Vaderliefde
door

Vaderliefde: ‘De jongste kent haar mama alleen maar van een foto'

Robert van Opmeer (41) zorgt sinds het overlijden van zijn vrouw aan borstkanker alleen voor hun dochters Jane (3) en Roisin (2). Uit een eerdere relatie heeft hij dochter Jody (11). ‘Het moeilijkste? Ik mis een klankbord.’

Robert zet koffie in de keuken van zijn rijtjeshuis in Diemen. Dochter Jane drentelt rond zijn voeten, Roisin kijkt en filmpje. Ze zijn net even langs gewipt bij Jody, Roberts oudste dochter uit een eerdere relatie. Zij woont een paar minuten verderop, wat voor Robert en Heln een van de redenen was om hier naartoe te verhuizen. ‘Als je heen en weer moet reizen om elkaar te zien, is het contact toch minder spontaan,’ vertelt Robert terwijl hij in zijn kopje roert. ‘Ons idee was dat de kinderen zo als één grote familie konden opgroeien.’

Advertentie

Het pakte helaas anders uit. ‘Heln was drie  maanden zwanger van Roisin toen ze een bobbeltje voelde. Ze dacht dat het een opgezette melkklier was, maar na onderzoek bleek het kanker te zijn. Ik weet nog dat ik vlak na de diagnose riep: “Haal die kleine maar weg, de behandeling van mijn vrouw gaat voor!” De artsen zeiden meteen dat er chemo toegediend kon worden. De baby kon dus blijven zitten, maar ons hele leven stond vanaf dat moment volledig in het teken van de ziekte.’

Hoe was dat voor jou?

‘Heel pittig. Jane was nog zo jong dat ze weinig zelf kon en ik moest ook voor mijn vrouw zorgen. Daarnaast probeerde ik te blijven werken als zelfstandig ondernemer.’

Wat hield je op de been?

‘Als je hoort dat je partner kanker heeft, begin je samen boven aan de ladder. Bij elke tegenslag gingen we een treetje omlaag, maar we hebben altijd onze koppen hoog gehouden. We bleven uitgaan van het positieve tot we in december 2018 hoorden dat Heln nog maar een half jaar te leven had. Daarna ging het snel, drie maanden later overleed ze.’

Kon je er zijn voor de kinderen of was je eigen verdriet te overweldigend?

‘Ik moest er wel zijn voor de kinderen. Helns moeder woont in Indonesië en mijn moeder is aan het dementeren, dus dat gaf niet veel steun. Gelukkig hebben we veel vrienden die ik beschouw als familie. Zij hebben enorm geholpen, en dat doen ze nog steeds. Ik wilde de kinderen vooral rust en regelmaat geven. Een vast stramien waarbij ze de ene week drie dagen naar de crèche gaan en de andere week vier. Zo deden we dat al toen Heln er nog was, dus dat voelt vertrouwd. Op donderdag ben ik thuis, op de andere dagen komt m’n zus of een vriendin van Heln oppassen.’

Vaderliefde

Praat je veel met ze over hun moeder?

‘Zeker. In de woonkamer hangen foto’s van Heln en er staat een digitaal fotolijstje met een slideshow. De kleinste kijkt er soms naar en zegt dan iets over mama, maar ze weet er niet veel meer van. Jane is wel bewust bezig met de herinneringen die ze aan haar moeder heeft. Dan zegt ze dat mama een gat in haar borst had, naar het ziekenhuis ging en niet meer beter werd. Ze heeft het ook weleens over de bioscoop- en theaterbezoekjes met haar. Of ze vertelt dat mama een ster is geworden, maar wel in haar hart zit. Daar praten we op een normale, open manier over.’

Hoe is het om ineens de enige ouder te zijn?

‘Rot. Ik herinner me nog zo goed dat ik Heln zeven jaar geleden ontmoette. Ze was vol leven en had het hoogste woord. Op onze eerste date liet ze meteen weten dat ze kinderen wilde. Ik wilde eigenlijk geen vader meer worden, omdat ik al een dochter had. Maar door Heln veranderde ik van gedachten. We wilden samen een gezin opbouwen. Dat Heln daar nu niet meer bij is, was niet de planning.’

Geven de meiden je op een bepaalde manier ook troost?

