Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Soms gaat het anders: ‘Verblind door verliefdheid wilde ik alles voor hem doen’

Jacqueline (24) komt er vlak na de bevalling alleen voor te staan als haar vriend Sam (27) in de gevangenis belandt.

‘Ik ontmoette Sam op mijn zeventiende. Mijn moeder en ik waren net verhuisd van Oss naar Almere. Er ging een wereld voor me open. In Oss was ik alleen maar met paarden bezig, maar Almere was een totaal andere wereld. Dit was de stad, het echte leven. School raakte al snel op de achtergrond, ik was alleen maar bezig met uitgaan. Tijdens zo’n stapavond kwam ik Sam tegen. Iedereen in Almere kende hem, praatte over hem. Hij leefde vooral op straat en was al een paar keer in aanraking gekomen met de politie. Toch viel ik als een blok voor hem. Hij is iets ouder dan ik en bij hem vond ik wat ik altijd had gemist. Hij leerde me dingen over het leven. Sam is slim. En spannend. Waar ik met mijn vriendje uit Oss naar de bioscoop ging, nam Sam me mee naar de kartbaan. En in de trein reed hij altijd zwart. Sam volgde geen studie, maar werkte als filiaalmanager bij een beddenzaak. Praten, daar was hij een kei in. Als er een klant binnenkwam voor een nieuw kussen, ging die uiteindelijk met een compleet nieuw bed naar huis. Grappig vond ik dat. Verblind door verliefdheid wilde ik alles voor hem doen. Zelf was ik ook met school gestopt en gaan werken bij een grote supermarkt. Mijn moeder heeft er altijd op gehamerd dat je voor jezelf moet kunnen zorgen. Zij heeft een eigen logopediepraktijk. Ze pushte me om weer een opleiding te gaan volgen. Ik koos voor fysiotherapie.

Advertentie

We móeten het redden

Na een paar maanden kwam ik erachter dat ik zwanger was. De zwangerschap was ongepland, maar we besloten ervoor te gaan. Sam en ik gingen samenwonen. Als kind van gescheiden ouders wilde ik per se dat wij het wél zouden redden. Tijdens de zwangerschap had ik het zwaar, fysiek én emotioneel. Nare herinneringen uit mijn jeugd kwamen weer boven. Mijn vader vertrok toen ik nog een peuter was. Met hem heb ik nooit een band gehad, maar wel met zijn tweede vrouw. Na haar overlijden was ik kapot van verdriet. Mijn vader zag ik daarna nauwelijks meer. Ik woonde bij mijn moeder en zij stond er alleen voor met twee kinderen. Ze werkte keihard om mijn zus en mij een leuk leven te geven. Om kwart over vijf ’s ochtends ging ze de deur uit en om zeven uur ’s avonds kwam ze uitgeput thuis. Geregeld belde ze naar huis met een verzoek: “ Jacqueline, kun jij de rijst koken en wil je meteen even de spitskool snijden?” Ik was tien jaar en natuurlijk deed ik dat, met liefde zelfs. Maar als kind speel je toch liever buiten in plaats van verantwoordelijk te zijn voor het huishouden. Al deze herinneringen deden me pijn. Mijn opleiding viel me ook steeds zwaarder. Altijd was het Sam die me op moeilijke momenten opving. Met hem kon ik praten. Hij was de enige die me écht begreep.

Alarmbellen

Met onze relatie zat het dus wel goed, maar de onrust kwam toen Sams contract bij de beddenzaak vlak na Lisa’s geboorte niet werd verlengd. Twee maanden na de bevalling besloot ik daarom te stoppen met mijn opleiding en fulltime bij een callcenter te gaan werken. Er moest brood op de plank komen. Gelukkig gaf ik het eerste halfjaar borstvoeding, want we moesten soms rondkomen met twintig euro per week. Sam kreeg nergens een baan. Hij solliciteerde wel, maar zonder opleiding kom je niet ver. Hij pakte zijn oude leven op en begon ’s avonds weer op pad te gaan. Dan vertelde hij wel dat hij wegging, maar nooit wát hij precies ging doen. Wel wist ik van begin af aan dat hij ooit opgepakt kon worden. Daar is hij altijd eerlijk in geweest. Meer wilde ik ook niet weten. Stel dat hij ooit werd gepakt, dan kon ik maar beter zo min mogelijk weten.

De complete rubriek ‘Soms gaat het anders’ staat in Ouders van Nu editie 7 van 2018.