syndroom van Asherman
door

Soms gaat het anders: ‘Op de OK had ik al een slecht voorgevoel’

Na een miskraam werd Nathaly (35) gecuretteerd. Een routine-ingreep die er vervolgens wel voor zorgde dat ze niet meer zwanger kon worden.

‘Ik had een verpleegkundige in het ziekenhuis aan de lijn waar ik drie weken eerder gecuretteerd was. Hoewel ik goed leek te herstellen, verloor ik plotseling weer bloed. Niet veel, maar ik vond het toch wel vreemd. Mijn vriend Roy, zijn zoontjes en ik zouden die week naar Fuerteventura vliegen om bij te komen van alle emoties rond de miskraam en ik hoopte op een zorgeloze vakantie. Maar de verpleegkundige die me te woord stond, vervolgde: “U bent toch de mevrouw met die enorm heftige bloeding tijdens de curettage?” Pardon?! Ik wist niet beter dan dat de ingreep normaal was verlopen. Mijn luchtige gevoel verdween op slag.

Advertentie

Ons moment

Ruim twee maanden daarvoor hield ik dolgelukkig een positieve zwangerschapstest in mijn hand had. Maar na tien weken bleek het hartje niet meer te kloppen. Zo verdrietig. Al bleven we allebei ook nuchter. Stel je voor dat dit veel later in de zwangerschap was gebeurd, of dat ons kind zwaar gehandicapt zou zijn? Ik vond vrede in het idee dat deze miskraam een reden had.

Ik werd gecuretteerd. Nadat ik probleemloos kon plassen, mocht ik naar huis. Het nabloeden stopte snel. Tot het dus na drie weken opeens weer begon en ik het ziekenhuis belde. Ongesteld kon ik niet zijn, mij was verteld dat daar normaal zes tot tien weken overheen gaat. Bovendien was het bloed veel minder en helderder. Was het misschien de innestelingsbloeding van een nieuwe zwangerschap? De verpleegkundige die me zojuist had overrompeld met haar opmerking over de heftige curettage hielp me snel uit de droom. Ze zei dat het waarschijnlijk gewoon menstruatiebloed was. Maar dit antwoord was me te vaag. Zat het nog wel goed daarbinnen?! Op mijn aandringen mocht ik nog voor onze vakantie langskomen voor een echo.

Lees meer: dit kun je verwachten van een curettage na een miskraam. 

Op de echo was niets bijzonders te zien en weer werden mijn zorgen weggewuifd. Ik moest echt uitgaan van een menstruatie, maar dan in mildere vorm vanwege het hevige bloedverlies tijdens de curettage. Maar op reis hield die ‘ongesteldheid’ onophoudelijk aan. Elke dag leek zo’n typische laatste dag met bruine afscheiding. Ik probeerde het te relativeren. Het zag er immers goed uit op de echo en menstrueren betekende een aankomende vruchtbare periode. Maar instinctief zat het me niet lekker.

Ik had inmiddels via Google gelezen dat mijn bloedverlies kon duiden op Asherman. Bij deze aandoening ontstaan er na beschadiging van het baarmoederslijmvlies verklevingen in de baarmoeder. De kans op een zwangerschap vermindert daardoor enorm of verdwijnt zelfs. Voor mijn curettage was ik wel gewezen op het bestaan van deze aandoening, maar volgens de artsen was het te zeldzaam om serieus rekening mee te houden. Maar ja, gezien de hevige bloeding tijdens mijn curettage kon er best iets beschadigd zijn, toch? Na thuiskomst belde ik het ziekenhuis weer. Ik kreeg voor de zekerheid een tweede echo en weer leek alles in orde. Ik moest me niet zo druk maken, de Asherman-aandoening hadden ze nog nooit meegemaakt. Maar om verklevingen uit te sluiten, zouden ze ook een kijkoperatie plannen.

Code rood

Met een slecht voorgevoel lag ik op de operatietafel. Wat ook niet meehielp, was dat een van de assistenten mij bleek te kennen van vroeger en onophoudelijk tegen me aan kletste. Zelfs toen ik de hele operatiekamer zag fronsen en kreten hoorde als ‘code rood!’ blééf zij er maar doorheen tetteren. Mijn paniek groeide met de minuut. “Wat is er aan de hand? Ziet u verklevingen, is het Asherman?!” Ik schreeuwde bijna. De gynaecoloog knikte: “Dat is inderdaad een reële mogelijkheid.” Hij kon niet meer bij mijn baarmoederholte.

In anderhalve maand tijd was mijn baarmoeder potdicht gaan zitten. Dit meende hij toch niet?! Eerst liep mijn zwangerschap mis en nu had ik mogelijk Asherman, wat voor mij gelijkstond aan ‘u kunt misschien nooit meer moeder worden’. Ik klapte totaal dicht. Op de paar vragen die ik nog uit wist te brengen, kwam geen antwoord. Ik kreeg een handdoek voor tussen mijn benen en een doorverwijzing naar het Spaarne Gasthuis, het expertisecentrum op dit gebied. Ik kon me aankleden en zou vanzelf gebeld worden.

Eenmaal thuis voelde ik me zó weggebonjourd. Ik zat vol vragen. Wanneer kon ik een afspraak verwachten? Hoe ernstig zag het eruit? Kon het ook iets anders zijn? Ondanks herhaaldelijk bellen, heeft het een maand geduurd voor ik wist waar ik aan toe was.

