Vaderliefde
door

Vaderliefde: ‘Ik ben niet altijd Daddy Perfect’

Janton van Hemert (36) is taxichauffeur en heeft sinds zeventien jaar een relatie met Inger (37), die in de sociale hulpverlening werkt. Ze wonen in Rijen met hun dochters Babet (3) en Nova (7). Onlangs is het gezin uitgebreid met puppy Bano. Janton vond het vaderschap vanaf de eerste luier geweldig. Hij is dan ook met plezier een paar dagen per week huisvader.

Janton, Babet en pup Bano zijn net thuis. Na het middageten hebben ze Nova teruggebracht naar school, een wandelingetje van tien minuten. Janton zet de pup in z’n bench voor een middagdutje en helpt Babet in haar laarzen. ‘Ga maar lekker spelen,’ zegt hij terwijl hij de deur naar de afgesloten achtertuin opent. Even later wordt er met uiterste precisie modder van de ene in de andere emmer gegoten, al blijkt stampen in plassen ook een prettige bezigheid. Janton kijkt vanaf de bank toe, glimmend van trots. ‘Kijk nou, hoe lekker ze in zichzelf aan het kletsen is. Dat is toch fantastisch? Ik kan hier uren naar kijken.’

Gun je jezelf daar de tijd voor?

‘Ja, dat komt elke week wel een paar keer voor. Babet gaat niet naar de crèche, dus ze is altijd thuis. Nova is ook nooit naar een opvang geweest. Een bewuste keuze. Ik denk dat jonge kinderen vooral de liefde van hun ouders nodig hebben, niet de liefde van een peuterleidster. Onze ouders wonen te ver weg om op te passen, daarom willen we zo veel mogelijk zelf bij ze zijn.’

Is dat goed te combineren met jullie werk?

‘Ja, dat gaat vrij makkelijk. Inger en ik werken allebei onregelmatig. Zij in de sociale hulpverlening, ik als taxichauffeur. Als zij haar rooster voor de week krijgt, plan ik mijn diensten daaromheen. Ik vind werken op een taxi lang niet altijd leuk, maar de flexibiliteit is een groot voordeel. Daarom blijf ik dit nog een paar jaar doen.’

vaderliefde

Hoeveel dagen ben je alleen met de kinderen?

‘Doordeweeks zo’n twee à drie dagen en om de paar weken in het weekend. Als het een schooldag is, ziet het schema er vrij gestructureerd uit. Opstaan, ontbijten, Nova naar school brengen samen met Babet, thuis een spelletje doen of knutselen en soms een filmpje kijken. Om kwart over twaalf halen we Nova op, een uurtje later brengen we haar terug en om half vier staan we weer op het schoolplein. Je hebt allemaal ijkpunten op zo’n dag. Tussendoor vermaak je jezelf een beetje.’

Is het hectisch?

‘Nee, zo ervaar ik het niet. Het is alleen maar heel fijn om bij de kinderen te zijn. Ik vind het meemaken van hun ontwikkeling een van de mooiste dingen van het leven. Dat je ze ziet opgroeien, dingetjes bijleren, plezier hebben. Ik geniet er enorm van als Babet buiten loopt te keutelen of Nova hardop een boekje leest.’

Ging de babytijd je net zo makkelijk af?

‘Toen Nova net was geboren, zeiden mensen vaak: “Nog een paar jaar, dan wordt het ook leuk voor jou.” Maar ik vond het vaderschap meteen te gek. Zo’n klein prulletje waar alles al op en aan zit. Waanzinnig, dat is voor mij de essentie van het bestaan. Ik weet nog dat de kraamverzorgende de eerste luier van Nova wilde verschonen, maar ik wilde het meteen zelf doen. Vanaf het eerste moment heb ik met alles meegedaan, al moet ik zeggen dat Inger absoluut de motor is van ons gezin. Zonder haar had ik niet de vader kunnen zijn die ik nu ben.’

Hoe scoor je op het gebied van huishoudelijke taken?

‘Ik ben er minder mee bezig dan Inger, maar ik doe alles: koken, wc schoonmaken, de keuken aan kant maken, stofzuigen, wassen. Het is sterk uitgedrukt om te zeggen dat ik er plezier in heb, maar het moet toch gebeuren.’

Wat vindt je omgeving van je huisvaderschap?

‘In de taxi vragen klanten vaak of dit mijn échte beroep is. Eh ja, het is geen hobbyisme, haha. De vervolgvraag is altijd: “Wat doe je daarnaast dan?” Als ik antwoord dat ik een paar dagen per week huisvader ben, reageert vooral de oudere generatie eerst een beetje verbaasd. Daarna vinden ze het vaak stoer en tof. Ik heb geen heel grote vriendenkring, maar zij vinden het ook niet gek.’

