Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Vaderliefde: ‘Tijd voor mezelf: dat mis ik weleens’

Uit eten gaan, een vliegreis maken: voor Ramses (43) en zijn gezin is dat net even wat ingewikkelder. Zoon Maddox (3) heeft levensgevaarlijke allergieën. ‘De vraag is altijd: welk risico vinden we acceptabel?’

Terwijl Ramses z’n sportkleding in de wasmachine stopt, kookt z’n vrouw Melissa in de keuken kip en rijst. Fiji Romé focust zich aan tafel op haar tekening, zoon Maddox speelt op de grond met autootjes. Zo op het eerste gezicht is er niets anders dan anders in de moderne, strak ingerichte woning van de familie Jedeloo in Amstelveen. Kijk je beter, dan zie je dat het voor een gezin met twee jonge kinderen wel héél schoon en opgeruimd is. En waarom moet al het bezoek z’n schoenen uittrekken? Het heeft alles te maken met de allergieën van Maddox, waaronder een levensgevaarlijke pinda- en notenallergie. Levensgevaarlijk, omdat een simpel pindaschilletje dat via een schoenzool in de huiskamer terechtkomt, Maddox al fataal kan worden.

Advertentie

Is het al een keer kantje boord geweest?

‘We letten altijd erg goed op, maar soms gaat het mis. Een tijdje terug waren we op een verjaardag van een vriendin, waar Maddox een broodje hummus nam. Uit de test in het ziekenhuis was gebleken dat hij tegen kikkererwten kan, maar een paar minuten na de eerste hap begon Maddox spastische, rillerige bewegingen te maken en over te geven. Hij had een anafylactische shock, waarvan we al wisten dat hij die krijgt van pinda’s en cashewnoten. Een korreltje pinda is genoeg om dodelijk te zijn. Op dat feestje ontdekten we dat hij diezelfde reactie krijgt bij kikkererwten in een hoge dosering. We hebben hem ter plekke met de epipen moeten prikken, anders had hij het niet overleefd.’

Ben je non-stop bezig met zijn allergie?

‘Dat kan niet anders. Kijk, als het goed gaat, merk je niets aan hem. Maar het gevaar ligt overal op de loer. Dat valt zwaar, omdat het levensgevaarlijk is. Als hij niet thuis is, kun je nooit helemaal uitsluiten dat er iets gebeurt. Onze taak is om een evenwicht te vinden tussen aan de ene kant geen risico’s nemen, maar hem aan de andere kant ook een normaal leven te bezorgen. Het veiligst is om hem altijd binnen te houden, thuisonderwijs te geven en nooit bij vriendjes te laten spelen. Maar dan groeit hij op in een isolement en weet hij niet hoe het werkt in de wereld. Dat willen we niet. De vraag is: welk risico vinden we acceptabel en wat slaan we over? Het is moeilijk om daar een balans in te vinden.’

Wat doen jullie graag met z’n allen?

‘We zijn geen gezin dat hele dagen naar schermen zit te kijken. ’s Ochtends vroeg en ’s avonds laat mogen Maddox en Fiji Romé iets op tv zien en in het weekend mogen ze een uurtje op de iPad. That’s it. Ze zullen mij ook nooit op de bank voor de tv zien liggen. Ik denk niet dat Fiji Romé en Maddox ooit hebben gezien dat ik een tv-programma voor mezelf opzette terwijl zij in de kamer waren. Het gebeurt nooit dat ik geen aandacht voor ze heb. Ik focus altijd op het feit dat we een gezin zijn en dat ik niet te ‘occupied’ ben met mijn eigen dingen. In onze vrije tijd houdt dat in dat we er graag met z’n vieren op uittrekken. Evenementen, uit eten, de kermis, een nachtje slapen in een hotel.’

Welke voorzorgsmaatregelen moet je voor zo’n uitstapje maken?

‘Als we uit eten gaan, bellen we van tevoren naar het restaurant of ze pinda’s of noten serveren. Gaan we op vliegvakantie, zoals laatst naar Spanje, dan moeten we het cabinepersoneel van tevoren instructies geven dat ze tijdens de vlucht geen noten of pinda’s mogen uitdelen. Want zelfs als iemand in het vliegtuig dat eet, kan het funest zijn voor Maddox. Op de luchthaven moeten we eerst de stoel ontsmetten waarop Maddox gaat zitten, omdat daarvoor misschien wel iemand een zakje pinda’s op die plek heeft gegeten. Dat gaat heel ver. Het is zelfs zo erg dat we Maddox niet zomaar naar een kinderverjaardag kunnen laten gaan. Dan gaan wij mee.’

