door

Vaderliefde: 'Ik word elke ochtend wakker gekust'

Voordat hij kinderen kreeg, wilde 24Kitchen-chefkok Danny Jansen (39) overal de beste in zijn en niets missen. Nu laat hij steeds vaker een klus schieten om bij z’n gezin te zijn. ‘Ik snap niet dat sommige mannen een hekel hebben aan luiers verschonen.’

Danny zit ontspannen op de bank in zijn huis in Geertruidenberg. Zoon Jermain (3 maanden) hangt minstens zo relaxed tegen hem aan. ‘Hij is nu even rustig, maar wacht maar af,’ grinnikt Danny. ‘Overdag slaapt hij nauwelijks, want hij wil overal bij zijn. Wat dat betreft lijkt hij op mij. Ik ben ook altijd bang om iets te missen.’ Zet een gek stemmetje op: ‘Hè Jermain, jij lijkt op je papa.’ Op een normale toon: ‘Vannacht heb ik ontiegelijk lekker geslapen, want mijn vriendin Patricia deed de nachtdienst. Zolang Jermain nog niet doorslaapt, doen we dat om de beurt. De ander ligt dan in de logeerkamer om ongestoord te kunnen slapen. Niet romantisch, maar dat maakt na 21 jaar ook niet meer uit.’

Hebben jullie bewust lang gewacht met kinderen?

‘Ja. Als ik twintigers zie die al een kind krijgen, denk ik: oh my god, ga eerst even leven of studeren! Patricia en ik hebben er beiden voor gekozen om ons werk voor te laten gaan: Patricia had een restaurant, ik doe tv-werk en schrijf kookboeken. De omslag kwam toen Patricia vijf jaar geleden zei: “Als je kinderen wilt, moeten we nu gaan beslissen.” Ik dacht: welja, dat is goed joh, het duurt toch wel even. Maar als een soort Michael van Gerwen was het in een keer raak. Dat was schrikken. Ik wil niet zeggen dat ik mijn leven zag instorten, maar ik dacht wel: er gaat heel wat veranderen. Dan wordt er gezegd: “Je krijgt er zo veel voor terug,” maar dat vind ik onzin. Je krijgt een fantastisch kind en dat is ultieme rijkdom, maar je raakt óók veel kwijt.’

Wat mis je dan aan de tijd voordat je vader werd?

‘Onbezonnen leven. Het zomaar even iets leuks kunnen doen. Spontaan uit eten gaan met Patricia bijvoorbeeld, of zomaar de auto instappen en naar Frankrijk rijden. Inmiddels heeft Patricia haar restaurant verkocht, maar tot een jaar terug stond ze daar bijna elke avond in de keuken. Toen Jones er nog niet was, ging ik een paar keer per maand naar vrienden in Amsterdam. Lekker stappen en dan zag ik wel waar ik sliep. Dat mis ik wel. Daar staat tegenover dat ik er nu toch het meest van geniet als Jones mij ’s ochtends komt wakker maken: onze routine is dat ze mij wakker kust, alsof ik een soort prins ben. Ik blijf dan doen alsof ik nog slaap, terwijl zij mijn ogen openmaakt met haar vingertjes. Het eerste wat ik elke dag zie, is haar blije hoofd. Op zulke momenten besef ik extra dat je gezin het belangrijkste is en dus niet die avond stappen of m’n werk. Voordat ik kinderen kreeg, wilde ik overal de beste in zijn en altijd maar vooroplopen. Dat wil ik nog steeds wel, maar ik laat steeds vaker een klus of lezing schieten om bij mijn gezin te zijn.’

Ben je veel thuis bij de kinderen?

‘Er is geen peil te trekken op mijn agenda. De ene week heb ik niets, dan ben ik vijf dagen achter elkaar de hort op. Maar het uitgangspunt is dat Patricia en ik de zorg evenredig verdelen: de fles geven, luiers verschonen. Ik snap niet dat sommige mannen daar een hekel aan hebben. Het klinkt stom, maar soms kan Jermain niet poepen en ben ik superblij als hij zijn broek vol heeft gescheten. Goed gedaan jongen! Het enige waar ik niet zo goed tegen kan, is als hij zonder reden blijft huilen. Bij de eerste vond ik het nog schattig, dat gejammer. Nu denk ik: je hebt gedronken, je hebt gepoept. Alles is chill, dus hou alsjeblieft je mond. Patricia en ik zijn niet van die panische ouders die bij elk huiltje naar de Huisartsenpost gaan. We kijken het eerst even aan. Dat deden we bij Jones ook al.’

Wanneer raak jij wel in paniek?

