Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 
door

Tóch zwanger: ‘Mijn eierstokken bleken vol kikkerdril te zitten’

Pillen, verplichte seks, wekelijkse controles, een eierstokspoeling en wekelijks injecties spuiten. Jarenlang stond het leven van Claudia in het teken van proberen om zwanger te raken. Juist toen ze het niet meer verwachtte, gebeurde het toch.

Claudia (28) woont samen met Koen (25). Ze is 31 weken zwanger van een meisje.

Advertentie

Onvruchtbaar

‘“Kleed je maar uit,” zei de dokter. Ik dacht: hier? Nu? Want ik was in de vooronderstelling dat het om een globaal onderzoekje zou gaan. Eenmaal op het bed keek hij met een probe in mijn baarmoeder. “Ik zie het al!” zei hij bijna triomfantelijk. “Je bent onvruchtbaar.” Ik kreeg het ijskoud. Mijn grootste angst werd werkelijkheid. Pas op mijn zeventiende werd ik voor het eerst ongesteld en áls ik het dan was, viel ik soms flauw van de buikpijn.

De huisarts maakte zich nergens zorgen om. Ik wel. Ik had toen al het vermoeden dat een zwangerschap later weleens lastig kon worden. Daarom ging ik vier jaar geleden, na een halfjaar proberen met Koen, al naar een fertiliteitsarts. “Mag ik me weer aankleden?” Ik wilde zo snel mogelijk weg uit dat kamertje.  De dokter probeerde me gerust te stellen: “Misschien kan een traject in het ziekenhuis je helpen, maar houd er rekening mee dat het niet gaat lukken.”

Lees ook: 7 veelgestelde vragen over hulp bij zwanger worden

Verplichte seks

Op de echofoto’s, die ik mee naar huis kreeg, was te zien dat mijn eierstokken vol kikkerdril zaten. Er zaten zó veel eiblaasjes in dat ze niet de ruimte kregen om te groeien. Ik bleek een overschot aan mannelijke hormonen te hebben. Door dat nieuws voelde ik me ineens geen echte vrouw meer, alsof mijn lichaam faalde.

De jaren daarna stonden in het teken van hormonen en zwanger worden. Pillen, verplichte seks, wekelijkse controles, echo’s, een eierstokspoeling. Maar het zwaarste vond ik het om mezelf injecties toe te dienen. Ik ben panisch voor naalden en terwijl Koen een koud washandje op mijn voorhoofd hield, spoot ik elke keer weer die vreselijke hormonen in mijn buik. “Bepaal voor jezelf waar je grens ligt,” zeiden ze in het ziekenhuis, maar ik rekte die grens steeds op. Totdat ik helemaal op was. Mijn buik was bont en blauw van alle naalden. Ik wilde weg. Ik nam ontslag, maakte het uit met Koen en vertrok.

Lees ook: wat als zwanger worden een obsessie wordt. 

Meteen weer raak

Zes maanden lang stak ik mijn kop in het zand. Ik feestte in Londen, Spanje, Indonesië, Maleisië en op Curaçao. Maar daar werd ik niet gelukkig van. Ik miste Koen, besefte hoe gek ik op hem was. En voor hem gold gelukkig hetzelfde. Vol goede moed begonnen we weer aan een ivf-traject. En ja hoor: de eerste terugplaatsing was raak! Nadat ik verbaasd en verdoofd de positieve zwangerschapstest in mijn hand hield, reed ik naar de McDonald’s. Ik at een cheeseburger en bewaarde de lege zak. Daarin stopte ik de test, een rompertje en het boek Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt. “Ik heb wat lekkers voor je,” zei ik tegen Koen, terwijl ik de zak nonchalant in zijn schoot wierp. Hij begreep er eerst niets van, maar sprong toen op om me stevig te knuffelen.’

Lees ook: Als hij geen kinderen wil, maar jij wel

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Tekst: Albertine Otten, productie: Colorenco, Styling: Paula Schouten, Fotografie: Kim Krijnen, Visagie: Corinne van der Heijden