Merk je dat je Maddox vanwege z’n gezondheid anders behandelt dan Fiji Romé?

‘Zeker. Dat kan ook niet anders, maar we trekken dat zo veel mogelijk gelijk en proberen niet te veel aandacht te vestigen op Maddox. Heeft Fiji Romé een keer iets, dan nemen we dat heel serieus. Stel: zij heeft een schaafwondje en wij zeggen: “Stel je niet aan,” dan zou zij zich afgewezen kunnen voelen omdat bij Maddox altijd alles heel ernstig wordt genomen. We letten er daarom goed op dat ze de aandacht
krijgt die ze vraagt.’

Ging het vaderschap je vanaf het eerste moment makkelijk af?

‘Het is zeker niet zo dat we bij beide kinderen op een roze wolk hebben gezeten. Voordat onze dochter kwam, hadden we in Amsterdam een heerlijk leven met veel vrienden, reizen en uitgaan. Toen we net een kind hadden, dachten we even: waarom wilden we dit eigenlijk? Ik vind het bijzonder als mensen zeggen: “Ik kon me meteen geen leven zonder meer voorstellen.” Wij moesten elkaar echt leren kennen. Het kostte tijd om een gezin te worden en de rollen onderling te herdefiniëren. Ineens had mijn vrouw ook een moederrol. Dat werkt versterkend, omdat ik haar op een andere manier leerde kennen, maar was ook wennen.’

Ramses
Beeld: Cees Rutten JR.

Welke dingen mis je van de tijd dat je nog geen kinderen had?

‘De tijd voor mezelf. Als mensen vragen wanneer ik wist dat ik klaar was om kinderen te krijgen, zeg ik altijd: “Op het moment dat ik in staat was om mezelf op de tweede plaats te zetten.” Je moet jezelf niet uit het oog verliezen, maar je kinderen zijn wel het belangrijkste in je leven. Als je het gevoel hebt dat je nog te veel ambitie hebt in je werk, nog wilt reizen of elke avond de stad in wilt, moet je beseffen dat je dat niet kunt combineren met een gezinsleven. Je moet in staat zijn om jezelf zo nu en dan weg te cijferen. Als je dat kunt en wilt, ben je er klaar voor. En dan nog is het niet altijd rozengeur en maneschijn, want het kan best beperkend zijn om kinderen te hebben. Ik heb het gevoel dat de eerlijkheid daarover weleens achterwege blijft bij ouders, dat je dat niet mag zeggen.’

Je bent veel aan het werk. Voel je je daar weleens schuldig over?

‘Ja, maar ik zorg dat ik altijd als eerste opsta. Meestal rond een uur of zes ’s ochtends. Dan maak ik ontbijt voor iedereen, speel met de kinderen en breng mijn dochter naar school en Maddox naar de kinderopvang. Dat is rond half negen, dus dan heb ik er al een hele ochtend met ze opzitten. Rond etenstijd ben ik meestal ook thuis, dan eten we samen en leg ik ze in bed. En in het weekend ben ik natuurlijk samen met ze. Elke zaterdagochtend ga ik met Maddox naar Voetjebal. Dat vinden we allebei heel leuk. Ik ga ook graag met de kinderen naar het park of het zwembad en we dansen veel. Ik ben een actieve vader en vind eigenlijk alles leuk.’

Dromen jullie weleens van een derde?

‘Nee, we zijn compleet. Daarbij: we zijn ook al iets ouder, dus ik weet niet eens of het nog zou lukken. Daarnaast kijk ik er misschien anders tegenaan, omdat we door Maddox zijn allergie toch ook wat beperkingen hebben. Bij een eventuele derde neem je weer het risico dat het mis zou kunnen gaan. Gek genoeg voelt dat als een te groot risico. Ik voel me gezegend dat het is zoals het is. We hebben het goed, het is leuk en gezellig en we kunnen het nu prima handelen.’