Jonathan Ursem
door

Vaderliefde: ‘Mijn vrouw vindt mij streng, ik vind mezelf duidelijk’

Jonathan Ursem (38) is getrouwd met Choi Mi Chung (38). Ze hebben samen een dochter: Mae (3). Dat ze een andere opvoedstijl hebben, is volgens Jonathan geen probleem. ‘Vroeger dacht ik dat je als ouders op één lijn moest zitten qua opvoeding en zorg, maar dat hoeft niet. Zolang je maar niet op elkaar gaat bitchen, dat is het belangrijkste.

Vlak bij Amsterdam, maar een miljoen keer rustiger: zo omschrijft Jonathan het dorp Driemond, waar hij sinds drie jaar met vrouw Choi en dochter Mae woont. In de ruime achtertuin staat een buitenoven, waar Jonathan en Mae graag pizza’s in bakken. De woonkamer is keurig opgeruimd. ‘Daar komt wel verandering in als Mae straks terugkomt met Choi,’ lacht Jonathan, die fulltime werkt als hoofdredacteur van het weekblad Nieuwe Revu.

Advertentie

Vind je het jammer dat je doordeweeks geen dag met Mae hebt?

‘Het is tegenwoordig hip om te roepen dat je heel druk bent. Zo sta ik er niet in. Het is een luxe als je vaker thuis bij je kind kunt zijn. Ik zou dat zelf ook graag willen, maar in mijn baan gaat dat eigenlijk niet. Dat is soms jammer, maar ik probeer er op andere momenten voor Mae te zijn.’

Wilde je altijd al vader worden?

‘Ja, eigenlijk wel. Ik had zelfs een sterkere kinderwens dan Choi. Dat is best gek, omdat mijn ouders gescheiden zijn en die van haar niet. Ik ben enig kind en zij heeft een zus, dus het zou voor haar logischer zijn om een gezin te willen. Zij zat alleen niet meteen in die modus en moest aan het idee wennen. Het kwam tot drie jaar geleden ook niet echt uit, omdat Choi en ik naar Kaapstad waren verhuisd om daar een bedrijf op te zetten. We zijn daardoor iets later aan kinderen begonnen dan de mensen om ons heen.’

Wat leek je leuk aan het vaderschap?

‘Ik heb het altijd een bijzonder idee gevonden dat je iets van jezelf terugziet in zo’n klein mensje en dat je daarin de ontwikkeling mag meemaken. Ik vind het heel grappig dat ik nu al duidelijk zie dat Mae heel onderzoekend is. Ze probeert van alles uit, maar hecht ook veel waarde aan structuur. Dat heeft ze zeker van mij. Wat ook opvalt, is haar enthousiasme, hoe sociaal en pienter ze is. Haar opa Chi zei vorig jaar op zijn sterfbed tegen haar dat hij als merel zou terugkomen. Dat heeft ze onthouden. Elke keer als ze nu een merel ziet, zegt ze: “Dat is opa Chi!” Dan breekt mijn hart, maar ben ik ook trots dat dat haar manier is om hem bij zich te houden.’

Jonathan Ursem

Wat doen jij en Mae graag samen?

‘We vinden het leuk om samen te koken in de buitenoven. Naar Artis of de bioscoop gaan is altijd gezellig. Mae vindt het ook een feest als ze mee mag naar de redactie en ze roept vaak dat ze een keer mee wil naar Ajax. Wat ik leuk vind aan met z’n tweeën dingen doen, is dat ze dan alle focus op mij heeft. Mae is behoorlijk op haar moeder gericht, maar ze vergeet haar even als ik iets met haar alleen doe. Van die vader-dochtermomenten kan ik erg genieten.’

Vind je het jammer dat ze een moederskind is?

‘In het begin vond ik dat best lastig. Als ik haar bijvoorbeeld wilde optillen, riep ze meteen: “Nee, nee, mama doen!” Die afwijzing is er nog steeds weleens, wat voor mijn ego niet zo fijn is. Maar er is ook een soort berusting, omdat ik snap dat Choi en Mae door de zwangerschap en de borstvoeding een hechte band hebben.’

Zijn er andere aspecten die je niet had zien aankomen?