Sprankje hoop

Tijdens de intake met de nieuwe gynaecoloog, één van de twee Asherman-specialisten in Nederland, voelde ik me eindelijk gehoord. Dat was fijn. Ik had geluk gehad, aangezien het relatief snel ontdekt was en ik vlot werd doorgestuurd. Ze vertelde dat een gemiddelde gynaecoloog het syndroom maar vijf maal in zijn loopbaan tegenkomt en sommige vrouwen tijden van het kastje naar de muur worden gestuurd. In 95 procent van de gevallen kan de baarmoeder weer opengemaakt worden en daarna zou ik 65 procent kans hebben op een nieuwe zwangerschap. Ik durfde weer een klein beetje te dromen. Meer weten? Hier alles over de baarmoeder.

Toen ik die miskraam kreeg, voelde ik me verraden door mijn lichaam; ik leefde supergezond en toch liet mijn lijf me in de steek. Maar nu was mijn lichaam niet de schuldige. Er was tijdens de curettage iets beschadigd en dat moest gefikst worden, simpel gezegd. Vier dagen na de intake ging ik al onder het mes. Ik voelde me in goede handen. Na de operatie werd er tijdelijk een spiraal geplaatst om de boel open te houden en deze kon na twee maanden opvallend soepel verwijderd worden. Dat bood hoop! Een kijkoperatie moest twee weken later aantonen of ik opnieuw zwanger mocht worden of dat er nieuwe verklevingen waren. Door de spanning was ik die weken niet te genieten. Maar de arts gaf groen licht. Yes! Het voelde alsof ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen had, zo door het dolle waren Roy en ik.

Bijzonder telefoontje

Het wachten was op de eerste menstruatie en dan konden we met een schone lei beginnen. Dat duurde niet lang, maar het bloedverlies stelde amper wat voor. Volgens mijn gynaecoloog hóefde dit niets te betekenen, ik moest mijn tweede menstruatie nog even afwachten. Weer waren het maar een paar druppels, bloedzenuwachtig werd ik ervan. Ze bood aan mijn baarmoederhals op te rekken om te zien wat dat zou doen. Ik vond het deze keer zo lastig om positief te blijven, ik was zó verdrietig. We hadden wel seks, maar totaal zonder verwachtingen.

Het weekend vóór de oprekafspraak kreeg ik plotseling zere borsten en ik rook sterker… Meer uit nieuwsgierigheid dan uit hoop, kocht ik een zwangerschapstest. En die was positief! Hoe kon dit nou? Totale verbazing, we konden ons geluk niet op. Terwijl de tranen over mijn wangen stroomden, cancelde ik de afspraak.

Op dit moment ben ik bijna 22 weken zwanger. Exact een jaar geleden ontdekte ik mijn eerste zwangerschap. Ik voel me heel goed, zeker na het spannende eerste trimester. Het syndroom vergroot namelijk de kans op een miskraam en ik had weer nauwelijks kwaaltjes, doodeng. Ik zou liever de hele dag kotsend boven het toilet gehangen hebben, dan wist ik tenminste zeker dat ik nog zwanger was. Stel je voor dat het weer mis zou gaan? Dat is voor iedereen afschuwelijk, maar voor mij als Asherman-patiënt betekende het weer een verhoogde kans op verklevingen, op wéér al die onderzoeken en operaties, wéér die onzekerheid… Door de zenuwen barstte ik doorlopend in tranen uit.

Ter geruststelling kreeg ik het eerste trimester elke week een echo, fantastisch dat dat kon. Inmiddels heb ik geen verhoogde kans meer op een miskraam. Ik voel mijn kind bewegen, het vertrouwen in mijn lichaam is terug. En dat gevoel wordt versterkt doordat ik, uiteindelijk, net als bij de eerste keer na twee maanden zwanger was. Noem het bijgeloof, maar voor mij voelt dat als een teken dat deze zwangerschap er echt mag zijn. Met dit kind van ons samen is ons geluk straks compleet.’

Het syndroom van Asherman

Dit is een aandoening waarbij verklevingen in de baarmoeder ontstaan als gevolg van beschadiging van het baarmoederslijmvlies. De meest voorkomende oorzaak is een baarmoederoperatie, zoals curettage of placentaverwijdering. De menstruatie kan hierdoor veranderen (minder of geen bloedverlies en/of een andere kleur) en, als behandeling uitblijft, kan het leiden tot problemen om zwanger te raken of tot complicaties tijdens een zwangerschap, zoals een miskraam of een vastzittende placenta. Door de zeldzaamheid van de ziekte (500 vrouwen per jaar) is er helaas nog maar weinig bekend over de achterliggende oorzaak. Het Spaarne Gasthuis in Hoofddorp is gespecialiseerd in de aandoening en doet veel onderzoek. Ook het UMC Utrecht is in het syndroom van Asherman gespecialiseerd.

Kijk voor meer informatie op de website van het Spaarne Gasthuis.

Meer persoonlijke verhalen lezen?

Soms gaat het anders: ‘Door het gemis denderde ik van mijn roze wolk’

Soms gaat het anders: ‘Wat zeur ik nou? Ik heb toch al een kind?’