Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 
door

Marjolein verloor haar zoon na 20 weken zwangerschap

Ze had net de twintigwekenecho gehad toen Marjolein haar zoontje niet meer voelde bewegen. Haar grootste angst werd werkelijk: haar baby leefde niet meer. Nu is ze opnieuw zwanger en dat is spannend. ‘Nu ik onze dochter meer en meer voel bewegen, groeit het vertrouwen.’

Regenboogkinderen heten ze: kinderen die geboren worden nadat hun ouders een baby verloren tijdens de zwangerschap. Na een heftige regenbui breekt de zon door. Maar kun je nog wel genieten van je zwangerschap als het eerder zo vreselijk misging? Marjolein (32) verloor op 23 januari 2019 haar zoon Boàz na 20 weken zwangerschap. Momenteel is ze 26 weken zwanger van een dochter. Ze heeft nog een zoon (11) en een dochter (7).

Advertentie

Er was iets mis

‘Elke week is er weer één. Stiekem ben ik al aan het aftellen naar de uitgerekende datum. Het duurde even voordat ik weer vertrouwen had in mijn lijf. Dat lijf had me verraden, zo voelde het. Hoewel ik de dood van Boàz op geen enkele wijze had kunnen voorkomen. We hadden net de twintigwekenecho gehad en die was helemaal goed. Ik voelde Boàz al bewegen. Maar op een dag niet meer. Een beetje ongerust belde ik de verloskundige, maar zij maakte zich niet direct zorgen. Bij twintig weken kon het heel goed een dag wat rustiger zijn. Toch wist ik dat er iets mis was. Ik mocht langskomen bij de verloskundige en daar bleek Boàz te zijn overleden. Zijn navelstreng was om zijn nek gedraaid. Iets wat bijna nooit voorkomt halverwege de zwangerschap.’

Lees ook: Een baby verliezen en afscheid nemen

Vertrouwen groeit

‘Vier maanden na het overlijden van Boàz was ik opnieuw zwanger. Het was zeer welkom, maar we waren er niet bewust mee bezig. Nu ik onze dochter meer en meer voel bewegen, groeit het vertrouwen. Ik denk dat ik pas echt rust krijg als ik haar voldragen en wel in mijn armen heb. Gelukkig heb ik een goede band met mijn verloskundige. Zij heeft me bij al onze kinderen begeleid. Als ik me zorgen maak, kan ik direct bij haar terecht. In het begin kreeg ik elke week een vroege echo en vanaf het moment dat het hartje begon te kloppen, werd er wekelijks met een doptone geluisterd. Op zich hoeft een wekelijkse echo niet, maar vaak doet de verloskundige er toch een. Dat stelt me steeds weer gerust.’

Lees ook: Zwanger worden na een miskraam

Hechter als gezin

‘Boàz leek precies op zijn grote broer en zus. Alles zat erop en eraan. Hij was prachtig, hij hoefde alleen nog maar te groeien. Ik voelde me leeg, verdrietig, maar moest ook door voor mijn andere kinderen. Zij waren elf en zeven en hadden mij ook nodig. Ik ben rationeel, maar dat neemt de pijn en het verdriet natuurlijk niet weg. Onze kinderen hebben we veel betrokken bij het overlijden van Boàz. Ze hebben hem vastgehouden en we hebben gezamenlijk afscheid van hem genomen. We praten nog veel over hem; hij hoort echt bij ons gezin. Boàz heeft mijn leven veranderd. Voor zijn komst ging ik er graag op uit, nu blijf ik liever thuis. Ook zijn we als gezin nog hechter geworden. Dat zijn de mooie dingen die hij ons heeft gebracht. Het was verschrikkelijk om Boàz te verliezen, maar gek genoeg heeft hij mij ook kracht gegeven. Vaak denk ik: ik heb het allerergste meegemaakt, nu kan ik alles aan.’

Lees ook: Miskraam: als je zwangerschap anders verloopt

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Tekst: Renée Brouwer. Fotografie: Kim Krijnen. Styling: Paula Schouten. Visagie: Corinne van der Heijden.