miskraam
door

'Net voor de echo was het hartje gestopt met kloppen'

Floor (40) kan het wel van de daken schreeuwen als ze voor het eerst zwanger is. Tot haar grote verdriet blijkt bij de eerste echo dat het hartje van haar baby niet meer klopt. En dan wordt er ook nog eens een voorstadium van kanker ontdekt in haar baarmoeder. 'Het vertrouwen in mijn lichaam was weg.'


‘De verloskundige werd stil en ik wist meteen hoe laat het was. De grond zakte weg onder mijn voeten. Ik heb veel dierbaren verloren en ook al was de baby nog geen twaalf weken oud, dit verdriet was minstens zo groot. Ik heb ons kind nooit ontmoet, vastgehouden, geknuffeld of gewiegd, maar ik hield onvoorwaardelijk van mijn baby, vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was.

Advertentie

Meteen zwanger

Mijn man Marco komt uit een gezin van tien kinderen en bij mij thuis waren er vijf. Als oudste vond ik het heerlijk om voor mijn broertjes en zusjes te zorgen. Marco en ik ontmoetten elkaar toen ik vijfentwintig was. We wilden kinderen, maar hadden geen haast. Veel vrouwen in mijn omgeving werden makkelijk zwanger en ik kende weinig verhalen waarin dat anders was. Pas toen ik mijn pasgeboren nichtje voor de eerste keer vasthield, begon er bij mij écht iets te kriebelen. Dit voelde zo bijzonder. Moet je nagaan als dit je eigen baby is, schoot er door mijn hoofd.

Toen ik vijfendertig was, stopte ik met de pil. Ik bedacht dat mijn lijf eerst tijd nodig had om alle hormonen van de pil op te ruimen. Nadat ik mezelf die tijd gegeven had, was ik meteen zwanger. We waren natuurlijk heel erg blij. Ik was moe, maar voelde me gelukkig en trots. Familie en vrienden hadden we al vroeg verteld dat ik in verwachting was. We konden het gewoon niet voor ons houden. Vlak voor de eerste echo vertrokken we een paar dagen naar Rome. We praatten over niets anders dan de baby en fantaseerden over ons leven als ouders.

Meer lezen: Stoppen met de pil? Dit moet je weten

Miskraam

Terug in Nederland zaten we in de wachtkamer bij de verloskundige. Misselijk van de zenuwen vroeg ik me af waarom ik zo gespannen was, want daar was geen aanleiding voor. Ik voelde me volgens het boekje, had geen last van bloedverlies. Toen de verloskundige de echokop op mijn buik zette, zagen we de baby meteen. Hoofdje, armen, benen: alles leek compleet. Maar toen werd ze stil en zei: “Eigenlijk zou ik hier het hartje moeten zien kloppen.” Ik was lamgeslagen. “Ik ga voor de zekerheid een inwendige echo doen,” probeerde ze nog, maar terwijl ze daarmee bezig was, wist ik al dat we de baby verloren hadden.

Vierentwintig uur lang heb ik non-stop gehuild. Het bleek dat het hartje van de baby drie dagen voor de echo gestopt was met kloppen. “Wil je afwachten totdat je lijf het vruchtje zelf afstoot?” had de verloskundige gevraagd. “Of wil je medicatie die dat proces versnelt?” Ik wilde afwachten. Twee weken lang gebeurde er niets. Ik zat thuis, durfde nergens naartoe, terwijl de muren op me af kwamen. Omdat het bloeden niet op gang kwam, ging ik naar het ziekenhuis. Daar moest ik kiezen tussen medicatie of een curettage. Omdat ik ooit ergens had gelezen dat er een piepkleine kans bestaat dat je onvruchtbaar kunt worden van curettage, koos ik voor de medicijnen. Diezelfde avond begon de buikpijn. Ik verloor veel stolsels. Na een paar uur stopte het bloeden en viel ik in slaap.

Leestip: Bevallingsverhaal: ‘Ik hou Remco’s hand stevig vast en voel ook zijn verdriet’

Een curettage

De volgende dag in het ziekenhuis, na een controle-echo, verklaarden ze mijn baarmoeder schoon. Toch voelde het niet goed, want ik bleef buikpijn houden. Na zes weken ging ik terug, maar ik werd zonder onderzoek naar huis gestuurd. Totdat het bloed op een ochtend, drie maanden later, langs mijn benen stroomde. Op de echo zagen ze deze keer dat er tóch nog veel weefsel in mijn baarmoeder zat.

Ik was nog steeds bang voor een curettage, maar de arts legde uit dat ik ook een hysteroscopie kon ondergaan. Daarbij schrapen ze met een soort grijpertje gevuld met water de baarmoederholte schoon. Tijdens de ingreep verloor ik zo veel bloed dat ze niet konden zien of alles schoon was. Ik moest dus wéér terug. Nadat de vierde ingreep ook geen succes was, trok er gelukkig een gynaecoloog aan de bel. “Dit kan zo niet langer,” zei hij. “Ik ga je opereren.” Zo kreeg ik toch nog een curettage. Het weefsel uit mijn baarmoeder was al meerdere keren op kweek gezet. Ik hoefde alleen maar te wachten op de uitslag. Het was tijd voor mijn lichaam om te herstellen.

