vaderliefde-robin
door

Vaderliefde: 'Ik dacht dat hij zichzelf wel zou vermaken'

Robin Peek dacht dat hij het wel zou kunnen combineren: passen op Noud (2) én thuiswerken. Maar dat bleek toch lastiger dan hij dacht.

Robin beantwoordt nog even snel een mail. Hij is sinds vijf jaar eigen baas en werkt als internetondernemer. Negen van de tien keer doet hij dat vanuit z’n kantoor aan huis in Druten. Een verdieping lager gooit zoon Noud een bak speelgoed omver. Moeder Charlotte lacht erom. Zij is elke maandag en woensdag bij Noud, op dinsdag en donderdag gaat hij naar het kinder-
dagverblijf en op vrijdag past oma op. ‘Van tevoren had ik bedacht dat ik op de maandagen wel op Noud kon passen én werken,’ zegt Robin. ‘Mijn idee was dat ik een heleboel zou kunnen doen als hij sliep. Dat had ik even verkeerd ingeschat. Ik heb het een jaar geprobeerd, maar het bleek niet te doen.’

Advertentie

Hoe had je dat dan bedacht?

‘Ik dacht van tevoren dat Noud zichzelf wel zou vermaken. En dat alles te plannen is. Maar ik kwam er al snel achter dat je met een kind niks kunt plannen, haha. Zo sliep hij een hele periode van twaalf tot twee uur, maar dan weer net niet op de dagen dat ik een telefoongesprek of bespreking had ingepland. Ik moest twee ballen hooghouden: mijn werk en de zorg voor Noud. Dat lukte niet, waardoor ik mezelf geen goede vader vond. Ik voelde me schuldig, omdat ik vond dat ik te weinig tijd voor Noud vrijmaakte. Het ergste vond ik dat ik toeleefde naar het moment dat Charlotte thuiskwam, zodat ik mijn opdrachten kon afmaken. Zo’n vader wilde ik helemaal niet zijn.’

Hoe verdeel je je tijd nu?

‘Ik ben een tijdje vrij geweest op de maandag. Maar dat werkte uiteindelijk ook niet, want dan kreeg ik mijn werk niet af. Daarom werk ik nu alle doordeweekse dagen. Op maandagen en woensdagen plan ik zo veel mogelijk afspraken buiten de deur, omdat Charlotte op die dagen thuis is met Noud. De andere dagen werk ik thuis, maar ik zorg 
ervoor dat ik, als Noud om half zes terugkomt van oma of het kinderdagverblijf, er echt voor hem ben. Telefoon in een kastje, laptop uit. Dat is Noud z’n tijd. Net als de weekenden. Sinds ik het op deze manier heb geregeld, heb ik het idee dat ik een goede vader ben en vind ik het hartstikke leuk. Het voelt zo veel beter om met hem naar buiten te gaan en niet steeds te denken dat ik misschien zo word gebeld door een opdrachtgever of eigenlijk nog dit of dat moet doen.’

Zijn er meer dingen waar je op teruggekomen bent?

‘Charlotte en ik hebben van tevoren veel gepraat over wat we wel en niet wilden. Zo zagen we in de familie dat neefjes vaak de tablet toegeschoven kregen. Dat wilden wij niet, dus namen we ons voor om daar duidelijke afspraken over te maken: niet elke dag, op vaste tijden, maximaal een halfuurtje. Achteraf moeten we een beetje lachen dat we zo naïef waren. Hartstikke leuk dat wij iets willen, maar Noud is een mensje met een eigen wil en die laat hij horen ook. Niet dat hij 
te pas en te onpas op de iPad zit, maar het gebeurt wel vaker dan we van tevoren hadden bedacht. En dat is ook niet erg. Hoe meer je vasthoudt aan regeltjes, hoe lastiger je het jezelf maakt. Je moet af en toe ook kunnen loslaten.’

Wilde je altijd al vader worden?

