Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Vaderliefde
door

Vaderliefde: ‘Mijn kinderen zullen nooit krijsend in de supermarkt op de grond liggen'

Structuur en regels, Raúl Neijhorst houdt ervan. Maar zo streng als sommige Surinaamse ouders is hij niet. Zijn kinderen een tik geven, zal hij bijvoorbeeld nooit doen. Hoeft ook niet, want Zané en Ian zijn vooral lief. En ze weten: ‘Nee is ook echt nee.'

‘Even lachen nog! Ja, mooi! En nog héél even stil blijven zitten.’ Raúl schiet nog een laatste foto van een moeder met haar babydochter en dan staat het erop. Tot voor kort had hij een fotostudio aan huis, maar zijn vrouw Liset was een beetje klaar met alle aanloop in hun Delftse woning. Vooral omdat er vaak ’s avonds nog gefotografeerd moest worden, als Zané en Ian in bed lagen. Al deden mensen nog zo zachtjes, de kinderen werden er toch weleens wakker van. ‘Liset wilde werk en privé iets meer van elkaar scheiden,’ vertelt Raúl terwijl hij zijn cameralens schoonpoetst. ‘Daarom huur ik nu een ruimte in Rijswijk, waar ik werk. De studio aan huis is verbouwd tot slaapkamer, waardoor ons huis nu echt een thuis is.’

Advertentie

Is het wennen dat je je kinderen daardoor nu minder vaak ziet? 

‘Ja, ik mis ze wel een beetje. Als ik ’s avonds een fotoshoot had, kon ik ze nog een nachtkus geven of ze even voorlezen. Dat lukt nu niet meer. Aan de andere kant doe ik elke dag het hele ochtendprogramma met ze. Liset vertrekt al rond half zeven ’s ochtends naar haar werk in Rotterdam, dus ik maak ze wakker, kleed ze aan, maak ontbijt, klets met ze en breng ze naar school. Elke woensdag is het papadag, dan haal ik ze op en doen we leuke dingen: puzzelen, kleuren, met Lego spelen, knutselen en heel soms op verzoek van de kinderen naar de ballenbak.’

En misschien soms mee naar het werk?

‘Mijn studio is driehonderd vierkante meter groot, dus de kinderen vinden het ook leuk om daar inderdaad op woensdag naartoe te gaan. Lekker rennen, spelen. In principe vermaken we ons samen, maar soms vinden Zané en Ian het ook lekker om hun eigen ding te doen. Dan ga ik even achter mijn computer zitten om een mailtje te versturen, maar nooit lang achter elkaar.’

Vaderliefde

En mooie foto’s van de kinderen maken?

‘Er zijn inderdaad weinig lege muren bij ons thuis. Ik maak natuurlijk veel foto’s van de kinderen, ook als proef voor andere shoots, dan staan zij even model. Maar zo’n shoot doe ik niet op mijn papadag. Ik ben niet zo’n vader die nooit iets met z’n kinderen doet. Natuurlijk kan het altijd meer, maar we hebben een hechte band. Ik ben al een paar keer alleen met de kinderen naar Suriname gevlogen. Zané was elf maanden toen ik voor het eerst alleen met haar in het vliegtuig stapte. Dat vond ik best spannend, maar ook voor Liset was het een grote stap. Tegelijkertijd hadden we er allebei vertrouwen in dat het goed zou gaan, ook omdat ik vanaf de geboorte van Zané al veel met haar heb gedaan. Liset had HG (ernstige zwangerschapsmisselijkheid, red.) en moest een spoedkeizersnee, dus ze had het ook na de bevalling zwaar en kon weinig. Het herstel ging langzaam, waardoor ik de eerste weken alle taken op me heb genomen: verschonen, voeden, wassen. Bij Ian kreeg Liset weer HG en een keizersnee, dus bij hem ging het ongeveer hetzelfde.’

Zat je meteen in je nieuwe rol?

‘Ik ben nooit zo bezig geweest met kinderen. Niet dat ik ze niet leuk vond, maar ik was geen man die ervan genoot om met een baby op schoot te zitten. Kinderen wilde ik wel, ooit, op een dag. Wat mij betreft hadden we dat nog wel twee of drie jaar voor ons uit kunnen schuiven, want ik was net carrière aan het maken. Maar omdat Liset wat ouder is dan ik, besloten we toch er niet te lang mee te wachten. Na de bevalling van Zané nam m’n instinct het over. Het ging heel natuurlijk om voor haar te zorgen en ik vond het ook meteen leuk.’