Wilde je altijd al vader worden?

‘Ja, die wens was er, maar er was geen haast bij en als het niet zou gebeuren, was het ook goed. Toen Inger en ik zes jaar samen waren, wilden we ervoor gaan. Daarna gebeurde er lang niets, maar we hebben vrij snel besproken dat we geen trajecten zouden ingaan. Ons uitgangspunt was om de natuur z’n werk te laten doen. Lukte het niet, dan zouden we het zo laten. Evengoed waren we natuurlijk door het dolle heen toen Inger na vier jaar zwanger bleek.’

Was je tijdens de zwangerschap net zo relaxed als tijdens het voortraject?

‘Nee, ik vond het heel spannend. Het idee dat je moet gaan zorgen voor een mensje dat zelf nog niks kan. En dat het jouw taak is om dat mensje te laten opgroeien. Er wordt weleens gezegd dat je zorgeloze leven ophoudt zodra je een kind krijgt. Dat voelt voor mij echt zo.’

Hoe ging je om met die gevoelens?

‘Ik heb het een beetje gerelativeerd. We leven in een dusdanig te gek land dat je je als aanstaande vader eigenlijk geen zorgen hoeft te maken. Als het je hier niet lukt om je kind op een goede manier groot te brengen, lukt het nergens. Ik moet wel zeggen dat ik als een klein kind heb staan brullen toen Nova werd geboren. Ik huil nooit, maar ineens kwam het er allemaal uit. De spanning tijdens de zwangerschap, de zenuwen over de bevalling.’

Ben je weleens bang dat je het niet goed doet als vader?

‘Ik wil niet arrogant overkomen, maar ik heb nooit een seconde getwijfeld. Omdat ik weet dat ik vreselijk veel van ze hou. Ik doe mijn best om een goede vader te zijn, maar weet dat ik dat soms ook niet ben. Daar kan ik mee dealen, het zou gek zijn als ik 24/7 Daddy Perfect was. Het moet af en toe knetteren. Dat hoort bij het leven.’

Wanneer schiet jij uit je slof?

‘Als ze niet luisteren. Ik wil best een paar keer herhalen dat ze hun glas moeten neerzetten, maar ik raak geërgerd als het na de derde keer nog steeds niet op tafel staat. Gebeurt het daarna nog niet, dan moeten ze even op de trap zitten of naar hun kamer. Als de kinderen vermoeid raken, gebeurt dat weleens. Dat hoort er gewoon bij, dus daar maak ik me verder niet druk over.’

vaderliefde

Is er iets wat je tegenvalt aan het vaderschap?

‘Nee, eigenlijk niet. Ik ben een vrij saai persoon. Dat klinkt alsof ik mezelf naar beneden haal, maar ik ben nu eenmaal nooit echt van het uitgaan of afspreken met anderen ben geweest. Ik ben al van jongs af aan een huismus, dus er is niet veel veranderd. Als ik een keer een avond weg wil, kan dat. En als Inger uit eten wil met vriendinnen, doet ze dat. Maar allebei zijn we het liefst lekker thuis met de kinderen.’

Hoe voorkomen jullie dat jullie alleen nog maar ouders zijn?

‘Dat is soms lastig door hoe we het hebben geregeld. Als Inger niet werkt, werk ik en andersom. We zien elkaar daardoor niet superveel, maar dat is in ons geval eigenlijk prima. We zouden gillend gek worden als we elke avond naast elkaar op de bank zouden zitten, haha!’

Is er een kans dat er een derde komt?

‘Nee, dat lijkt me heel wonderbaarlijk. Ik vind dat we vreselijk dankbaar mogen zijn voor de twee gezonde kinderen die we hebben. Een goede vriend van mij is drie jaar geleden zijn dochter Dide na een week verloren. Dat was verschrikkelijk om te zien. Het verdriet, de pijn: dat gaat nooit meer weg. Eerlijk is eerlijk: ik heb echt niet altijd zin om in de taxi te stappen, maar dat gevoel ebt meteen weg als ik kijk naar wat ik wél allemaal heb. Een mooi huis, een lieve vriendin, twee fantastische dochters. Ik mag mezelf elke dag in mijn handjes knijpen.’

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Tekst: Fleur Baxmeier, Fotografie: Cees Rutten Jr.

Artikelen van Ouders van Nu ontvangen in je mailbox? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.