‘Ja, en ik wilde ook een jonge vader zijn. Omdat ik dacht dat ik dan een betere band met mijn kind kon opbouwen. Tuurlijk gebeurt dat ook als je op latere leeftijd kinderen krijgt, maar ik denk dat het makkelijker gaat als je met ze kunt voetballen en qua beleving dicht bij ze staat. Toen ik Charlotte zeven jaar geleden leerde kennen, wist ze nog niet of ze moeder wilde worden. Maar heel stellig vond ik haar niet, dus het schrok me niet af. Toen we elkaar beter leerden kennen, werd voor haar ook duidelijker dat ze wel kinderen wilde. Daarna zijn we er een tijd mee bezig geweest, maar er gebeurde niets. Dat was raar, want uit onderzoeken in het ziekenhuis bleek dat alles in principe in orde was. Net voordat we een behandeltraject zouden ingaan, werd ze na twee jaar toch ineens op de natuurlijke manier zwanger.’

vaderliefde-robin

Beeld: Cees Rutten JR.

Wat waren je verwachtingen?

‘Doordat zwanger worden niet zo makkelijk ging, hebben Charlotte en ik lang toegeleefd naar een positieve test. We waren gefocust op dat moment, terwijl dat natuurlijk pas het begin is. Dat beseften we toen ze eindelijk zwanger was: wat nu? In zowel mijn als Charlottes vriendengroep waren we het eerste stel dat een kind kreeg. Dat was best spannend. Iedereen had vragen waarover we zelf nog niet eens hadden nagedacht. We waren bijvoorbeeld net verhuisd naar een appartement dat te klein was voor een kinderkamer. Gingen we meteen weer verhuizen? Hoe pakten we dat aan met de opvang? En waar wilde Charlotte bevallen? Ik heb meteen een stapel boeken ingeslagen. Dat gaf rust, omdat ik daardoor een beetje wist wat ik kon verwachten.’

Sta je er altijd zo ontspannen in?

‘Charlotte was in het begin bang dat ze het niet goed deed. Met kleine dingen, zoals wassen en hem neerleggen. Ik ben over het algemeen vrij relaxed, ook als Noud ziek is. De enige keer dat ik me kapot ben geschrokken, was een jaar geleden. Charlotte was een dagje weg, Noud was grieperig en mijn ouders kwamen bij ons oppassen. Op een gegeven moment riep mijn moeder dat ik echt naar beneden moest komen, omdat Noud raar deed. Hij reageerde nergens meer op, zelfs niet op zijn favoriete filmpjes op mijn telefoon. We raceten naar de huisarts met een lusteloze Noud in onze armen, maar in de wachtruimte was hij alweer aan het rondrennen. Niks aan de hand dus, maar de schrik zat er goed in.’

Wat valt je het zwaarst?

‘Dat ik soms zelf even aan het einde van m’n Latijn ben, terwijl Noud nog bomvol energie zit. Een tijdje terug was ik ziek, Charlotte moest nog wat werk doen en Noud rende maar heen en weer door de kamer. Hij stond op standje tien, maar zat opgescheept met twee ouders die op dat moment maar net standje drie haalden. Je wilt er ook op zulke momenten voor hem zijn, maar dat is slechts tot op zekere hoogte mogelijk als je niet lekker bent. Dat vind ik soms moeilijk te accepteren.’

Pak je ook weleens een moment voor jezelf?

‘Als je voor jezelf werkt, kun je je tijd net wat makkelijker zelf 
indelen. Zo ga ik elke dinsdag- en donderdagochtend, nadat ik Noud heb weggebracht, sporten. Op andere momenten zou ik ook tijd voor mezelf kunnen inplannen, maar dat gebeurt niet zo vaak. Ik denk dat ik daar gewoon niet zo’n behoefte aan heb. Uitgaan met vrienden doe ik al jaren niet meer, Charlotte is daar meer van. Zij gaat ook regelmatig een weekend weg met vriendinnen. Dan blijf ik bij Noud of onze ouders passen op. We hebben ons laatst voorgenomen om ook weer wat vaker samen een avondje uit of weekendje weg te gaan. Onze ouders wonen vlakbij, dus dat is prima te doen.’

Weet je al of Noud nog een broertje of zusje krijgt?

‘Toevallig is dat de laatste weken onderwerp van gesprek. We weten nog niet of we dat willen, en daarbij is het natuurlijk de vraag of het zou lukken. Bij Noud duurde het zo lang, zonder aanwijsbare reden. Op 
verjaardagen zien we wel dat hij ontzettende lol heeft met andere kinderen. Charlotte zegt dan al snel: “Het zou toch wel leuk zijn als hij met een broertje of zusje kan spelen.” Maar het blijft nog even onzeker.’