Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 
door

Vaderliefde: 'Ik voel me schuldig dat de kinderen ze geen ‘gewone’ gezinssituatie hebben'

Doordeweeks woont hij alleen, in het weekend wordt het huis van Rogier overgenomen door Jools (15) en Mason (3), zijn zoons uit twee eerdere relaties. ‘De situatie is niet ideaal, maar we maken er het beste van.’

Rogier kijkt vanuit zijn woonkamer uit op het Raadhuisplein van Heemstede. Een keurig kakdorp, noemt hij het zelf. Maar wel een léúk kakdorp. Zijn huis is een beetje apart, met hoge lambriseringen en een openhaard van vier meter hoog. Alsof je een chalet binnenstapt: gezellig en knus. Het is er klein, maar wel netjes opgeruimd, met een kaarsrechte rij kinderboeken op links en een rits houten speelgoedbakken op rechts.

Advertentie

‘Als de kinderen er in het weekend zijn, ziet het er hier héél anders uit,’ lacht Rogier. ‘De oudste laat vooral kleding slingeren, waarvan ik dan moet raden of die in de was moet of nog schoon is. De jongste bouwt graag treinbanen en speelt met dieren, dat is altijd een compleet slagveld.’

Waarom is het misgegaan met de moeders van je kinderen?

‘Jools was vier jaar toen zijn moeder Anne- Jet en ik uit elkaar gingen. Er was niet echt een aanwijsbare reden, behalve dat het niet meer ging tussen ons. Er was veel ruzie en er waren veel ergernissen, dat wilden we niet meer. Mason was nog jonger toen zijn moeder Inge en ik er een punt achter zetten: een jaar. Eigenlijk was dat hetzelfde verhaal. Inge en ik zaten niet meer op één lijn, waardoor we langs elkaar heen leefden. Het leek ons beter om uit elkaar te gaan.’

Leestip: Scheiden: dit zeg je tegen je kind

Hoe is het contact met je exen?

‘Met beiden heb ik een prettig, warm contact. Dat kan ik dan wel weer goed, haha! Wat bijzonder is, is dat Jools ook nog steeds leuk omgaat met Siem, de elfjarige zoon van Inge. Die twee hebben in principe niks wat ze bindt, behalve dan hetzelfde halfbroertje. Het is grappig dat zij elkaar op eigen initiatief ook nog zien. De situatie is niet ideaal, maar we maken er het beste van.’

Baal je dat het zo is gelopen?

‘Tuurlijk. Je hoopt dit niet, je wilt dit niet en je gaat er niet van uit dat het zo loopt. Ik voel me naar de kinderen toe ook schuldig dat ze geen ‘gewone’ gezinssituatie hebben. Naar Mason toe nog niet zo erg, hij is zich er door zijn leeftijd nog niet zo van bewust. Maar wel naar Jools. Het gaat hartstikke goed met hem; hij is een vrolijke, slimme en leuke gozer, zelfs voor een puber. Maar je weet niet precies hoe hij de breuk heeft gevoeld en beleefd. En hoe hij daar nu in staat.’

Praat je daar met hem over?

‘Ik ben niet zo’n ontzettend goeie prater en Jools is dat op dit moment van zijn leven ook niet. Als puber vind je dat soort gesprekken lastig, dan ben je met andere dingen bezig. Dat begrijp ik, dus ik praat er niet hele avonden met hem over hoe erg hij het allemaal wel of niet vindt. Maar soms komt het terloops ter sprake. Ik geloof niet dat hij onder de situatie lijdt, maar je kunt niet in zo’n hoofdje kijken om te controleren hoe erg hij het echt vindt. Daar denk ik wel over na.’

Lees ook: Zo kom je erachter of je kind een scheiding goed heeft verwerkt

Vaderliefde

Leid jij eigenlijk twee levens: eentje met en eentje zonder kinderen?

‘Zo zie ik dat niet. Ik mis natuurlijk een deel van de dagelijkse dingen, omdat de jongens alleen in de weekenden bij mij zijn. Maar tussendoor is er vaak genoeg contact. Jools en ik appen veel en ik spreek geregeld met hem af in Amsterdam om te lunchen. Doordeweeks ga ik weleens eten in Driehuis, waar Inge en Mason wonen. Mason heeft om de paar dagen zin om te facetimen: “Ik wil papa bellen!” Meestal rond etenstijd, dan wil hij iets laten zien of vertellen. Dat gaat allemaal heel gemoedelijk.’

