Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 
door

Vaderliefde: 'We hadden hem ook kwijt kunnen raken'

Fotograaf Marc Deurloo (41) staat ’s nachts weleens naast het bedje van zoon Ramses (1,5) om te zien of hij nog ademt. Na een bijna-wiegendood vorig jaar zit de schrik er nog altijd goed in.

Ramses speelt op de grond met blokken terwijl Marc ontspannen op de bank zit. In zijn handen een schoteltje met een flinke punt appeltaart, overgebleven van zijn verjaardag een dag eerder. Een idyllisch plaatje. ‘Het loopt hier allemaal op rolletjes,’ lacht Marc, ‘maar in het begin vond ik het vaderschap heel spannend. Daar kwam bij dat Ramses na acht weken een ALTE kreeg. Dat staat voor Apparent Life Threatening Event. Vroeger noemden ze dat een bijna-wiegendood. Het kwam erop neer dat hij er van het ene op het andere moment slap als een vaatdoek bij hing. Met gierende banden bracht een ambulance hem naar het ziekenhuis. Anka ging met hem mee, ik reed er in mijn eigen auto achteraan en kwam in een gigantische file terecht. De langste drie kwartier van m’n leven.’

Advertentie

Lees ook: ALTE bij baby’s

Had je dit kunnen zien aankomen?

‘Nee. Bij bijna-wiegendood lopen kinderen plotseling blauw aan omdat ze geen zuurstof meer krijgen. Blijkbaar had Ramses een milde variant, want hij kwam vanzelf weer bij. Toen ik eindelijk in het ziekenhuis aankwam was hij alweer de vrolijke, energieke jongen zoals ik hem ken. Voor de zekerheid bleven we een nachtje. Vlak voor voordat we naar huis mochten, raakte hij ineens weer buiten bewustzijn. In de dagen erna heeft hij aan allerlei apparaten gelegen. Dat is een naar gezicht, zo’n kleine baby met allerlei plakkers en draden op zijn lijf. Uit de onderzoeken bleek dat hij gezond is, dus na een paar dagen in het ziekenhuis mochten we alsnog naar huis. Een paar weken later heeft hij nog één keer een ALTE gehad. Daar is het bij gebleven. Het was toeval dat dit bij Ramses meerdere keren is gebeurd.’

Wat eng!

‘De eerste weken na de bijna-wiegendood schrok ik elke nacht minstens één keer wakker. Zou alles goed gaan met Ramses? Dan sprong ik uit bed om bij hem te kijken. In het begin maakte ik hem zelfs wakker om mezelf ervan te overtuigen dat alles oké was. Daar ben ik na een tijdje mee gestopt, maar ik sta ’s nachts nog steeds weleens naast zijn bed om te zien of hij ademt. Het is niet zo dat ik elke dag bezig ben met wat er is gebeurd, maar ik word nog wel emotioneel als ik eraan terugdenk. Dat komt ook omdat de baby van een vriendin wel na acht weken is overleden. Hun situatie was heel anders, maar ik ben me er daardoor heel bewust van dat het anders had kunnen aflopen. We hadden Ramses ook kwijt kunnen raken.’

Vaderliefde
Beeld: Cees Rutten JR.

Merk je dat je hierdoor meer moeite hebt met loslaten?

‘We laten hem niet zo snel bij een oppas, maar het is een heel bewuste keuze om hem drie dagen per week naar de crèche te laten gaan. Anka werkte altijd al vier dagen. Dat is ze blijven doen. Ik ben van vijf dagen teruggegaan naar vier, zodat ik één dag in de week bij Ramses kan zijn. Op de resterende drie dagen gaat hij naar de opvang. Als kind ging ik ook naar de crèche en dat vond ik fantastisch. Ik denk dat het goed is voor de ontwikkeling. Ramses leert er om te delen met andere kinderen, maar ook om z’n grenzen te stellen als een ander kind zijn speelgoed wil afpakken. Daar wordt hij sociaal weerbaar van.’

Wilde je altijd al vader worden?

‘Ja. Als kind heb ik het heel gezellig gehad met mijn ouders. Mijn gedachte was dat het dan als vader ook wel leuk moest zijn. Uiteindelijk heeft het vrij lang geduurd voordat het zo ver was. Ik ontmoette niet op mijn twintigste al de juiste persoon met wie ik kinderen wilde. Anka en ik zijn nu 12,5 jaar bij elkaar. Ik wist vrij snel dat het goed zat tussen ons, maar we wilden nog allerlei dingen doen: de wereld zien, carrière maken. Tweeënhalf jaar geleden waren we er ineens allebei wel aan toe. We besloten vrij snel dat we ervoor zouden gaan en nog geen tien dagen later was het al raak.’