‘Gisteren moest ik ergens naartoe met Jones en Jermain. Patricia was weg, Jones stond aan mijn been te trekken en Jermain huilde, omdat hij zijn jasje aan moest. Die jasjes zijn zo klein en priegelig, dat is toch geen doen? Op zulke momenten slaat de stress bij mij toe, maar meestal herpak ik me snel. Toch snel die jas aan sjorren – gelukkig zijn babyarmpjes flexibel – en Jermain in z’n kinderwagen leggen, terwijl ik ondertussen tegen Jones zeg dat ze nu écht stil moet zijn. Zij weet: als het klaar is, is het klaar. Vanmorgen zat ze tijdens het ontbijt met haar boterham te spelen. Dan hoef ik maar een keer waarschuwend haar naam te zeggen en ze gaat eten. Zeg ik iets tegen haar, dan gebeurt het.’

Beeld: Cees Rutten JR.

Ben je een strenge vader?

‘Ja. Soms misschien wel te streng, maar ik denk dat het als ouder belangrijk is om duidelijk te zijn. Zo weet je kind waar het aan toe is, dat is ook belangrijk voor later. Als je nu je stempel niet drukt, lopen ze over een paar jaar over je heen. Laatst zei Jones bijvoorbeeld tegen Patricia dat ze nog niets lekkers had gehad, terwijl ik een uur eerder een worstenbroodje met haar had gegeten bij de bakker. Ze weet dondersgoed dat ze niet mag liegen, dus ze begon al te huilen toen ik haar aankeek: “Ga jij maar even naar de gang.” Sinds kort hanteren we de tactiek dat ze haar eigen straf mag kiezen: een week geen iPad of een week geen toetje, bijvoorbeeld. Dat werkt heel goed.’

Vind je het lastig om streng te zijn?

‘Mijn hart breekt soms wel een beetje, maar het gaat erom dat Jones weet wat ze verkeerd doet. Dat dringt bij een kind niet meteen door, dus vaak moet ik iets tien keer herhalen voordat het kwartje valt. Daarna is het gewoon weer samen voetballen op straat, stoeien in de woonkamer of schetengevechten doen met z’n tweetjes. Dat is onze quality time. Ik moet ook vaak enorm om haar lachen. Ze is zo lekker blij en spontaan. Dat heeft ze volgens mij meegekregen van de tijd dat Patricia haar restaurant nog had. Ze nam Jones meestal mee, dus eigenlijk is ze opgegroeid in de keuken. Jones voelt zich daardoor overal op haar gemak en kletst tegen iedereen.’

Heb je als kok een duidelijke visie over het eetpatroon van je kinderen?

‘Jones eet wat de pot schaft: zelfgemaakte, verse en gezonde maaltijden. Bij Jermain gaan we over een paar maanden hetzelfde doen als destijds bij Jones: elke week een batch wegwerpbakjes vullen met allerlei soorten gepureerde groentes. Dat ging uitstekend. Ik weet nog dat we een keer met Jones op vakantie waren in Frankrijk en geen wegwerpbakjes met zelfgemaakt eten hadden meegenomen. Dus moesten we potjes kopen. Dat vond ze zo smerig! Ik heb het zelf ook geproefd en ik was er evenmin weg van. Patricia en ik zijn allebei kok, dus dan is het stom om je kinderen eten uit potjes te geven.’

Je vindt ook dat kinderen op school verplicht smaaklessen moeten krijgen. Waarom?

‘Ik nam Jones als klein meisje elke week mee naar de kaasboerderij om zuivel te kopen. Als ze nu ergens een koe ziet, gaat ze die meteen aaien. Ze weet waar biefstuk vandaan komt, dat melk uit een koe komt en hoe kaas wordt gemaakt, maar er zijn genoeg kinderen die daar geen idee van hebben. Ik vind dat de overheid daar geld in moet steken. Kinderen moeten weten dat tomatenketchup niet aan een boom groeit, dat je zelf groentes kunt verbouwen in een moestuintje en dat het ontbijt de belangrijkste maaltijd van de dag is. Zo veel kinderen zijn te dik! Ik ben ook veel te zwaar, maar bij kinderen moet er iets veranderen. Die verandering begint bij een andere manier van opvoeden en bewustwording.’

Hoe pakken jullie dat bij Jones aan?

‘Jones is – net als elk kind – dol op snoep, maar ze krijgt maar één snoepje per dag. We proberen haar aan te leren dat er andere, gezonde en lekkere keuzes zijn die ze mag pakken wanneer ze maar wil: komkommer, rijstwafel, paprika. Als dat eenmaal in haar systeem zit, heeft ze daar de rest van haar leven plezier van.’

Danny (39) staat al sinds z’n veertiende in de keuken. Begonnen als afwasser en nu is hij chef-patissier. Hij bracht diverse kookboeken uit en op 24Kitchen presenteert hij de programma’s Zoals alleen oma dat kan, Grenzeloos koken en De makkelijke maaltijd on tour. Hij is ruim twintig jaar samen met Patricia. Ze hebben twee kinderen: dochter Jones (4) en zoon Jermain (3 maanden).