daarom graag met jullie delen.

Over klein leven en groot verdriet

‘Dag kleintje,
Wat een verdriet, nu blijkt dat je niet komt.
We hadden ons zo op je komst verheugd.
Je was nog maar zo jong, zo pril.
Verwekt in december. Verwacht in september.
Je leventje was nog maar net begonnen.

Klaar voor je komst

Of misschien nog niet eens.
Heeft je hartje nog geklopt?
Voor ons leefde je al. In ons hart. In onze dromen.
We zagen je al in onze armen liggen.
Huilen en lachen. Poepluiers produceren.
Rondkruipen. Je eerste stapjes zetten…
Voor ons was je er al.
We waren met heel ons hart klaar voor je komst.
Je papa wilde dit weekend al aan je kamertje beginnen.
Er liggen al kleertjes en knuffels voor je klaar.
En we hadden al vol trots het geheim van je komst aan wat mensen verklapt.
Dat schijn je voor je te moeten houden tot het ‘zeker’ is.
Maar onze blijdschap was niet binnen te houden.

Verrassing van het jaar

En nu is het zeker dat je niet komt.
Je had de verrassing van het jaar mogen worden, lief klein mensje.
Want maar weinig mensen hadden dit verwacht.
Je papa en ik zeiden al zo lang dat we geen kleintje wilden.
Tot vorig jaar.
Toen ontdekten we dat we daar anders over zijn gaan denken.
Anders over zijn gaan voelen.

Advertentie

Dus veranderden we ons toekomstbeeld.
En zijn we stapjes gaan zetten naar de komst van een kleintje.
Er rekening mee houdend dat het best even kon gaan duren.
Maar het was al meteen raak!
Wat een blijdschap. Wat een magisch gevoel.

Zo leeg

En nu blijk je niet te komen.
Je papa zei het gisteren goed: het is zo leeg opeens.
Pas nu besef ik echt hoe alles een gouden randje had gekregen.
Door jouw aanwezigheid in mij.

Tot gisteren, toen tijdens de echo bleek,
dat je al een tijdje niet meer groeide.
Wat een verdriet.
Ik kom niet veel verder dan huilen.
En dat is ok.

Want hoe klein ook, we verliezen ons kindje.
We verliezen jou.
Daar mogen de tranen rijkelijk om stromen.
Dit verdriet verdient ruimte.
En dat geef ik het dus.

Advertentie

Fysiek afscheid

Aan jouw aanwezigheid in mij komt binnenkort een einde.
Het is bijna tijd voor jou om mijn geborgenheid te verlaten.
Ik weet dat het nodig is.
En vind het moeilijk.
Het is een fysiek afscheid.
En dan ben je echt weg.

Er schiet me een grapje te binnen nu…
Laat je de boel een beetje netjes achter?
Want over een tijdje, als we van dit afscheid bekomen zijn,
dan komt er ruimte voor nieuw leven.
Een broertje of zusje.
Maar dat is voor later.
Nu draait het om jou.

Dag kleintje

Dag kleintje, dank je wel voor je komst.
Je was zo welkom. Zo gewenst.
Je hebt een plekje in ons hart.
En we laten je gaan in liefde.
Dag lief kleintje, dank je wel.’