Vaderliefde: ‘Bij ons thuis loopt het bijna altijd op rolletjes’
door

Vaderliefde: ‘Bij ons thuis loopt het bijna altijd op rolletjes'

Meer dan fulltime werken, elke dag sporten, naar feestjes gaan én tijd besteden aan je vier kinderen; kan dat? Volgens Roy Koster (31) is dat prima te doen. ‘Het moet van mij allemaal heel gestructureerd. Dat helpt enorm, denk ik.'

Het is woensdagochtend, acht uur. Volle bak ochtendspits. Zo’n moment waarvan je zou verwachten dat het er hectisch aan toegaat in een gezin met vier jonge kinderen, maar niets blijkt minder waar. Roy staat relaxed een flesje te maken in de keuken, z’n vrouw Romy verschoont baby Anne-Fleur (2 weken) en Isabel (6), Roderick (4) en Noël (1,5) eten ondertussen aan tafel hun ontbijt. En zo gaat het er volgens Roy elke dag aan toe. ‘Alles is bij ons georganiseerd, maar het scheelt ook dat de kinderen makkelijk zijn. Ze gaan leuk met elkaar om en zeuren bijna nooit. Als je met de één bezig bent, zijn de anderen met elkaar aan het spelen.’

Wilde je altijd al een groot gezin?

‘Ik kende Romy nog niet zo lang toen ik tijdens een vakantie zei dat ik veel kinderen wilde. Ze moest lachen en vertelde het de volgende dag aan mijn moeder: “Roy zei gisteren zoiets raars, dat hij een groot gezin wil!” Waarop mijn moeder serieus antwoordde: “Dat klopt.” Het heeft me altijd al gezellig geleken om met veel te zijn. Dat je een hele wagen aan het volladen bent voordat je op stap gaat, zeg maar. Ik hou van die reuring. Ik ben zelf ook best een druktemaker. Romy komt uit een gezin met vier kinderen en vond het al vrij snel ook een leuk idee. Ze had het alleen niet achter mij gezocht. Omdat Romy vier jaar ouder is, zijn we er daarna vrij snel voor gegaan. Sindsdien zijn we geen moment meer uit de luiers geweest. En het is net zo leuk en gezellig als ik had gedacht.’

Je hebt een tandartspraktijk, is dat goed te combineren met een groot gezin?

‘Ik krijg best vaak kritiek op het feit dat ik een groot gezin combineer met veel werken. Sinds 2012 ben ik mede-eigenaar van een tandartspraktijk waarvoor ik vijf dagen en twee avonden per week aan het werk ben. Daarnaast zijn er nog events en feestjes met potentiële klanten waar ik mijn neus laat zien. Ik post daar vaak foto’s en video’s van op Instagram, waardoor mensen zich niet kunnen voorstellen dat ik veel bij de kinderen ben. Maar dat ben ik dus wél, omdat ik mijn dagen efficiënt indeel. Elke woensdag- en vrijdagochtend breng ik ze naar school en de peuterspeelzaal, haal ik ze weer op en lunch ik met ze. Daarnaast probeer ik elke avond tussen zes en zeven thuis te zijn om met ze te eten en ze in bed te leggen. Ik ben ontzettend geordend, ben heel erg van de vaste ritmes. Zo leg ik alles van tevoren klaar, bereid ik dingen voor. Als ik ’s ochtends uit bed kom, weet ik precies in welke volgorde ik alles moet doen. Natuurlijk kun je met kinderen niet alles plannen, maar die structuur draagt er volgens mij aan bij dat het bij ons bijna altijd op rolletjes loopt.’

Heb je je ook zo goed voorbereid op het vaderschap?

‘Nee, haha! Ik heb er vrijwel niets over gelezen, geen cursussen gevolgd, geen YouTube-filmpjes bekeken. Onze vrienden hadden tijdens Romy’s eerste zwangerschap ook nog geen kinderen. Of ik daar onzeker van werd? Nee helemaal niet, eigenlijk. Weet je, ik ga er in het leven altijd vol in. Dat gaat tot nu toe heel goed. Neem mijn werk. Bij sommige zakelijke beslissingen, zoals toen ik voor mezelf begon, neem ik risico’s, dat is nodig om succesvol te zijn. Zo zie ik het vaderschap ook. Ik had nog nooit een luier verschoond, maar ik probeerde wat uit en het werkte. Qua opvoeding heb ik een duidelijke visie, maar wat betreft de praktische zaken doe ik maar wat.’