Waar moet je aan wennen als ze bij jou zijn?

‘Ik vind het fijn om doordeweeks alleen te zijn, ook omdat ik sowieso erg op mezelf ben. Maar ik kijk er elke week ontzettend naar uit dat ze komen. Het is even schakelen, met z’n drieën in een vrij klein huis, maar daar kan ik goed mee omgaan. Ik geniet van hun aanwezigheid en onze routines. Op zaterdagochtend wil de oudste uitslapen, dus dan gaan Mason en ik naar de bakker, het ontbijt klaarzetten, de krant pakken.’

Wat doen jullie nog meer in zo’n weekend?

‘Jools hockeyt, dus op zaterdagmiddag gaan we meestal naar een training of wedstrijd. ’s Zomers gaan we vaak naar het strand en ik neem de jongens geregeld mee naar musea. Dat vind ik zelf leuk, dus ik probeer te ontdekken of zij diezelfde interesse hebben.’

Wilde je altijd al kinderen?

‘Daar heb ik nooit bewust over kunnen nadenken, in de zin dat de eerste zwangerschap niet echt gepland was. Ik was nog maar kort samen met Anne-Jet, een half jaartje volgens mij, toen bleek dat ze vier maanden zwanger was. Onze omgeving schrok daar van, wij vonden het vanuit een soort jeugdige onbezonnenheid alleen maar leuk. Zoals je in een roes van verliefdheid ook kunt verzinnen dat het een geinig idee is om te gaan trouwen. Het ging dus heel snel, waarschijnlijk ook een van de redenen dat het misging tussen Anne-Jet en mij. We hadden te weinig tijd gehad om elkaar goed te leren kennen.’

Hoe was het om ineens in de vaderrol te zitten?

‘Heel leuk. We zaten vol energie, waren heel ondernemend en namen Jools overal mee naartoe: de Museumnacht, de Parade, festivals. Anne-Jet en ik vonden het allebei geweldig om mee te maken hoe een kind je leven verrijkt. Je leert de wereld van je kind kennen en gaat daardoor op een andere manier naar dingen kijken. Ik weet nog dat Jools een keer ’s avonds vanaf ons balkon naar boven keek en zei: “Kijk papa, de maan is kapot.” En inderdaad, de maan was half. Dat zinnetje heb ik opgeschreven en werd uiteindelijk de basis voor het scenario van een korte film die ik heb geschreven. Ik vind dat mooie dingen.’

Vaderliefde

Ging het praktische deel je ook meteen goed af?

‘Ja, best wel. Ik ging vier dagen werken, dus ik was één dag met Jools. Op de andere dagen was Anne-Jet er of ging Jools naar de crèche. We deden het allemaal maar een beetje zoals wij dachten dat het goed was. Zorgen maakten we ons niet snel. Ons uitgangspunt was altijd: het komt wel goed. En dat gebeurde ook.’

Is het met Mason net zo makkelijk?

‘Ja, eigenlijk wel. Het voordeel was dat Inge en ik het al een keer hadden gedaan. We hadden ook al een paar jaar een relatie, dus het was iets stabieler dan destijds met Anne-Jet. Doordat ik ouder ben, ben ik me wat bewuster van de eindigheid van alles en daardoor misschien bezorgder. Aan de andere kant merk ik ook een soort berusting op alle fronten. Je kunt heel bang zijn voor van alles en nog wat, maar het is ook gewoon wat het is. Natuurlijk let ik goed op Mason, maar ik ben geen vader die constant achter hem aan rent en “Pas op!” roept.’

Is een partner vinden lastig als je al twee kinderen hebt?

‘Nee, helemaal niet. Ik gooi het meteen op tafel, en dat is nooit een issue. Volgens mij vinden de meeste vrouwen het juist wel leuk. Wat ik wel moeilijk zou vinden, is als ik een vrouw zou tegenkomen die wellicht nog een kind wil. Wat moet je dan? Ik las eens dat Peter Faber vijf kinderen bij vijf verschillende vrouwen heeft. Daar doe ik toch een beetje lacherig over, dus ik zie het mezelf niet snel nog een keer doen. Maar stel je voor dat ik een relatie krijg met een waanzinnig iemand die wél dolgraag een kind wil, dan zeg ik ook niet: nooit, uitgesloten.’

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Tekst: Fleur Baxmeier, Fotografie: Cees Rutten Jr.