vaderliefde05

Vaderliefde: ‘Ik wil vooral veel já zeggen’

TjerkJan Oord (35) wist altijd al dat hij kinderen wilde. Het liefst een meisje, hij zegt het maar gewoon. En nu heeft hij met Pomme een echt ‘vader-dochter-ding’.

‘Op een bankje in de zon ontdekten we dat we een meisje kregen. We hadden de verloskundige gevraagd om het geslacht op een briefje te schrijven en dan zouden we het later, op een mooi moment, openmaken. Eenmaal buiten konden we niet wachten. Het is niet heel bon ton om te zeggen, maar ik dacht altijd al: doe mij maar een meisje. Dat leek me het leukst. Als jongen had ik al makkelijker contact met meisjes. Om een echte man op te voeden, en de verantwoordelijkheid die ik dan als man voel om het extra goed te doen, vond ik heel spannend.’

Advertentie

En toen was ze er ineens… ‘De eerste nacht nadat Pomme was geboren had ik enorme paniekdromen. Midden in zo’n droom hoorde ik ineens Pomme huilen. Als vanzelf stond ik op, plukte haar uit haar bed, legde haar naast me neer en troostte haar. Heel mooi om te merken dat ik gewoon automatisch opstond en het ging regelen. Het werkte dus bij mij, dat vader-zijn.’ Is Pomme een papa’s kindje? ‘Soms kan ik mijn kont niet keren, Pomme hangt erg aan mij. Voor Sarah-Lotte is dat niet altijd even leuk. We hebben zo’n vaderdochter- ding, denk ik. Ik werk fulltime, maar ben altijd vroeg thuis, dus er blijft genoeg tijd met elkaar over. Sarah-Lotte is twee dagen per week thuis met Pomme, zij zien elkaar meer. Het is daardoor misschien ook iets exotischer als ik er ben.’

Wat voor vader wil je zijn?

‘Ontspannen en ik wil veel ja zeggen. Ik vind het moeilijk als ik hoor hoeveel nee sommige ouders zeggen. “Nee, niet aankomen. Nee, dat mag niet.” Als Pomme aangeeft dat ze een hut wil bouwen, dan gaan we een hut bouwen. Ik probeer veel leuke dingen met haar te doen. Daarnaast ben ik ook wel streng. Maar het is niet vaak nodig. Pomme is niet moeilijk. Als je tegen haar zegt: “Na Sesamstraat gaan we lekker slapen,” pakt ze na afloop de afstandsbediening, zet de tv uit en gaat mee naar boven. Als ze te brutaal is, zet ik haar weleens op de gang, maar ze is vaak ook snel weer weg. Het ‘ja-zeggen’ kunnen we dus volhouden omdat ze een makkelijk meisje is. Ze doet ook niet echt gevaarlijke dingen. Ik hoef haar bijna nooit te corrigeren. Mocht er nog een tweede komen, dan zal de dynamiek wel anders worden, denk ik.’

vaderliefde

Beeld: Cees Rutten JR.

Wat vind je lastig aan het vaderschap?

‘Wat ik spannend vind, is dat Pomme op een dag gaat puberen. Ik ben niet de beste ruziemaker, dus als er heibel komt, weet ik niet hoe ik ga reageren. Ik probeer haar te laten zien dat het prima is als er ruzie is. Dat het normaal is als papa en mama heel af en toe een beetje ruziemaken. En dat we het weer goedmaken. Nu ben ik nooit boos op Pomme, soms doe ik alsof. Als ze voor de derde keer haar vork van tafel gooit, bijvoorbeeld. Dat vind ik wel geinig, maar ik stel wel een grens: dit kan natuurlijk niet. Maar als je echt ruzie hebt met je kinderen als ze puberen, weet ik niet of ik dat overzicht nog heb. Omdat je dan zo wordt overmand door je eigen emoties dat je primair kunt reageren.’

Denk je in deze peutertijd dan nooit: oké, wat moet ik hier nu weer mee?