Leestip: Vaderliefde: ‘Hoe meer kinderen, hoe verder je zelf onderaan komt te bungelen’

Ben je weleens onzeker?

‘Niet over praktische zaken, soms wel over de opvoeding. Doe ik het goed, maak ik wel de juiste keuzes? Ik heb tot mijn achttiende in Suriname gewoond, waar het gebruikelijk is dat kinderen met de harde hand worden opgevoed: streng, duidelijk en als je niet luistert of brutaal bent, krijg je een tik. Ik ben minder streng dan mijn ouders vroeger voor mij waren, maar ik ben wel een groot voorstander van een duidelijke structuur en van regels. ‘Nee’ is bij ons ook echt ‘nee’. We boffen dat de kinderen meestal zoet en makkelijk zijn, maar als ze toch een keer zeuren of vervelend doen, weten ze dat hun gedrag consequenties heeft. Mijn kinderen zullen nooit krijsend in de supermarkt op de grond gaan liggen of ‘hou je bek’ tegen me zeggen, omdat ze weten dat zulk gedrag niet ongestraft blijft. Zané en Ian houden van grenzen en duidelijkheid. Ruimte om te praten is er ook zeker, maar doorzemelen accepteren we niet altijd.’

Vaderliefde

Staat Liset er ook zo in?

‘Ja, daarin hebben we elkaar goed gevonden. Soms is ze misschien iets minder streng dan ik, maar we zitten zeker op één lijn. En als we het toch een keer niet met elkaar eens zijn, dan zullen we dat nooit laten merken waar de kinderen bij zijn. Bijvoorbeeld als Liset zegt dat ze een ijsje mogen, terwijl ik vind dat ze al genoeg hebben gesnoept. Op zo’n moment laat ik ze rustig hun ijsje opeten en zeg ik er niets over. Dat komt later wel als we samen zijn. Ik vind in de zomer ook weleens dat Liset de kinderen te luchtig aankleedt. In Suriname draag je bijvoorbeeld ook bij warm weer gewoon een lange broek naar school met een overhemd. Hier is het meteen korte broek, shirtje, slippers. Ik denk dan: wat als het weer omslaat, dan hebben ze het koud.’

Waar zijn ze op de dagen dat jullie werken?

‘Ze gaan drie dagen per week na schooltijd naar de bso, woensdag is mijn dag en vrijdag is Liset thuis. Voordat de kinderen naar school gingen, gingen ze twee dagen naar de opvang en waren ze de andere dagen bij opa en oma in Castricum. Zij pikten de kinderen op woensdagochtend bij ons op en op donderdagavond haalden wij ze weer op. Natuurlijk misten we ze als ze niet bij ons waren, maar we vonden het ook lekker om qualitytime met z’n tweeën te hebben: samen uit eten gaan, lekker Netflix kijken op de bank. Je moet heel veel van je kinderen houden en ze alle liefde geven, maar je moet ook jezelf niet vergeten.’

Ook lezen: Onderzoek: ‘Ouders hebben slechts 32 minuten me-time per dag’

Wat doe jij om jezelf niet te vergeten?

‘Ik ga zo’n vier tot vijf keer per jaar naar Suriname. Soms gaan Liset en de kinderen mee, maar ik ben er ook vaak in m’n eentje. Dan spreek ik af met vrienden, ga langs bij mijn familie en doe af en toe ook fotoshoots. In Nederland heb ik vooral vrouwelijke vrienden, met wie ik meestal samen met Liset afspreek. Als we uitgaan, is dat meestal met een hele groep. Ik vind het ook lekker om na een werkdag nog even in mijn eentje thuis voor de televisie te zitten. Beetje zappen, relaxen. Maar het allergelukkigst ben ik als ik met mijn kinderen ben. Gisteren zat ik met Ian in de auto en moest hij ineens keihard lachen om iets wat hij buiten zag. De blijdschap die ik op zijn gezicht zag, voelde ik helemaal van binnen. En als Zané me ineens vastpakt en zegt: “Papa, ik hou van jou.” Nou, dan smelt ik hoor.’

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Tekst: Fleur Baxmeier, Fotografie: Cees Rutten Jr.