Vaderliefde
door

Vaderliefde: ‘Ik was bang dat ik nooit vader zou worden’

Jarenlang was 3JS-frontman Jan Dulles (44) rusteloos, op zoek. Kalm thuiszitten kon hij niet. Maar sinds zoon James in november 2018 werd geboren, hoeft hij niet meer zo nodig weg.

Volendammers zijn opgeruimde mensen. Zo ook Jan Dulles en zijn vriendin Caroline. Hun knusse woonkamer op de dijk, het mooiste plekje van Volendam, is spic en span. Niks op aan te merken. Behalve de kast midden in de kamer dan, stampvol cd’s en elpees. ‘Tja wat kan ik ervan zeggen,’ lacht Caroline. ‘Deze kast is Jans levenswerk, een eigen ontwerp zelfs. Leuk hoor, maar inmiddels kunnen we de ruimte goed gebruiken voor James’ spullen en speelgoed.’ Jan schudt zijn hoofd. ‘Deze kast heeft een verhaal, net als alle cd’s die erin staan. Als ik deze kast wegdoe, gooi ik mijn hele leven weg. Dat is geen optie.’

Advertentie

Wat is er wél veranderd door de komst van James?

‘Ik ben tevreden, niet meer zo rusteloos. Kalm thuiszitten om te werken of te lezen, kon ik niet. Ik moest altijd ergens heen, al wist ik niet waar naartoe. Dat gevoel is weg. Met James op schoot kan ik gerust de hele dag op de bank zitten. Met hem bezig zijn, is dan voldoende actie. Eigenlijk is James mijn alibi om rustig te worden. Eindelijk heb ik het gevoel dat het goed is zoals het is.’

Snakte je daarnaar? 

‘Ja, ik ben 44 en had alles wel een keer meegemaakt. Mijn leven werd langzaam een repeterend cirkeltje. Ik was toe aan iets nieuws. Toen ik Caroline ontmoette – ik was 40 – had ik in mijn achterhoofd wel zoiets van: wíl ik nog vader worden, dan moet het niet te lang duren. De kinderen van mijn vrienden zitten al ongeveer in de kroeg! Maar goed, dat durfde ik niet hardop te zeggen.’

Waarom niet?

‘Ergens was ik bang dat het nooit zou lukken, dat de kosmos niet wilde dat ik kinderen kreeg. Om het lot niet te tarten, zweeg ik. Ik wist dat Caroline graag moeder wilde worden, dus zei ik: we zien wel wat er gebeurt. Geen verwachtingen. Toen ik op een middag thuiskwam en ze doodleuk vertelde dat ze zwanger was, schrok ik me kapot. Ik draaide me om, trok de deur dicht en reed twee uur lang in mijn auto rond met alle ramen open.’ ‘En intussen bleef ik huilend op de bank achter,’ roept Caroline vanuit de keuken. ‘Geen knuffel, geen kus, geen woord, weg was-ie!’ Jan: ‘Sorry, ik kon niet anders, ik moest mijn kop leegmaken. Het hielp. Toen ik terugkwam, was de knop om. Het was zo. Het was echt. Ik zou vader worden. Ik voelde geen angst of twijfel. Ik wist dat ik er klaar voor was.’

En ineens was-ie daar, je zoon! Hoe was dat moment?

‘Over de bevalling kan ik kort zijn: wat een barbaars slagveld! Als mannen deze klus zouden moeten klaren, weet ik zeker dat de mensheid allang was uitgestorven. Maar het moment erná, dat James voor het eerst in m’n armen lag en me met die nieuwsgierige blik aankeek: ik zal het nooit vergeten.’

Waarover maakte je je vooraf het meest druk?

‘Eerlijk? Dat mijn nachtrust totaal verstoord zou worden. Te weinig slaap slaat direct op mijn stem en ik wist dat de maand na James’ geboorte helemaal stond volgeboekt met optredens. Gelukkig voor mij regelt Caroline de nachten. Ook al slaapt James op onze kamer, ik heb er sinds zijn geboorte geen seconde minder om geslapen.’

Vaderliefde
Beeld Cees Rutten Jr.

Was die verdeling vooraf al in beton gegoten?

