Rubriek Soms gaat het anders5

'Mijn lijf begon te protesteren'

Ilse (31) is vroeger misbruikt. Dat heeft grote invloed gehad op haar zwangerschap, de bevalling en het geven van borstvoeding.

‘Dertien jaar was ik toen ik een bijbaantje kreeg. Vlak bij mijn ouderlijk huis zat een winkeltje. De eigenaar was een vriend van mijn ouders en vroeg of ik hem een paar uur per week kon helpen. Het ging om kleine klusjes zoals de hond uitlaten en kopjes afwassen. Ik werd het eerste jaar op school gepest en was een kwetsbaar meisje. Dat heeft hij blijkbaar opgemerkt. Het misbruik is vrij snel begonnen.

Advertentie

Overlevingsmodus

Als je op zo’n jonge leeftijd met zoiets te maken krijgt, weet je niet anders. En op een gekke manier was zijn aandacht ook prettig, want hij zei lieve dingen tegen me. Dat ik mooi was en lief. Ik voelde aan alle kanten dat het fout was, maar zag het niet zoals een volwassene het zou zien. Ik wilde ontsnappen, maar had geen idee hoe. Ik was bang dat m’n ouders me niet zouden geloven, dus hield ik mijn mond. Ik kom uit een warm gezin, maar door dit grote geheim voelde ik me toch heel eenzaam. Elke week onderging ik zijn handelingen en hoopte ik dat het zou stoppen. Het lukte me bepaalde gevoelens uit te schakelen, alsof ik op het moment van misbruik afstand nam van mijn lichaam. Maar vanbinnen vrat het me op.

Los maken

Een jaar of zestien was ik, toen ik er met iemand over móest praten. Ik was radeloos, zag geen uitweg meer. Ik liet een vriendin beloven dat ze er met niemand over zou spreken. Ook al heeft het daarna nog jaren geduurd, dat gesprek was het begin van het losmakingsproces. Ik zag steeds meer in hoe slecht het allemaal was en begon hem van me af te duwen. Soms letterlijk, in de winkel. Het is lastig uit te leggen waarom ik nog zo lang gebleven ben. Het was niet alleen maar misbruik, hij had ook macht over mij. Hij wilde controle over mij: belde me in mijn vrije tijd vanaf een anoniem nummer. Als ik niet opnam, zag ik later dat ik honderd oproepen had gemist. Het was een manipulatieve verhouding. Ik was bang dat mijn leven zou stoppen zonder hem. Hij mishandelde me ook geestelijk: liet me geloven dat ik niks waard was zonder hem en dat ik nooit bij iemand op de eerste plaats zou komen. Op m’n twintigste ben ik in therapie gegaan, toch duurde het nog anderhalf jaar voor ik het aan mijn ouders vertelde. Mijn moeder moest huilen en zei dat het haar al eens was opgevallen dat ze me veel ontspannener vond als de winkel dicht was, als hij op vakantie was. Maar ze had altijd gedacht dat ik verliefd op hem was. Na mijn bekentenis durfde ik eindelijk ontslag te nemen omdat ik me niet meer alleen voelde. Pas toen hield het misbruik op.

Paniek en stress

Een paar jaar later kreeg ik een vriendje. Van seks kon ik maar moeilijk genieten, ik zag het vooral als iets wat moest. Ik had er altijd van gedroomd om kinderen te krijgen, maar wist niet of ik nog zwanger kon worden, doordat ik op jonge leeftijd met geweld gedwongen werd tot seks. Daarom kon ik toen ik vier jaar bij mijn vriend was, bijna niet geloven dat ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen had. Helaas begon mijn lichaam na vijf mooie maanden te protesteren. Ik kreeg last van extreme maagpijn en een hoge bloeddruk. Artsen dachten aan het Hellp-syndroom, maar uiteindelijk bleek het om paniek- en stressklachten te gaan. Dat kwam door controleverlies: mijn lijf werd overgenomen door hormonen, door mijn groeiende kind en daarvan werd ik bloednerveus. Ik voelde me tijdens mijn zwangerschap opnieuw gekaapt, net als tijdens het seksuele misbruik.

De complete rubriek ‘Soms gaat het anders’ staat in Ouders van Nu editie 5 van 2018.