‘Nee, we hebben heel erg wind mee gehad. Mae is een vrolijk, makkelijk kind dat vanaf het begin fantastisch doorslaapt. Werd ze in de eerste periode toch een keer wakker, dan ging Choi er meestal uit. Dat was het makkelijkst, omdat zij toen nog borstvoeding gaf. Sinds een jaar of twee ga ik meestal naar Mae toe als ze huilt of om ons roept. Ik stel haar op een lieve manier op haar gemak en leg uit wat er gaat gebeuren: lekker onder de dekens, ogen dicht. Dan valt ze meestal snel weer in slaap.’

Ben je strenger dan Choi?

‘Choi vindt mij streng, ik vind mezelf duidelijk. Ook al is Mae nog klein, ik vind dat je afspraken met elkaar kunt maken. Ik laat op een heldere manier weten wat ik van haar verwacht. Bijvoorbeeld met tandenpoetsen: hoe ik wil dat het verloopt. Of hoe er aan tafel wordt gezeten: op je billen en niet staand of hangend aan de tafelrand. Choi vindt dat soms overdreven, maar bij mij wordt er niet met een tandenborstel door de badkamer gegooid.’

Wat gebeurt er als die tandenborstel toch door de badkamer vliegt?

‘Vroeger dacht ik dat je als ouders op één lijn moest zitten qua opvoeding en zorg, maar dat hoeft niet. Zolang je maar niet op elkaar gaat bitchen, dat is het belangrijkste. Ons uitgangspunt is dat degene die met Mae bezig is, bepaalt waar de grenzen liggen. Als Choi haar tijdens het tandenpoetsen een beetje laat klooien met tandpasta, dan ga ik me daar niet mee bemoeien. Dat is hun gevecht, dus dat moet Choi oplossen op een manier die zij goed en prettig vindt.’

Jonathan Ursem

Verlies je je geduld weleens?

‘Ik ben helemáál niet geduldig, haha. Sinds Mae er is, heb ik zo mijn eigen manieren gevonden om daarmee om te gaan. Staat ze te treuzelen of luistert ze na een paar keer vragen nog niet, dan tel ik hardop tot drie. Meestal staat ze bij één al netjes naast me, want ze weet dat ze te laat is als ik bij drie ben. Blijft ze toch rellen, dan moet ze een paar minuten op haar billen zitten met haar gezicht naar de muur. Ik leg intussen uit waarom dat gebeurt en sluit altijd af met: “Papa vindt je nog steeds lief, maar was even boos omdat je dit of dat deed.”’

Zijn er momenten waarop je twijfelt of je een goeie vader bent?

‘Nee. Nu niet, maar ook niet helemaal in het begin. Dat is eigenlijk gek, want ik moest nog veel leren. Ik had nog nooit een luier verschoond of een baby in bad gedaan. Maar het ging gelukkig vanzelf. Ik vond luiers verschonen zelfs het leukste wat er was, omdat het echt een moment tussen ons tweeën was.’

Heb je het idee dat je leven erg veranderd is?

‘Niet enorm, het zijn meer kleine dingetjes in de dagelijkse routine die anders zijn. Ik ga iets vroeger naar bed en ben minder met mezelf bezig. Voordat Mae er was, begon ik de dag bijvoorbeeld met een ontbijt maken voor mezelf. Nu smeer ik eerst een broodje voor haar. Ik hou rekening met haar in alles wat ik doe, maar ik heb ook nog m’n eigen leven. Choi gunt me die ruimte. Als ik wil sporten of een weekend weg wil met vrienden, dan kan dat. En dat is andersom net zo.’

Doen jij en Choi ook dingen met z’n tweeën?

‘Twee keer per maand hebben we de maandagavond voor onszelf. Mae logeert dan bij een van de oma’s. We maken er meestal een avondje uit van: ergens eten, naar de bioscoop. Binnenkort gaan we een lang weekend met z’n tweeën naar Genua. Het scheelt dat we weten dat Mae het bij haar oma’s naar haar zin heeft. We kunnen het ouderschap daarom echt even loslaten, maar verheugen ons er ook weer op om haar op te halen.’

Is het een wens om nog een kind te krijgen?

‘Voor Mae lijkt het ons leuk als er een broertje of zusje komt. Voor onszelf hoop ik dat het volgende kind net zo makkelijk wordt als Mae, haha. We zijn al wat ouder en voor hetzelfde geld kan het helemaal niet meer, maar als wij het voor het kiezen hebben, komt er een tweede.’

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Tekst: Fleur Baxmeier, Fotografie: Cees Rutten Jr.

Leestip: Vaderliefde: ‘Hoe meer kinderen, hoe verder je zelf onderaan komt te bungelen’