Heb je je goed voorbereid op het vaderschap?

‘We hebben ons best drukgemaakt over van alles en nog wat. Wat hebben we allemaal nodig, hoe zit het met kinderopvang, waar moeten we rekening mee houden bij de bevalling? Mijn vriendin was bijna de hele zwangerschap kotsmisselijk, waardoor ik het me herinner als een hectische periode. In week vijfendertig braken haar vliezen en twee weken later werd Ramses geboren. Ik ben twee meter lang en de buik van mijn vriendin was vrij fors, dus we hadden een grote baby verwacht. Maar Ramses was piepklein en woog maar tweeënhalve kilo. Omdat hij geen vetlaag had waarop hij kon interen moest hij na de bevalling nog vier dagen in het ziekenhuis blijven.’

Wat staat je bij van de beginperiode als vader?

‘Wat ik grappig vond was dat hij geboren werd met knalblauwe ogen en albinowit haar. Mijn vriendin heeft donker haar en bruine ogen en dat schijnt altijd dominant te zijn. Behalve dan bij ons, haha. Ik weet ook nog dat ik meteen na zijn geboorte dacht: hier zit ik de rest van mijn leven aan vast. Dat kun je negatief opvatten, maar ik vond het juist een heel fijn idee. Yes, ik heb de rest van mijn leven een zoon! Verder had ik vanaf het moment van de bevalling amper meer rust. Van tevoren weet je dat je het druk gaat krijgen, maar je kunt je er geen voorstelling van maken hoe dat er in de praktijk uitziet.’

Vaderliefde
Beeld: Cees Rutten JR.

Viel dat tegen?

‘Het was intensief, maar ik vond het vaderschap vanaf het eerste moment fantastisch. Niet alleen de leuke momenten, maar alle facetten ervan. Ramses was in het begin zo dun dat zelfs de allerkleinste luier dubbelgevouwen moest worden. De poep en plas droop er constant aan alle kanten langs, maar daar kon ik eigenlijk alleen maar om lachen. Ik heb drie maanden vrij genomen om bij hem te kunnen zijn. Daardoor heb ik veel mooie momenten van dichtbij meegemaakt. Huid-op-huidcontact schijnt in de eerste maanden heel belangrijk te zijn, dus we lagen vaak met z’n drieën bloot in bed te knuffelen. Zo’n baby op m’n borstkas, luisteren naar zijn geluidjes en fantaseren over wat hij later allemaal zou gaan doen. Dat was leuk.’

Ben je een strenge vader?

‘Dat denk ik niet, maar ik vind het wel belangrijk dat hij leert dat er dingen zijn die wel of juist niet mogen. Als hij kasten leeghaalt, spreek ik hem wel vermanend toe. Tegelijkertijd snap ik dat sommige regels voor zo’n kleine jongen verwarrend zijn. Waarom mag hij niet bij het gasfornuis komen als er pannen opstaan, maar de rest van de dag wel? Waarom pakken jullie van alles uit de kast, maar mag ik dat niet?’

Twijfel je weleens over jullie aanpak?

‘Ik niet, mijn vriendin af en toe wel. Zij zit in een WhatsAppgroep met twintig meiden die ze bij de zwangerschapsgym heeft leren kennen. Er is altijd wel iemand die het anders aanpakt, het beter weet of een kind heeft dat bij wijze van spreken al na drie maanden kon lopen. “Doen wij iets verkeerd?” vraagt ze zich dan af. Ik relativeer meer. Als je een kind genoeg liefde en aandacht geeft, komt het vanzelf allemaal wel goed.’

Wat mis je van voordat je een kind had?

‘Slaap. En momenten voor mezelf. Voordat Ramses er was, sportte ik regelmatig. Het is lastig om dat nu in te plannen. Overdag komt het er niet van en ’s avonds ben ik meestal te moe of heb ik geen zin. Vroeger gingen Anka en ik nog weleens naar een concert in Paradiso of uit eten, maar dat doen we niet meer. Het liefste zijn we met z’n drieën thuis of gaan we ergens heen waarbij hij mee kan. We vinden het gewoon heel leuk om samen te zijn. Ons plan is dat er nog een tweede bijkomt, maar eerst willen we een groter huis. Want alle slaapkamers zijn nu al gevuld.’