Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Soms gaat het anders: '24 uur per dag checkte ik mijn suikers'

Door haar diabetes moest Laura (32) wachten met zwanger worden. Toen het eindelijk zover was, liep álles anders. En daardoor werd ze extreem overbezorgd.

‘Ik was zo iemand zonder kinderen die precies wist hoe je met een baby moest omgaan. Babyfoon? Onzin! En mijn kind zou gewoon in zijn eigen bed slapen, niks altijd bij je houden. Een oppas inschakelen? Geen probleem. Als moeder leid je toch je eigen leven? Maar nu mijn prachtige zoon Ubbe er is, is alles zo anders dan ik verwachtte. Als vriendinnen zuchten dat ze zó ontzettend toe zijn aan een avond uit, bedenk ik dat ik liever thuis een blokkentoren bouw met Ubbe. En boven zijn bed hangt een camera, zodat ik hem altijd in de gaten kan houden. De eerste weken zette ik de kinderwagen zelfs voor de open wc-deur als ik moest plassen, zodat ik hem geen moment uit het oog verloor. Alleen mensen die héél dicht bij me stonden, mochten hem een flesje geven. En alleen als ik er bovenop zat.

Advertentie

Alleen maar meten

Ik ben zo hysterisch overbezorgd, omdat er ontzettend veel is gebeurd. Het begon al met zwanger worden; dat ging niet vanzelf. Even leek het erop dat mijn man Sjors en ik überhaupt geen kinderen zouden krijgen. Sinds mijn zevende heb ik diabetes en vlak voordat ik zwanger wilde worden, kreeg ik door die aandoening last van mijn ogen. Het was zo erg, dat ik blind dreigde te worden. Zwangerschapshormonen kunnen een negatieve invloed hebben op dat proces, waardoor de internist een zwangerschap afraadde. Gelukkig zorgden de artsen er door middel van medicijnen voor dat ik goed bleef zien. Toen het bericht kwam dat ik tóch zwanger mocht worden, was ik dolgelukkig. Er was alleen nog één struikelblok: mijn bloedsuikerspiegel moest eerst twee jaar stabiel zijn. Die schommelt bij mij enorm, maar ik ging ervoor. Twee jaar lang heb ik goed op mijn voeding gelet en voortdurend mijn bloedsuikerspiegel gemeten. Als die niet goed was, kon ik ingrijpen: insuline spuiten om hem naar beneden te brengen en minder insuline nemen als hij te laag was. Ik kreeg ook een glucosemeter, die 24 uur per dag je bloedsuikers meet, zodat ik nog directer kon handelen. Ik was er 24 uur per dag mee bezig. Geen feestje, maar ik had het ervoor over. Ik wilde zó graag een kind.

Hartstikke ziek

Toen mijn bloedsuiker twee jaar lang redelijk stabiel was en ik eindelijk zwanger mocht worden, was ik ontzettend blij. Ik was in no time
zwanger en zat op een roze wolk, maar daar donderde ik snel vanaf. Door mijn diabetes was de zwangerschap zwaar. Bij een te hoog bloedsuikergehalte kunnen er afwijkingen bij de baby ontstaan, waardoor ik me voortdurend zorgen maakte en als een havik mijn suikergehalte in de gaten hield. Ik voelde me niet fit, maar met 35 weken werd ik pas echt beroerd. Ik was moe, misselijk, grieperig, energieloos, hield megaveel vocht vast en had veel hoofdpijn. Ik had zwangerschapsvergiftiging. Ik was 36 weken zwanger toen de bevalling werd ingeleid. Ik herinner me er alleen nog flarden van, zo heftig was het. Mijn bloeddruk ging hard omhoog en ik was ontzettend beroerd. Ik spuugde bij elke wee. Omdat de ontsluiting op drie centimeter bleef hangen, mijn bloedsuiker kelderde, mijn bloeddruk steeg en ik maar bleef overgeven, werd besloten een keizersnee te doen. Helaas zat Ubbe vast en hebben ze flink moeten duwen en trekken om hem eruit te krijgen. Ik verloor twee liter bloed. Ubbe werd gezond verklaard, maar echt blij voelde ik me niet. Daar was ik te ziek voor.

Enge dips

Toen het na twee dagen een beetje beter ging met mij, kreeg Ubbe opeens een dip. Een paar keer per dag stopte hij zomaar met ademen, waardoor zijn hartslag wegzakte, hij slap werd en blauw aan liep. De eerste keer leek het te komen door een voeding die omhoogkwam, de andere keer door een boertje dat vastzat, maar soms was er geen duidelijke oorzaak. Ik was zo bang. Hoe kon dit? Bloedonderzoek wees niks uit en de voeding indikken hielp ook niet. Ik was op van de zenuwen en heel verdrietig. Ik was hartstikke trots op m’n kind, maar kon hem aan niemand laten zien. Bij bezoek was het risico op zo’n dip namelijk groter. Maar ik was vooral doodsbang dat hij het niet ging redden. Uiteindelijk bleek uit een echo dat zijn hersenen nog niet ‘rijp’ waren. “Prematuur gedrag,” noemden de artsen het. Ubbe was 36 weken, maar vertoonde het gedrag van een baby van 34 weken. Het had tijd nodig én hij had luchtondersteuning nodig. Dat was de oplossing. Het gaf hem de prikkel om te blijven ademen, de rust om te groeien en op kracht te komen.