Wat is die visie?

‘Ik wil dat de kinderen leren om goed met elkaar om te gaan en open te zijn naar anderen. Om die reden neem ik ze ook vaak mee naar mijn praktijk. Daar laat ik ze meehelpen als er kinderen uit de wachtkamer gehaald moeten worden of als ze na de behandeling een speeltje mogen uitzoeken. Nu Isabel ouder wordt, merk ik dat ze steeds meer dingen uit zichzelf oppakt. Zo was er laatst een meisje dat niet in de stoel durfde en dan doet zij het even voor. Dat vind ik leuk om te zien. We nemen ze ook vaak mee. Even de stad in of met z’n allen naar een restaurant. Dan zitten ze met ons aan tafel en eten ze gezellig sushi mee.’

Beeld: Cees Rutten jr.

Hoe komt het dat alles bij jullie zo smooth verloopt?

‘Het moet van mij allemaal heel gestructureerd. Dat helpt enorm, denk ik. Loopt het toch een keertje anders dan gedacht, dan kan ik mijn geduld verliezen. Romy is meer van de rust bewaren, in de zin dat zij in zulke situaties flexibel is en meteen inspringt om te helpen. Daar vullen we elkaar goed in aan, maar het belangrijkste is volgens mij dat we overwicht hebben. Romy en ik zijn allebei traditioneel opgevoed, met het idee dat je als kind moet luisteren naar je ouders. Dat is ook hoe wij het aanpakken. We leggen onze keuzes graag aan de kinderen uit, maar we zijn minder van de discussie en het overleggen. Hoe wij het willen, gebeurt het. En dat vinden ze oké. Het klinkt heel sprookjesachtig, maar zo gaat het echt.’

Zijn er ook dingen die je zwaar vallen?

‘Sinds een paar jaar hebben we overdag iemand die met de kinderen helpt, Finy. Voor ’s avonds regelen we vaak losse oppassen, maar soms kan iemand op het laatste moment onverwachts toch niet. Ik hou er niet van als dingen anders lopen dan ik had gepland. Als we toch ineens niet weg kunnen, kan ik daar heel erg van balen. Los van elkaar ergens naartoe gaan, doen Romy en ik 
eigenlijk nooit. Voordat we kinderen hadden ook al niet, omdat ik mijn vrije tijd toch al vaak vul met werkgerelateerde zaken of trainen. Dat laatste doe ik elke dag. Ik heb een sportschooltje aan huis en hoe druk ik het ook heb: ik móét trainen. Meestal ’s avonds laat of ’s nachts. Dan liggen de kinderen op bed en heb ik even mijn ontspanningsmoment. Sporten is mijn rustpunt, mijn uitlaatklep. Doordat ik dat elke dag doe, heb ik weinig stress.’

Wat voor vader wil jij zijn?

‘Een vader die ze meegeeft dat je heel goed een combinatie kunt maken tussen er voor jezelf zijn, hard werken en veel aan anderen denken. Het geheim? Je moet ervoor zorgen dat je gezond blijft en daarop blijven focussen. Dan kun je de dag lang rekken en dus veel doen, helemaal als je zoals ik weinig slaap nodig hebt. Als Anne-Fleur ’s nachts een paar keer wakker wordt, heb ik daar niet zo veel moeite mee en sta ik ’s ochtends nog steeds uitgerust op. In mijn hoofd heb je ‘moe’ en ‘vermoeid’. Soms voel ik aan mijn lichaam dat ik een beetje moe ben, maar dan ben ik mentaal totaal niet vermoeid. Het heeft er denk ik grotendeels mee te maken dat ik strikt oplet dat ik goed eet, niet snoep of snack, weinig alcohol drink en dagelijks sport. Dat helpt om het allemaal vol te 
houden. Daarmee maak je het verschil.’

En hoe zit dat met het grote gezin: is dat nu compleet?

‘Ja, vier is wat mij betreft prachtig. We zijn compleet en ik voel me gezegend met een mooi gevulde eettafel. Wellicht komt er ooit nog een goudvis in huis, maar ik heb na de geboorte van Anne-Fleur meteen een afspraak gemaakt met de uroloog om er een dubbele knoop in te leggen.’