Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

zwanger
door

Tóch zwanger: 'Geen hartslag, de artsen begrepen er niets van'

Hormoonkuren, onderzoeken, agendaseks: zomaar even zwanger worden zat er voor Sabine, Sanne en Claudia niet in. Maar wat ze niet meer verwachtten, gebeurde toch... Het verhaal van Sanne.

Sanne (33) is getrouwd met Richard (37) en moeder van Noré (1). Ze is 24 weken zwanger van een meisje.

Advertentie

Een fertiliteitstraject

‘Twee keer heb ik een voorspellende droom gehad. De eerste keer was twee maanden voordat ik zwanger raakte van Noré. Het meisje in mijn droom zei haar naam en was klein. Iets wat we toen natuurlijk nog niet wisten, maar wat wel bleek tijdens de zwangerschap. De tweede droom was aan het begin van déze zwangerschap. Ook dit meisje zei haar naam.

De eerste keer zwanger worden was voor ons niet makkelijk. Mijn menstruatie is onregelmatig en de ene maand heb ik PCOS-kenmerken en de andere maand weer niet. Dus doorliepen we een fertiliteitstraject. De hormoonkuren maakten me misselijk en koortsig. Om de dag moest ik naar het ziekenhuis en dan bleken mijn eitjes gegroeid, maar twee dagen later weer gekrompen. Zo slingerden we tussen hoop en teleurstelling. Na drie maanden besloot ik een pauze te nemen, ik had het traject onderschat. Tijdens die break raakte ik op de natuurlijke manier zwanger. Volgens de artsen onmogelijk, omdat er op de echo’s lang niets te zien was. Maar nu hebben we toch echt een meisje van bijna twee rondlopen. Leestip: Na 13 jaar en 15 miskramen komt droom van stel toch uit

Geen eisprong

Omdat we een tweede kind wilden, nam ik anderhalf jaar na de bevalling contact op met het ziekenhuis. Ik mocht langskomen op de eerste dag van mijn ongesteldheid, zodat ze mijn cyclus konden monitoren. Maar die dag kwam maar niet. “Ben ik niet gewoon zwanger?” vroeg ik, maar op de echo was niets te zien. Ook zwangerschapstesten waren negatief en aan mijn bloedwaarden kon de arts zien dat ik geen eisprong gehad had, waardoor een zwangerschap onmogelijk was.

Na twee weken begon ik weer te twijfelen. Groeit er niet tóch een baby in mijn buik? Ik voelde me moe, misselijk, anders dan anders. En ja hoor: nadat mijn bloed nóg een keer geprikt werd, kreeg ik het verlossende telefoontje: “Mevrouw, u bent tóch zwanger. We begrijpen er niets van.”

Toch een hartje

Maar op de echo was nog steeds niets te zien. Geen embryo, alleen wat vocht en bloed. Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, dachten de artsen. Ze wilden meteen opereren. ‘Ik geloof dat er niets aan de hand is,’ zei ik voorzichtig, met mijn voorspellende droom in mijn achterhoofd. ‘Laten we nog éven wachten met die operatie.’ Niet slim, vonden zij. Als je een buitenbaarmoederlijke zwangerschap op z’n beloop laat, kunnen eileiders knappen, met inwendige bloedingen tot gevolg. Toch gaven ze me nog een week en tot mijn grote opluchting zagen we na een paar dagen een hartje kloppen. Een bevestiging van wat ik al dacht. We zijn ontzettend blij.’

Lees ook: Vrouw verwacht 1 kind, bevalt van vijfling

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Tekst: Albertine Otten, productie: Colorenco, Styling: Paula Schouten, Fotografie: Kim Krijnen, Visagie: Corinne van der Heijden