‘Nee, het ontstond vanzelf. Al wisten we allebei wel dat ik enige vrijheid nodig heb; ik weet nooit precies hoe het loopt qua optredens, albumpromotie of het schrijven van nieuw materiaal. In de regel is Caroline thuis bij James, maar zodra ik er ben, pak ik het op. Ik draai mijn hand heus niet om voor een volle luier. En op de twee middagen dat Caroline werkt, nemen beide oma’s het maar wat graag over. Dat we James altijd bij familie kunnen onderbrengen, noemen wij ‘t Volendams gemak!’

Hoe kijk je terug op de periode van zwangerschap?

‘Als een ingewikkelde fase. Ik vond het moeilijk om goed om te gaan met die hele hormonenkwestie. Het spijt me, maar zwangere vrouwen zijn bij vlagen gewoon knettergek. Caroline was lichtgeraakt, vaak op een onredelijke manier. Dan wíst ik rationeel dat het beter was om haar te laten uitrazen of juist te troosten, maar had ik daar niet altijd het geduld voor. Ik ben nou eenmaal vrij ongeduldig. Dan gaf ik tegengas of, nog erger, liep ik gewoon naar buiten.’ 

Het is dus nog een wonder dat jullie hier zo gezellig met z’n drieën zitten?

‘Inderdaad, dat is vooral aan James te danken. Grapje natuurlijk, maar James heeft zonder twijfel een zeer positieve invloed. Ik ben lang niet meer zo’n wegloper als voorheen. Het is ook zo fantastisch om met z’n tweeën met hem bezig te zijn. Hij straalt als ik zijn luier verschoon, prachtig. Ik heb nooit getwijfeld aan mijn vaderlijke kwaliteiten, was alleen bang dat het me niet zou overkomen. James is daarom echt een bonus. Als hij een lachbui heeft, is alles voor mij goed.’

Ben je een strenge vader?

‘Ik ben bang van niet. Ik vrees dat ik geen ‘nee’ kan zeggen en vooral een vader wordt met wie hij enorm kan lachen. Behalve als het om school gaat, want daar ga ik bovenop zitten, zeker met Engels en rekenen. Mijn ouders lieten mij vroeger teveel mijn eigen gang gaan, omdat ik een zelfstandig kind was. Dat ging lang goed, totdat het niet goed ging. Ik liet het versloffen en haalde met mijn hakken over de sloot de havo. Achteraf hadden ze me strakker moeten houden. Sorry James, maar dat ga ík dus wel doen.’

Ga je nog meer anders doen dan je ouders?

‘Mijn ouders hebben het geweldig gedaan, maar ik mocht op mijn 14e bijvoorbeeld niet op gitaarles – vonden ze niet nodig. Ik wil James die kansen wel bieden. Ook wil ik hem meer van de wereld, buiten Volendam, laten zien. Mijn ouders gingen nooit op reis, ik heb alles zelf ontdekt en vind mezelf daardoor een laatbloeier. Dat is niet erg, maar die ontwikkeling kan best wat sneller. We nemen James daarom komende zomer al mee naar Frankrijk. Ik hoop voor hem dat zijn wereld lekker groot wordt. Natuurlijk is het leuk als hij straks met een bandje op de dijk staat, maar tegelijkertijd weet ik uit ervaring dat het je wereld ook klein maakt. Wat dat betreft heb ik liever dat hij een internationale bankdirecteur wordt.’

Waarin lijk je op je ouders?

‘Ik ben, net als zij, een voorzichtige, behoedzame ouder. Mijn vader kon er níet tegen als er iets met zijn kinderen aan de hand was. Hij zit nu in een verzorgingstehuis en heeft Alzheimer. De afgelopen jaren kon hij steeds minder, maar als de kinderen van mijn broer langskwamen, volgde hij ze onophoudelijk met zijn ogen. Vanuit zijn stoel hield hij alles strak in de gaten. Een soort oer-reflex dus. Dat heb ik ook in me. De hele wereld kan me ontgaan, maar bij kinderen sta ik op scherp.’ 

Zou je meer kinderen in de gaten willen houden?

‘Als het aan Caroline ligt, hebben we zo een nest vol, maar ik vind het wel even goed zo. Voordat we aan een tweede denken, wil ik maximaal van James genieten. En meer dan drie worden het er zeker niet. Daar hebben we ook helemaal geen ruimte voor. En, nee, zelfs niet als ik die kast weghaal.’