Nul energie

Maar uit de laatste kweek bleek dat ik een partiële mola-zwangerschap had gehad. Dit betekent dat er één eicel door twee spermacellen bevrucht was en de baby een ernstige afwijking had. Gewoonlijk is er bij een mola-zwangerschap niet eens een embryo, maar bij mij was dat wél het geval. Bijna altijd ruimt het lichaam na een zwangerschap het hCG-hormoon zelf op, maar bij mij gebeurde dat niet. Waarschijnlijk omdat het zwangerschapsweefsel zo lang in mijn baarmoeder had gezeten. Daardoor kreeg ik ook nog eens een persisterende trofoblastziekte: een voorstadium van goedaardige kanker, maar onbehandeld kan het een kwaadaardige tumor worden. De uitslag sloeg in als een bom. Alle stress, de permanente buikpijn en nu dit. Ik kreeg het niet rond in mijn hoofd. Vooral toen ze in het ziekenhuis begonnen over chemotherapie.

Chemotherapie

Onze kinderwens moesten we op de lange baan schuiven. Om de dag ging ik naar de afdeling oncologie in het ziekenhuis; ik kreeg vier kuren. Uiterlijk zag je niets aan me, ik verloor gelukkig mijn haar niet, maar vanbinnen voelde ik dat alles kapot gemaakt werd, ook mijn goede cellen. Ik had geen energie en vond het moeilijk om het een plek te geven. Wat me overkwam was uitzonderlijk, waardoor er weinig lotgenoten waren. Daardoor voelde ik me eenzaam. Marco, familie en vrienden: ze stonden allemaal voor me klaar, maar niemand kon zich écht voorstellen wat ik doormaakte.

Het vertrouwen in mijn lichaam was weg. Niet alleen had ik een miskraam gehad, mijn lijf had het vruchtje vervolgens ook nog eens niet zelf kunnen afstoten. En nu was ik ook nog ziek. Gelukkig hielp yoga me enorm in deze fase. Niet alleen werd ik rustig van de lessen; ze gaven me ook hoop. Vooral de oefening waarbij we een positief zaadje in ons hoofd plantten van iets wat we heel graag wilden, was fijn. Ik visualiseerde mezelf met een baby in mijn armen. Elke keer als ik het zwaar had, dacht ik daaraan terug.

Na vier chemokuren was mijn lijf schoon. Een jaar lang mocht ik niet zwanger worden. Er bestond namelijk een kleine kans dat mijn ziekte terug zou komen en zwangerschapshormonen hadden daar een slechte invloed op. In het begin was ik opgelucht, eindelijk kon ik met een schone lei beginnen. Maar toen begon het eindeloze wachten. Ik had het gevoel dat mijn leven stilstond. Vriendinnen raakten zwanger, en bij ons gebeurde er niets. Achteraf gezien was dat jaar misschien nog wel het zwaarste van het hele traject. Maar ik begrijp ook dat dit jaar nodig was. Ik merkte dat mijn lichaam tijd nodig had om te herstellen en ook psychisch had ik de ruimte nodig om alles te verwerken.

Blog Britt: ‘Kanker, chemo, operatie… Hoe vertel ik dat mijn kleine blonde van vijf?’

Meteen zwanger

Toen we het weer mochten proberen, raakte ik meteen zwanger, maar na vijf weken werd ik alsnog ongesteld. Ik was verdrietig maar ook opgelucht, omdat mijn lichaam alles deze keer zélf kon opruimen. Twee maanden later was het weer raak. De eerste elf weken durfde ik weinig te hopen. We vertelden niemand dat ik zwanger was, totdat we een goede twaalfwekenecho hadden. We waren euforisch!

In het begin leefde ik van echo naar echo, omdat ik de geruststelling nodig had, maar al snel genoot ik enorm. Met eenenveertig weken en twee dagen werd Salvino geboren. Zijn naam betekent ‘redder’ en dat is hij ook echt voor ons. Het blijft magisch dat Marco en ik, ondanks alle hobbels, een gezond jongetje op de wereld hebben gezet. Salvino is ondernemend, nieuwsgierig en een heerlijk blij ei. Ik heb na zijn geboorte een jaar lang verlof opgenomen. Ik was óveral bij: zijn eerste glimlach, eerste hapjes en stapjes. Het verlof was het mooiste cadeau dat ik mezelf en Salvino kon geven.’

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Tekst: Albertine Otten

Lees ook: Bevallingsverhaal: ‘In twintig minuten tijd zijn we twee prachtige kinderen rijker’