‘Tuurlijk! Op vakantie in Canada had Pomme bijvoorbeeld een enorme ongecontroleerde woedeaanval. Mijn eerste reactie was: dit is niet oké, in het echte leven kun je echt niet zo op de grond gaan liggen. Dus ik probeerde haar te corrigeren. Dat werkte totaal niet. Toen hebben we op internet opgezocht hoe we hiermee om moesten gaan. We hebben een goede Amerikaanse opvoedpodcast gevonden, waar we veel aan hebben. Door die podcast begon ik een beetje te begrijpen wat er op zo’n moment gebeurt in haar hoofd. Die woedaanvallen waren pure onmacht, het is een soort kortsluiting. Pomme moet zelf leren om dan uit te razen. Ik kan aanbieden dat ik haar wil helpen en in de buurt blijven, maar zij moet toch echt naar mij toekomen als ze hulp wil. En wij niet naar haar. Heel af en toe heeft ze nog zo’n woede-uitbarsting, maar die nieuwe aanpak werkt. Het is sowieso fijn om een paar vuistregels te hebben.’

Welke vuistregels heb je nog meer?

‘Voordat ik kinderen had, keek ik wel eens naar Supernanny. Dat vond ik toen al fascinerend en je hebt er echt wat aan. Zoals de tip om kinderen in de supermarkt iets te doen te geven, zodat ze het wél leuk vinden om daar te zijn en samen boodschappen doen relaxed gaat. We zetten Pomme soms op de gang als we boos op haar zijn, maar waarom doe je dat eigenlijk? Dat leerde ik van de Supernanny. Het idee van zo’n time-out is dat het binnen aan tafel gezellig is, de sfeer leuk, mensen praten, kortom: daar wil je bij zijn. Gedraag je je onaardig, dan moet je dus even de ruimte verlaten, tot je wel weer gezellig mee kunt doen. Ja, superhandig, die Supernanny.’

Vond je het een lifechanger, vader worden?

‘Nee, totaal niet. De hele logica van de wereld voelde niet ineens anders toen Pomme kwam. Praktisch gezien werd het wel anders. Er is een hoop logistiek geregel. We hebben de mazzel van opa’s en oma’s die altijd bijspringen. Je hoort wel om je heen dat vrienden geen tijd meer hebben voor sport of om af te spreken. Bij ons thuis gaat het zo: als je een afspraak in de agenda zet, dan kan het gewoon. Ik voel me niet beperkt, we kunnen nog steeds plannen maken en leuk op vakantie. Pomme is er vaak bij en soms niet. Laatst waren we samen een weekend naar Kopenhagen. En sinds kort heb ik mezelf getrakteerd op twee vrije vrijdagen in de maand, om te timmeren.’

Ja, je maakt poppenhuisjes! Hoe kwam je daarop?

‘Op Pinterest zag ik dat iemand een muizengat in een muur had gemaakt, met een lampje erin. Dat idee vond ik leuk, maar ik wilde geen gat in mijn muur. Pomme had wel een grote kast in haar kamer en zo kwam ik op het idee om daar iets in te maken. Voor haar verjaardag timmerde ik een supermarktje. Met een trappetje en een luifel. Een vriendin zei: “Als je er nog eentje maakt, wil ik die wel.” Zo begon het. Ik vind timmeren heel ontspannen. Er staan vier kasten klaar om bewerkt te worden, die heb ik van Marktplaats gehaald. Ik denk nu aan een zolder, een hamburgertent en een arcade: zo’n speelhal. In plaats van televisiekijken ga ik ’s avonds timmeren. Mijn laatste project was een pizzeria. Ik vind het een charmant idee dat je als kind zo’n geheime plek hebt met een eigen fantasiewereld. In die arcade ga ik ook lichtjes ophangen. Zodat er een magische wereld in je kast is, als die ’s avonds branden. Ik zie al helemaal voor me hoe kinderen er op hun buik voor liggen om het te zien. Als Pomme dat doet, vind ik dat altijd zo tof. Zij speelt met iets wat ík gemaakt heb. Ja, dat doet me echt iets’.