‘Absoluut. De kleinste lijkt qua uiterlijk heel veel op Heln, helemaal als ze lacht en het puntje van haar tong tegen haar bovenlip legt. Dat deed haar moeder ook. Dan denk ik: hoe dan? De oudste heeft in haar doen en laten meer weg van Heln. Ze is heel pienter en weet precies wat ze wil, net als haar moeder. Mijn schoonzus vindt het soms confronterend dat de kinderen zulke kopietjes van Heln zijn, maar ik vind het ook mooi dat we op deze manier steeds aan haar worden herinnerd.’

Probeer je in het bijzijn van je kinderen niet te huilen?

‘Ik huil wel, maar niet de hele tijd. Sinds het overlijden van Heln ga ik eens per kwartaal naar een kinderpsycholoog. Daar praat ik over hoe we allemaal kunnen omgaan met het verlies van hun moeder. Zij heeft vanaf het begin gezegd dat je je emoties juist moet uiten, want kinderen hebben ook allerlei gevoelens, alleen weten ze vaak niet wat ze daarmee moeten. Als Jane en Roisin zien dat ik verdrietig ben, kan ik ze uitleggen waarom ik me zo voel. Daar kunnen zij dan ook iets mee. Het is niet zo dat ik elke dag huil, maar zo eens per maand komt het weleens voor.’

Vaderliefde

Is er ook ruimte voor gek doen en lachen?

‘Tuurlijk! Met name de kleinste is een pretletter. Ik denk dat zij later actrice wordt. De oudste maakt me ook vaak aan het lachen. We brengen veel tijd door met z’n drietjes, vaak is het gewoon lekker kleien of tekenen in de woonkamer. Maar we gaan ook op pad: naar de kinderboerderij, het Amsterdamse Bos of zoals laatst drie weken met een camper op pad.’

Wat valt je als alleenstaande ouder het zwaarst?

‘Het gemis van een klankbord. Ik kan bijvoorbeeld heel bot en direct zijn, terwijl kinderen een genuanceerdere uitleg nodig hebben. Daar had ik in het begin het geduld niet voor, dus dat heb ik mezelf moeten aanleren. Als ik nu wil overleggen, bel ik mijn zus of ik gooi m’n vraag in de app-groep die ik heb met de vriendinnen van Heln: ‘De Adviesgroep’. We delen daar van alles in: vragen over het ouderschap, maar ook foto’s, grapjes.’

Was je een andere vader geweest als Heln niet was overleden?

‘Ik denk niet dat ik minder betrokken was geweest, maar ik ben nu vader en moeder tegelijk. Als Heln er nog was geweest, weet ik niet of ik had leren vlechten. En ik denk dat het bijhouden van de kledingkasten ook iets voor haar was geweest. Laatst zat ik een uur met Helns vriendinnen te appen over kinderkledingmaten. Dan moet ik wel lachen: wat voor gesprek voer ik nu weer?’

Heb je weleens alleen-tijd zonder de kinderen?

‘Om het weekend gaan de meiden van vrijdagavond tot zondag-middag naar Helns vriendin Mascha of naar Helns zus. Ik denk dat het goed is voor Jane en Roisin om van dichtbij onderdeel uit te maken van de vrienden en familie van Heln. En voor mij zijn het ook momenten om naar uit te kijken, omdat ik dan de rust heb om te verwerken wat er allemaal gebeurt in mijn leven. Ik kan uitslapen, het huis schoonmaken, met vrienden een borrel drinken. Dat vind ik echt heel fijn.’

Denk je na over de toekomst?

‘Ik leef bij de dag, maar met de tijd hoop ik een vrouw te vinden die goed is voor mij en de kinderen. Dat wordt lastig, want met Heln had ik vanaf het eerste moment een wauw-gevoel. Ik weet niet of ik dat snel weer bij iemand ga ervaren, maar ik wil me er ook niet bij neerleggen dat dit het was. Voordat Heln overleed, was ze twee jaar ziek. Ik heb er alles aan gedaan haar zo gelukkig mogelijk te maken. Nu moet ik ervoor zorgen dat ik dat zelf ook weer word.’

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Tekst: Fleur Baxmeier, Fotografie: Cees Rutten Jr.

Leestip: Jongetje (7) zamelt geld in voor hospice na overlijden moeder

Artikelen van Ouders van Nu ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.