Overbezorgd

Ubbe moest drie weken in het ziekenhuis blijven. Een periode waarin ik totaal buiten mezelf was. Rust nemen om te herstellen? No way.
Ik wilde bij hem zijn. Dat ik zelf ook zorg nodig had, vergat ik. Ik kon Ubbe amper zelf wassen en verschonen en stond dan te trillen op mijn benen, maar deed het toch. Tijdens het kolven, viel ik geregeld in slaap. Door de vermoeidheid hallucineerde ik zelfs. Ik praatte tegen zogenaamde verpleegkundigen in de kamer, terwijl er in werkelijkheid niemand was. Ik zag zelfs mijn opa en oma die al jaren dood zijn! Heel bizar. Na drie weken mocht Ubbe naar huis. Tijd voor een feestje? Nee. Ik was overbezorgd en durfde hem geen moment uit het oog te verliezen. Ik was dag en nacht met hem bezig en gunde mezelf geen tijd om alles te verwerken. Lag Ubbe in bed en werd het voor mijn gevoel opeens te stil? Dan werd het zwart voor mijn ogen en vloog ik naar boven. Hij was vast dood. Dat hij gewoon in slaap was gevallen, kwam niet eens in me op. Verslikte hij zich tijdens een voeding? Totaal hysterisch kwam ik dan na een tijdje bij zinnen met een huilend kind in mijn armen, dat zich rot was geschrokken. Niks aan de hand. Ik heb hem meerdere keren uit bed gerukt, omdat hij koud en slap aanvoelde. Dat elk mens slap is als hij slaapt, vergat ik. Rationeel wist ik alles, maar op zulke momenten ging er een knop om en werd elke vorm van normaal denken uitgeschakeld.

Eindelijk relaxter

Heel soms heb ik nog een paniekaanval, vooral als ik moe ben, maar het gaat al veel beter. Ik ben in therapie geweest bij een psycholoog
om alles te verwerken; de moeizame zwangerschap, de traumatische bevalling en de moeilijke start met Ubbe. Ik heb gesprekken gehad, maar ook EMDR-therapie. Hierbij ga je terug naar moeilijke momenten. Heel confronterend, ik heb me rot gehuild, maar het heeft me goed geholpen. Sommige dingen blijven pijn doen. Zo neem ik mezelf kwalijk dat ik Ubbe nog niet goed alleen kan laten. Ik wil veel liever een moeder zijn die zelf ook allerlei leuke dingen onderneemt. Die relaxed is en alles positief benadert, zoals vroeger. Het eerste jaar van zijn leven was ik bijna onherkenbaar, zo anders. Daar voel ik me schuldig over. Van nature ben ik namelijk heel positief, vrolijk en helemaal niet moeilijk. Daarom heb ik het gevoel dat ik voor Sjors en Ubbe tekort ben geschoten. Ook al neemt Sjors me niets kwalijk en vindt hij mij nog steeds de leukste en de liefste, ik was niet de vrouw op wie hij verliefd werd. En dat vind ik vervelend. Ik weet dat ik er niets aan kan veranderen, maar ik had het zo graag anders gewild. Tegelijkertijd denk ik dat ik niet zo streng voor mezelf moet zijn. Het komt allemaal wel goed. Gelukkig ben ik niet meer zo’n stresskip als een half jaar geleden. Als Ubbe niet wil eten, schiet ik niet in de paniek, maar denk ik: dan niet. Ik kan het meer laten gaan, waardoor ik de rust voel om te genieten. Eindelijk.

Een is genoeg

Mensen vragen me vaak wanneer de tweede komt. Dat vind ik zo’n stomme vraag. Als ik zeg dat ik nog steeds niet de oude ben, kijken ze
me raar aan. Ubbe is toch al een? Ik kan daar heel boos om worden. Ze hebben echt geen idee. Ik weet heel zeker dat er geen tweede komt. Als ik dit allemaal van tevoren had geweten, had ik het denk ik niet eens een keer aangedurfd. Gelukkig had ik die keuze niet, want dat betekent dat ik Ubbe had gemist en ik ben stapeldol op mijn mannetje. Maar nog een keer hier doorheen? Nee. Laat ons maar lekker met z’n drietjes gelukkig zijn. Ik mag in mijn handen knijpen dat ik een gezond kind heb gekregen. Dat is in mijn geval bijna een wonder, waar ik ontzettend dankbaar voor ben. Voor hetzelfde geld had ik geen groen licht gekregen om zwanger te worden en waren we met z’n tweetjes gebleven. Wat had ik dan veel gemist. De moeilijke tijd ligt achter ons. Ik wil nu vooral genieten.’